Me syrin e një fotografi…

Fotografia shqiptare ka traditë po aq sa fotografia botërore. Në Francë, një fotografi u bë nga viti 1826 a ’27. E shqiptarët, e patën shkrepjen e tyre të parë në 1858, vetëm 31 vite më pas. Fotot e para i takojnë Pjetër Marubit, e mandej, shkolla e fotografisë shqiptare u zgjerua e perfeksionua. Pakkush e di sot nga fotografët e rinj se Gega, djali i Kel Kodhelit, apo Kel Marubit siç e njohin, ishte i pari i huaj që u bë pjesë e shkollës së parë të fotografisë Lymier në Francë duke sjellë në vend, një përvojë sa interesante, aq edhe moderne të fotografisë së kohës. E vitet ‘900 sjellin një zhvillim të shpejtë në lëmin e fotografisë. Në çdo qytet, modest ose jo, pati nga një studio fotografie që ka lënë gjurmë duke dokumentar personazhet e ngjarjet. Nga këta njerëz, që pakkush i njeh sot, kemi foton e Mësonjtores së parë Shqipe, apo imazhin e Isa Boletit, apo festimet e 1 vjetorit të Pavarësisë. Janë ngjarje që kanë shenjuar memorien e kombit tonë, pavarësisht se sot pakkush i kujton. E për të ardhur deri në ditët e sotme, ku të jesh fotograf është e lehtë në dukje, pasiqë, zhvillimi i teknologjisë i ka kthyer të tillë. Por sa më shumë mbajmë një celular në xhep, aq më rrallë shohim ekspozita fotografish. Megjithatë, sikurse do ta shihni nëpërmjet këtij raportimi, në Vlorë ende zhurmon pasioni për muzetë e ekspozitat e fotografisë. E një e tillë, do të vijë shumë shpejt, për të dokumentuar jo vetëm historinë e Vlorës…

Shqiptarët mund të kenë mbetur “prapa bote” në shumë fusha, në shkencë, arsim, në teknologji, infrastrukturë. Por, një gjë, e kemi pasur në kohë, përqafuar menjëherë sapo në botë u njoh. Ajo është fotografia.