Adhurim Demiri/ Me brengat e panjohura, pengjet dhe këngët që nuk do vdesin kurrë!

Adhurim Demirin e adhurojnë të gjithë. U rikthye në Shqipëri për një koncert në sallën e Kishës Orthodokse. Me një publik elitar që ia dinte këngët përmendësh dhe lëkundej në sallë si vija melodike e këngëve të tija. Për Adhurimin kishin mall të gjithë, dhe ishte një “Mall bulevardi”. Ndaj zgjodhëm ta rikthejmë për ata që e njohin dhe që e duan, por edhe për të rinjtë që nuk e njohin autorin e vagjeve “Zemra e një gruaje”, apo “Ditë dimri” kënduar mjeshtërisht nga Sandër Gjoka. Adhurimi na rrëfen jetën e vështirë në diktaturë, nostalgjinë dhe pengjet që ka për nënën e vet dhe babain që jetoi burgjeve dhe persekutimit. Por edhe një nderim dhe homazh për ata që i dhanë dorën për herë të parë edhe pse me autobiografi të keqe. Tani Adhurimi ka vendosur të angazhohet edhe më shumë. Për nostalgjikët e brezit të tij, është një lajm i mrekullueshëm. Për më të rinjtë, është një kuriozitet. Për vetë Adhurimin, vendimi i fundit që ka marrë, është vijimësi e karakterit të tij

Biseda me Adhurim Demirin, vetëm pak ditë pas koncertit të tij recital në Tiranë, nis krejt natyrshëm. Nis nga cigarja që ndez sapo ulemi në kafen ku kemi lënë intervistën, të cilin nuk ka menduar ta lërë ndonjëherë, siç më thotë kur e pyes (si të gjithë ata që e mbajnë si shoqëruese të çasteve më intime, kur krijojnë, apo për të zbuar sadopak vetminë).