Bac, u kry!

Ansi Agolli analizon për revistën Newsbomb.al ndeshjen e 11 tetorit kundër kombëtares serbe: Nuk ka nevojë për shum ë komente. Nderi u vendos n ë vendin ku i takon. Emocionet e nj ë nate q ë zgjati deri n ë agim dhe jo vet ëm 90 minuta n ë fushën e lojës. Tani, kombëtarja shqiptare me një këmbë drejt Botërorit të shumëpritur, si për herë të parë në histori… Nga Retin Toka Avioni që u ngrit nga Serbia atë mbrëmje kishte energjinë e një fitoreje që kurrë më parë në histori nuk kishte ndodhur. Ato pak minuta fluturim 2 orë pas mesnatës u kthyen në një festë vërtetë, të përligjur. Një boks i madh ku luhej muzikë me volum të lartë, e ktheu avionin “Air Albania” në një “disko-karaoke”, ku veç lojtarëve, i gjithë delegacioni shqiptar ia kishte marrë këngës. Askush nuk kishte gjumë edhe pse lodhja, stresi, ankthi i minutave në fushën e lojës kishin qenë të mëdha. Por tani ishte transformuar në entuziazëm, dhe djemtë që këndonin “Mora Fjalë”, duke kuptuar se motivi i saj, bazuar mbi heroin e Kosovës Adem Jashari, ishte mesazh për të gjithë shqiptarinë kudo ku ishte: Bac, u Kry! Emocionet e tyre vazhduan sapo zbritën në Rinas, ku edhe pse disa orë pas mesnatës, stafi i Aeroportit Nënë Tereza ishte atje, disa duartrokisnin; disa zgjasnin duart ti preknin; të tjerë nxirrnin celularët të kapnin një selfie, ndërsa Kombëtarja Shqiptare, zbriste plot entuziazëm shkallëve të avionit për të hyrë drejt autobuzit që do ti shoqëronte për në Hotelin Marriot ku ata qëndrojnë në fazën e grumbullimeve. Surpriza e radhës ishin qindra e qindra shqiptarë që ishin bërë bashkë rastësisht, pa organizim, ti prisnin jashtë aeroportit, me këngë, tupana, duartrokitje, fishekzjarre. Në Tiranë, makinat u vunë në radhë si në një kortezh gëzimi. Flamujt valëviteshin në dritare apo kofano me sirenat që s’pushonin. Në Prishtinë, në Zyrih, në Londër, në Nju Jork, shqiptarët festonin që në orët e para të mëngjesit. Dukej se distanca kilometrike ishte zhbërë e të gjithë ishin bërë “tok”. Ishte një fitore që për askënd nuk dukej e thjeshtë. 1-0, por që peshonte si një çlirim i vogël kombëtar. Diku, tutje, në Amerikën e largët, një tjetër shqiptar e priti këtë fitore me një gëzim të jashtëzakonshëm. Ish-kapiteni i Kombëtares, Ansi Agolli, festonte ditëlindjen e tij, 11 tetorin, në një ditë që historia ia bëri dhuratë. “Ishte një ndeshje që duhej fituar dhe ia arritëm ”, tha ai një ditë më pas për revistën Newsbomb nga Amerika, aty ku jeton dhe punon. Ironikisht, aty ku pas pak vitesh do të luhet edhe Botërori 2026, në tokën ku ai sot jeton e punon, ndoshta do të shkruhet kapitulli më i bukur i historisë kuqezi. Gjithçka dhe të gjithë, me sytë nga Leskovaci, nga ai 90-minutësh që nuk do të harrohet kurrë. Aty ku historia mori frymë ndryshe, aty ku drejtësia që mungoi në Hagë, u ndje më në fund në fushën e Leskovacit. Dhe për çdo shqiptar, kudo në botë, në atë natë mund të thuhej me plot gojën: Bac, u kry! Leskovaci i një nate futbolli Në qytetin e vogël serb, gjithçka kishte ndjesinë e një prove karakteri. Shqipëria e Sylvinhos zbriti në fushë me një qetësi të admirueshme. Nuk kishte tension, nuk kishte urrejtje, por vetëm përqendrim. Ndeshja nisi me kujdes, me administrim të ritmit, ashtu siç e kishte parashikuar stafi teknik. Pastaj erdhi momenti i artë: goli që ndezi gjithçka në minutat shtestë të pjesë së parë. “ Gjithçka u bë në mënyrë perfekte ”, thotë Agolli. “ U administrua fillimi i lojës dhe mandej realizuam edhe atë gol fantastik ”. Ishte një gol që nuk do të kujtohet vetëm për bukurinë e tij, por për momentin kur u realizua. Një shenjë e maturisë së kësaj skuadre, që ka mësuar të fitojë jo me furinë e emocioneve, por me inteligjencë. Në fund, kur arbitri vërshëlleu, festa ishte legjitime. Sepse kjo fitore ishte ndryshe. Ishte fjalë e mbajtur. “Te Kombëtarja gjithmonë do të ketë kritika” Ansi Agolli e di mirë se çdo fitore me ngjyrat kuqezi shoqërohet me debate. “Te Kombëtarja shqiptare do të ketë gjithmonë kritika, si të fitosh, si të humbësh” , thotë ai me një buzëqeshje të lehtë. “Gjithmonë do të jetë diçka. Por, për këtë ndeshje, më shumë rëndësi kishin tri pikët” . Tri pikët që ndryshuan gjithçka. Sepse ky rezultat e mban Shqipërinë fort në garë për play-off-in e Botërorit 2026, një objektiv që dikur dukej larg, por sotështë më afër se kurrë. “E besoja që mund të dilnim me tri pikë” , shton Agolli. “E pamë që në ndeshjen e parë që skuadra ishte superiore. E kisha bindje që do të fitonim. Dhe e bëmë” . Nga Beogradi në Leskovac, cikli që u mbyll me dinjitet Të gjithë e kujtojnë ndeshjen e vitit 2014 në Beograd, që u kthye në simbol rezistence e dhimbjeje. Agolli ishte në fushë atë natë dhe e di mirë se çfarë peshe mbante fanella kuqezi. “ Kishte ndryshim nga ajo kohë që luajtëm ne ”, thotë. “ Stadiumi ishte i vogël, ishte pak më e thjeshtë për të kontrolluar masën. Por, ishte sfidë me specifikat e veta ”. Në Leskovac, gjithçka dukej ndryshe. Nuk pati tensione, edhe pse u tentuan shkëndija të vogla. Vetëm futboll. Vetëm një duel i ndershëm që përfundoi me nder. Dhe në fund, kënga “Mora fjalë” që jehonte në avion, si një lamtumirë për të shkuarën dhe një përshëndetje për të ardhmen. Ekuilibri i gjetur Në analizën e tij, Agolli e sheh qartë forcën e grupit. “ Është i njëjti grup që kemi pasur në Europian ”, thotë. “ Nuk kishte pse të mos shkonte mirë. Sigurisht që nuk do të jetë e lehtë, por mendoj se kemi shanse të mëdha për t’ia dalë ”. Ai përmend disa emra që sipas tij janë bërë shtylla të skuadrës. “Laçiështë në çdo ndeshje njësoj. Shehu po bën mjaft mirë. Më ka pëlqyer jashtëzakonisht shumë Hysaj ”. Një analizë që vjen nga përvoja e një kapiteni që di të vlerësojë më shumë karakterin sesa statistikat. Për të, kjo skuadërështë ndërtuar mbi një gjë që s’mësohet në stërvitje: vazhdimësia. Nga fusha te sistemi Në bisedë, ish-kapiteni kalon shpesh nga analiza e ndeshjeve te struktura e futbollit shqiptar. “Nevoja për infrastrukturë asnjëherë nuk mbaron” , thotë. “Sa më shumë fusha të kemi në Shqipëri, aq më mirëështë. Infrastrukturaështë baza e produktit vendas”. Sot, si skaut i FSHF-së në Amerikën e Veriut dhe Kanada, ai punon çdo ditë për të gjetur talente shqiptare në emigracion. “ Uroj të kemi sa më shumë futbollistë shqiptarë që do të bëjnë mirë me Kombëtaren ”. Një rrugë e re për dikë që dikur ngrinte flamurin në fushë dhe sot ndihmon të tjerët ta mbajnë lart. Broja, ylli që duhet lënë të rritet Në çdo Kombëtare, yjet ndonjëherë bëhen peng i pritshmërive. Për Agollin,është e qartë: Armando Broja ka potencial, por edhe nevojë për kohë. “ Sigurisht që fokusiështë te ai ”. thotë. “ Por, kombëtarjaështë ndryshe nga klubi. Çdo skuadër kundërshtare e studion mirë dhe përpiqet ta mbyllë. Duhet t’i japim kohë. Ai ka potencial, por nuk ka qenë shumë konstant në klub. Ka nevojë të gjejë ritmin ”. Fjalë të urta, që dalin nga përvoja. Agolli e di mirë sa e rëndësishmeështë të dish të presësh në futboll. Sylvinho dhe menaxhimi i grupit Në analizën e tij për trajnerin brazilian, Agolli flet me respekt e ekuilibër. “Sylvinho ka bërë një punë të mirë” , thotë. “Ka pasur vazhdimësi, edhe pse ndonjëherë oshilacione. Kryesorjaështë menaxhimi i grupit, qëështë edhe më e vështira. Deri tani, rezultati e tregoi” . Ai shton se kritikat, nëse janë profesionale, duhen pranuar. “Nëse janë me baza profesionale, janë gjë e mirë, jo diçka e keqe. Shpesh mediet bëjnë analiza që vlejnë për trajnerët dhe stafin teknik” . Kjo qasje e qetë, pa ekstremizma,është ndoshta ajo që ka munguar për shumë vite në futbollin tonë. Një brez i ri, njëëndërr e vjetër Në krahasim me skuadrën e 2016-s, Agolliështë realist: “Atëherë kishim një grup solid që nuk merrte gola. Tani kemi më shumë kualitet.është një bosht i mirë lojtarësh, dhe do të vijnë edhe të tjerë të evidentuar” . Por, ai e di se suksesi nuk matet me emra, por me minuta në fushë. “Gjithmonë ka rëndësi vazhdimësia, që lojtarët të luajnë në klubet e tyre, të marrin minuta të plota” . Në këtë frazë fshihet thelbi i gjithë filozofisë së tij: puna, jo fjalët. Vazhdimësia, jo rastësia. Një Komb që beson përsëri “Çdo ndeshje me Kombëtaren ka qenë e veçantë” , thotë Agolli . “Të luash me Kombëtarenështë emocion ndryshe, adrenalinë ndryshe. Ka pasur ndeshje me 10 mijë tifozë që kanë brohoritur si 50 mijë. Ajo që mbetet në fundështë emocioni nga publiku” . Këto fjalë përfshijnë gjithçka që ndodhi pas fitores ndaj Serbisë. Nga qielli i Leskovacit, gëzimi u përhap në çdo qytet shqiptar, në çdo lagje emigrantësh, në çdo shtëpi që valëviti flamurin. Ishte një natë kur nuk kishte distanca, vetëm një ngjyrë, një këngë, një krenari. Amerika që pret... Në fund, Agolli e sheh këtë fitore si një parathënie të bukur. Prej vitesh jeton në Amerikë, aty ku punon për futbollin shqiptar, dhe aty ku në verën e vitit 2026 do të luhet Botërori. “ Shpresoj të kualifikohemi. Unë i pres këtu, në Amerikë ”, thotë me një buzëqeshje që duket si besim, jo si dëshirë. Nëse Shqipëria arrin të shkojë në atë Botëror, historia do të ketë mbyllur një rreth magjik: nga avionët e këngës “Mora fjalë” në qiellin e Leskovacit, te qielli i Amerikës, ku ish-kapiteni do t’i presë djemtë që po çojnë përparaëndrrën që ai nisi. Sepse kjo skuadër nuk luan më vetëm për pikë. Luajnë për një ide: që flamuri kuqezi të ngrihet një ditë në stadiumet e Botërorit. Dhe nëse kjo ndodh, do të jetë si ajo këngë që s’pushon kurrë, “Mora fjalë”, e thjeshtë, e fortë dhe e përjetshme. Duka, Sylvinho dhe heronjtë e Leskovacit Në dhomat e zhveshjes së stadiumit të vogël, emocionet ishin të papërmbajtura. Fjalët e para ishin të presidentit Armand Duka , që lotët e krenarisë e tradhëtuan. “ Kjo që keni bërë sonte (u drejtohet lojtarëve) nuk paguhet jo vetëm me lekë, por as me vetë jetën time ”, tha ai. Në gëzimin që pasoi, fjala kaloi te trajneri Sylvinho . I ekzaltuar, me gëzimin e ligjshëm në fytyrë u shpreh: “ Keni bërë një ndeshje të madhe. Por, prisni. Keni akoma më shumë për të bërë ”. Berat Gjimshiti dhe Elseid Hysaj , kishin marrë telefonatat e para. Gjimshiti me bashkëshorten serbe, ndërsa Hysaj me ish missin shqiptar, por njëzëri kishin uruar suksesin fantastik të burrave të tyre. “ Gruaja më uroi e para. Kam pritur 11 vite për të arritur në këtë ditë ”, tha anësori i djathtë. Ndërsa “Xhimi” më i përmbajtur: “ Çuam nderin aty ku ka vendin. Eksperienca na ndihmoi, çunat bënë një ndeshje fantastike ”. Mesi i fushës kishte një padron dhe pa frikë ka një emër: Juljan Shehu . Vetëm 5 paraqitje në ekipin kombëtar, duket sikur ka një jetë që luan. Mjafton të dëgjosh “ Dita më e bukur e jetës ” dhe kupton se si zemra ishte në fushë përballë serbëve. Radha për të pasuar me preçizion të lartë mikrofonin Kristjan Asllanit: “ Na duheshin 3 pikët dhe ia dolëm. Mezi pres të takohem me tifozët ”, që pasi përfundon me një diagonale në të majtë të fushë shkon te Myrto Uzuni : “ Për këtë komb jam gati të vdes në fushë ”, thotë beratasi që sheh larg, nga krahu tjetër gjen Armando Brojën : “Ka shumë kohë që nuk kam bërë gol, edhe unë mërzitem se jam njeri. Sot isha shumë i gëzuar” . Dhe në fund qershia mbi tortë quhet “ Rei Manaj ”. Heroi i golit spektakolar, nuk përmban emocionet: “ Do jepja 15 vite për golin. Vetëm do të festojmë !” Notat Një skuadër e bashkuar, një fitore historike dhe një performancë që do të kujtohet gjatë. Shqipëria e Sylvinhos nuk fitoi vetëm me rezultat, por edhe me karakter, disiplinë dhe efikasitet. Sipas vlerësimeve të Sofascore, kuqezinjtë morën mesatarisht notën (7.09), një tregues i qartë i një ekipi që funksionoi në çdo repart. Në portë, Thomas Strakosha ishte muri i pakalueshëm. Me pritje vendimtare dhe siguri absolute, ai mori notën më të lartë të takimit, (8.4) dhe u shpall padyshim lojtari i ndeshjes. Në mbrojtje, Berat Gjimshiti (7.5) udhëhoqi me qetësi dhe përvojë, ndërsa Arlind Ajeti (7.2) dhe Elseid Hysaj (7.2) garantuan stabilitet dhe rend taktik. Nga krahu tjetër, Mario Mitaj (7.3) tregoi pjekuri befasuese, duke përballuar presionin me guxim. Në mesfushë, Kristjan Asllani (7.2) ishte dirigjenti që ruajti ekuilibrin, me Julian Shehun (7.0) që bëri një ndeshje solide dhe Qazim Laçin (7.0) që vendosi ritmin me shpërthime e agresivitet. Ishte një mesfushë që punoi në heshtje, por që dominoi çdo duel. Në sulm, Rei Manaj (7.8) ishte protagonisti kryesor, shënuesi i golit të artë dhe simboli i shpirtit luftarak. Pas tij, Myrto Uzuni (7.0) kontribuoi me sakrificë e lëvizje inteligjente, ndërsa Armando Broja (6.5) kërkoi me ngulm hapësirat, por pa gjetur rrjetën. Dy finalet Pas euforisë së Leskovacit, Shqipëria e Sylvinhos përgatitet për dy finale vendimtare në nëntor: më 13 nëntor në transfertë ndaj Andorrës, dhe më 16 nëntor në “Air Albania” kundër Anglisë. Në Andorrë, ku terreni i ngushtë dhe presioni janë pjesë e sfidës, kuqezinjtë duhet të ruajnë qetësinë dhe efikasitetin që treguan në Leskovac sepse vetëm fitorja i mban gjallë shanset për “play off”. Tre ditë më pas, Tirana do të ndizet përballë gjigantëve anglezë. Një ndeshje që nukështë thjesht për pikë, por për historinë. Për Sylvinhon, testi i maturisë; për djemtë kuqezi, rasti për të prekurëndrrën e Botërorit 2026. Rama dhe Kurti bashkë për Shqipërinë Fitorja ndaj Serbisë nuk bashkoi vetëm shqiptarët nëpër botë, por edhe dy kryeministrat e Tiranës dhe Prishtinës. Edi Rama reagoi menjëherë pas ndeshjes: “ Fitore me gol, fitore me lojë, fitore me zemër kuqezi ”. Nga ana tjetër, Albin Kurti e përjetoi me të njëjtin entuziazëm, duke shkruar: “ Shqiptarët fitojnë! E mundën Serbinë! Urime! Tre pikë të mëdha për Shqipërinë drejt rrugës për në Botërorin 2026 .” Në këtë natë historike, futbolli bëri atë që shpesh politika e ka të vështirë: bashkoi të gjithë shqiptarët nën të njëjtin flamur dhe të njëjtën ndjenjë. Në sytë e gjithë botës Shqiptarët nuk kishin dalë vetëm të festonin në gjithë rrugët kryesore të qyteteve ku jetonin. Por, ata ishin dëshmi e këtij realiteti që dikur as mund të mendohej, paçka se dëshira frymonte. Nga Londra te Beogradi, nga Nju Jorku te gazeta rajonale, fitorja 1-0 e Shqipërisë ndaj Serbisë ka shkuar përtej kufirit të sportit. Mediat e huaja kanë folur për një natë që ricaktoi dinamikat, që ringjalli narrativat historike dhe që për shqiptarët u bë simbol i një krenarie që nuk pyet mohime. “The Guardian”, në një artikull special, rikujtoi dramën e Beogradit të vitit 2014 dhe imponoi këtë përballje si një ndeshje që “mund të kthehej në histori të madhe”. “Koha” e Kosovës shkruante se për mediat në Beograd ky humbje ishte si një plagë: fraza si “katastrofë”, “turp” e “shenjë e së pamundshmes” kanë dominuar titujt. Artikulli theksonte se media serbe, më shumë se sulmuan ekipin në fushë, reaguan emocionalisht ndaj humbjes simbolike. Edhe lajmet ndërkombëtare, pavarësisht se shpesh nuk njohin çdo detaj, kanë përqendruar vëmendjen te fakti: trajneri i Serbisë dha dorëheqjen menjëherë pas ndeshjes, një reagim që mediat e huaja e mbuluan si pasojë e peshës që Shqipëria arriti të marrë në atë 90-minutësh, sikurse shkruante Reuters. Në shumicën e artikujve, Shqipëria trajtohet jo si fituese rastësore, por si skuadër që ka marrë “momentum”, që ka treguar vazhdimësi, dhe që tani hyri seriozisht në garë për një vend në play-off-in e Botërorit 2026.

Nga Retin Toka

Artikuj të ngjashëm Artikuj

DY PËR HISTORINË

Vajzat e historisë kuqezi në play-off të Botërorit

Miliona në kosh

Epoka e artë e Silvinjos, por…We want more!

Mes ëndrrës dhe rënies

6 vite pritje për 100 ditët e Ramës

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

JETA E NATËS NË VITET ’90, NGA DISKO ALBANIA DHE MARIKAJ TE BUZUKËT E PARTYT RAVE

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?