Tirana pa frymë

Në një sezon ku bardheblutë kanë rrëshqitur deri në fund të tabelës, kriza nuk është më thjesht sportive, është identitare. Nga merkatoja e humbur, te mungesa e vizionit dhe tronditjet psikologjike që shfaqen në çdo ndeshje, tabloja që del nga analiza e Ylli Agës është e ftohtë, e kthjellët dhe e pamëshirshme: Tirana nuk po lufton vetëm kundër kundërshtarëve, por kundër vetes. A ka ende kohë për të ndryshuar rrjedhën? Dhe më e rëndësishmja… kush do ta ndezë shkëndijën e ringritjes? Në Tiranë ka nisur një stinë e ftohtë që s'ka lidhje me temperaturën. Është një ftohtësi që vjen nga tribuna bosh, nga sytë e lodhur të tifozëve, nga rrëfimet e një qyteti që e ka humbur këngën. Të gjithë e ndjejnë: diçka e rëndë po ndodh. Dhe është një peshë e paimagjinueshme sepse po bie diçka që ishte krejt e padukshme. Tirana, klubi që mban mbi supe një shekull histori, ndodhet në vendin e fundit me vetëm 7 pikë pas 15 javësh deri në këtë çast të shkrimit të këtij artikulli. Këto nuk janë vetëm shifra, por plagë. Dhe në këtë realitet të dhimbshëm, duhej një zë i kthjellët. Duhej dikush që t'i shihte numrat, jo si të ftohta, por si simptomat e një organizmi që po lufton për mbijetesë. Ka "pritur e përcjellë" shumë tituj të këtij klubi: lojtarët në fushë, ai përmes penës dhe mikrofonit në gazetari. Ai njeri është Ylli Aga. Ai nuk ulërin. Nuk dramatizon. Flet si dikush që sheh mbrapa perden dhe thotë atë që të tjerët nuk guxojnë në një analizë enkas për revistën Newsbomb. “ Tirana po zhvillon sezonin më katastrofik të historisë së saj në elitë ”, deklaron ai, duke e shqiptuar fjali pas fjalie me qetësinë e një eksperti që e di se diagnoza është e rëndë. “ Me logjikë sportive, Tirana është në limitet e fundit të shanseve për mbijetesë ”.Në ato momente kuptojmë se kriza e Tiranës nuk ka më nevojë për zbukurime; ka nevojë për të vërtetën lakuriq. Dhe kjo lakuriqësi shfaqet e plotë në analizën e Agës, një analizë që nxjerr në pah të gjitha të metat pa më të voglin filtrim, duke e vendosur klubin më të titulluar në vend në një shteg të rrezikshëm, drejt një realiteti që askush nuk do të donte ta pranonte. Anatomia e kolapsit " Shkaqet janë të shumta ", thotë ai, " por fillimi i përgatitjeve me vonesë ishte kryesore ". Aga e nis analizën nga rrënja, jo nga degët. Dhe ndoshta ka të drejtë. Historia ka treguar që një skuadër që nis keq, rrallë ngrihet në kohë. Pastaj ai shton dy goditje të tjera duke u ndalur te zgjedhja e trajnerit dhe e drejtorit sportiv që ndikuan drejtëpërdrejtë në atë që për Agën është "procesi shumë i rëndësishëm i rekrutimit të futbollistëve". E thënë ndryshe, Tirana nisi sezonin duke ndërtuar shtëpinë, por harroi themelet. Ylli bën një vëzhgim që është aq i saktë sa i dhimbshëm: " Keqardhja është se pavarësisht buxhetit të konsiderueshëm, blerjet u orientuan te çmimi i lartë i kontratave dhe jo te karakteristikat që duhet të kishte skuadr a". Kjo nuk është vetëm kritikë, por diagnozë profesionale. Dhe është arsyeja pse Tirana sot duket si një mozaik i çakorduar. Kontrasti i mad h me 2019-tën Për të kuptuar rënien e sotme, nuk ke pse të kërkosh shumë larg. Mjafton të hapësh kujtesën dhe të shkosh te vera e vitit 2019, një periudhë që sot tingëllon pothuaj si legjendë. Në atë verë, ndërsa Tirana sapo kishte shpëtuar me vështirësi nga rënia, klubi vendosi të mos mbijetonte thjesht, por të rindërtohej nga themelet. Aty nisën të ndërthuren idetë, karakteret dhe vizionet. Ylli Aga, me qetësinë e dikujt që analizon gjithçka përmes faktit dhe numrit, e sjell atë periudhë si një foto të pastër, një moment të ngrirë në kohë. Ai thotë: “ Atë verë, Halili, Laçi dhe Mema bashkëpunuan ngushtë. Skuadra e ndërtuar atë verë ishte më e mira e viteve të fundit ”. Si një kompjuter memorizues që i rikthehet të dhënave origjinale për të identifikuar gabimin e sotëm, ai e përdor vitin 2019 si shembullin ideal të asaj që do të thotë planifikim i mençur, përzgjedhje me profil, frymë e shëndetshme, bashkëpunim organik. Në atë kohë, çdo element i klubit dukej se e dinte rolin e vet. Drejtuesit flisnin me njëri-tjetrin, jo përtej njëri-tjetrit. Merkato nuk ishte aventurë, por kirurgji. Skuadra u ndërtua me lojtarë që plotësonin njëri-tjetrin, jo me emra të shpërndarë rastësisht në letër. Për herë të parë pas shumë kohësh, Tirana kishte identitet, një hartë rrugëtimi, një strategji, një ëndërr që dukej reale. Pastaj vjen fjalia që e shpon momentin si gjilpërë dhe që e qep kontrastin me vitin aktual: “ Këtë verë gjithçka ishte në kontrast të fortë me atë që u bë atëherë ”. Dhe këtu shpaloset drama e vërtetë. Aty ku dikur u ndërtoi suksesi, sot u ndërtua gabimi. Aty ku dikur mbolli stabilitet, këtë vit u mboll pasiguri. Identiteti i Tiranës, dikur i qartë si një portret i skalitur, sot duket i zbehur, i mjegulluar, i panjohur. Asnjë skuadër nuk bie rastësisht. Rëniet e vërteta fillojnë pikërisht aty ku dikur ishte ngritur suksesi. Dhe për Tiranën, pikërisht ky kontrast, ai mes verës së artë të 2019-ës dhe verës së çakorduar të 2023-it, është prova më e qartë se sa shumë është devijuar rruga. Tre trajnerë në 15 javë: panik, jo strategji Tirana këtë sezon nuk ka pasur trajnerë, por ka pasur etapa paniku. U nis me Vangjel Milen, për t'u pasur me Bordin e tanimë me Ardian Nuhiun që një Zot e di deri kur do të rezistojë. E megjithatë kjo duket si një sëmundje autoimune e bardhebluve që nuk ka shërim, por periudhë pas periudhe lehtësime. Ylli e përmbledh shkurt, por saktë: "Tirana gjatë gjithë tranzicionit është treguar e paduruar për çështjen e trajnerit. Nuk ka lejuar cikle afatgjatë, aq të domosdoshme për këtë profesion". Situata është e vështirë. Tirana duhet të mbledhë forcat, duhet të analizojë dhe vendosë. Koha është flori dhe çdo minutë i humbur rëndon në të ardhmen e klubit bardheblu. Trajneri aktual është në krye, por për Agën një derë mbetet e hapur: "Klubi duhet të vlerësojë nëse ai ka aftësinë për të administruar njerëzit, situatat dhe për të gjeneruar optimizëm". Në këtë fjali ka edhe kritikë, edhe sfidë, edhe apel. Kriza në fushë: liderë mungojnë, përgjegjësia thyhet Tirana është markë e futbollit shqiptar, një emër që nuk ka nevojë për argument. Bardheblutë nuk mbajnë thjesht ngjyra, mbajnë prestigj, traditë dhe një histori që kërkon respekt sa herë që futet në fushë. Ylli këtë nuk e relativizon asnjë çast. Përkundrazi, ai e nënvizon peshën e fanellës me një ton që të vë në mendime: “ Futbollistët duhet të jenë koshientë se bluza që veshin dikton presion ”. Ai nuk e ul zërin kur vjen puna te përgjegjësia. " Për shumë lojtarë ", thotë ai, "ajo mungon" . Skuadra shpesh duket e dorëzuar, pa nerv, pa zë. Janë momente kur futbollistët shëtisin fanellën në fushë si peshë e tepërt, jo si mision që duhet mbajtur me nder. Ky është alarm në vetvete. Aga, me përvojën e tij të gjatë gazetareske, di t’i filtrojë fjalët me kujdes. Nuk flet me mllef, por me objektivitet. Dhe pikërisht ky objektivitet e bën më të rëndë vlerësimin e tij. Sepse ai nuk ka arsye të dramatizojë; thjesht thotë atë që sheh. Dhe kur vjen te pikë-kthesa e sezonit, nuk e paketon të vërtetën: “ Pas ndeshjes me Vllazninë, gjërat janë përkeqësuar frikshëm ”. Fjala “frikshëm” nuk është e zgjedhur rastësisht. Ajo tregon se ky nuk është një problem që zgjidhet me rotacion, me dy lëvizje në merkato apo me një motivim të thjeshtë brenda dhomave të zhveshjes. Tirana nuk ka mungesë talenti. Ka mungesë lidershipi. Dhe në futboll, ajo është diferenca mes një ekipi që bie dhe një ekipi që ringrihet. Kriza me paralele historike, por me peshë moderne Tirana ka pasur sezone të vështira. Statistikat janë ato që spiunojnë, ndërsa për shifra është Ylli ai që na i kujton. Edicionet më të sikletshme për bardheblutë: 1973-1974, 1992 - 1993, 2018 - 2019, ku Aga i vendos gjërat në prespektivë. Ai përmend rastet, por pastaj të çon drejt përfundimit që të pa fjalë: " Situata e sotme ka specifikat e veta dhe është më e turbullt ". Kjo nuk është një krizë që vjen nga terrenet e Liqenit të Thatë apo nga tranzicioni i viteve '90. Kjo është një krizë moderne, e një klubi që humbi drejtimin në kohën kur futbolli kërkon profesionalizëm ekstrem Me gjuhën e matematikës: 35 pikë ose asgjë Në pjesën analitike më të fortë të intervistës, Aga nuk lë vend për interpretime romantike. Ai shtron një vijë të drejtë, të kthjellët, që funksionon si një rregullore e ftohtë aritmetike. “ Zona e mbijetesës këtë vit do të jetë me 35 pikë. Kush e kalon atë kuotë, mbijeton ”, thotë ai. Është një deklaratë që tingëllon si nen i një ligji që nuk njeh as justifikime, as ankimime. Të gjithë e lexojnë njësoj, sepse është shkruar qartë: ose arrin kuotën, ose bie. Në këtë territor nuk ka vend për emocion. Nuk ka më hapësirë për “ndoshta”, për “nëse i fitojmë ndeshjet e ardhshme”, për iluzione që lindin e vdesin brenda një jave. Këtu flet matematika dhe matematika është e pamëshirshme, pa ndjenja, pa tifozëri. Por, mes gjithë këtij ftohësi, Ylli shton një fjali që të bën të ngresh kokën: “ Dhe matematikisht, edhe për Tiranën ka shpresë ”. Është një dritë e vogël, thuajse e padukshme, por që sidoqoftë ekziston. Ai nuk flet për mrekulli, nuk premton përmbysje epike. Flet vetëm për atë që llogaritja lejon: një shans minimal, një mundësi teorike, një ritëm pikësh që nëse fillon tani, jo nesër, mund të kthejë ekuacionin në favor të Tiranës. Matematikisht… po. Por jo më shumë se kaq. Në futboll, nganjëherë edhe një shifër e vogël e lënë pezull është më shumë se hiç. Por në këtë rast, është e qartë se matematika nuk të mban gjallë, vetëm të lejon të mos shpallesh i vdekur para kohe. Rënia, pasojat tronditëse të futbollit shqiptar Asnjë futbolldashës shqiptar nuk do të donte ta shihte Tiranën në ditë të tilla të errëta. Madje, as rivalët e përjetshëm të derbit, ata që e duan fitoren vetëm kur përballen me bardheblutë, nuk do ta dëshironin një sezon pa sfidën që ndez qytetin, pa atë duel që mbush stadiumin dhe shkund nga gjumi çdo lagje të kryeqytetit. Në mungesë të Tiranës, humbet ritmi i futbollit shqiptar, humbet ngjyra e derbit, humbet një pjesë e historisë së përbashkët. Ylli Aga është brutal në këtë pikë, i prerë si një gjykatës që jep vendimin e pakthyeshëm. Ai thotë: “ Rënia do të ishte një goditje e madhe për imazhin e klubit, për besimin e tifozëve dhe statusin e saj në treg ”. Kjo nuk është një fjali e zakonshme, sepse në të fshihet një alarm më i madh sesa një rënie sportive. Ai nënkupton se këtë herë nuk do të flitej për një gabim teknik apo një sezon të keq. Do të flitej për diçka që shkon shumë më thellë: një rënie sistemi, një rënie kulture, një rënie fryme. Sepse Tirana nuk është thjesht klub. Është simbol, është referencë, është kolonë e arkitekturës së futbollit shqiptar. Nëse ajo shembet, tërmeti ndihet kudo. Dhe rikthimi? Aga nuk i lë hapësirë iluzioneve. E thotë qartë se rikthimi nuk do të ishte aspak i lehtë. Përkundrazi: shumë më i vështirë se ç'të thotë logjika. Sepse në kategorinë e parë nuk zbret vetëm një ekip, zbret një peshë e rëndë tradite, një klub që duhet të rindërtojë besimin, strukturën, identitetin. Dhe ky udhëtim është më i gjatë, më i ashpër dhe më i lodhshëm sesa mund të imagjinohet në letër. Ringritja dhe marrëveshja me vetveten Tirana duhet të rezistojë dhe qëndrojë. I duhet tifozëve, i duhet futbollit shqiptar dhe kuron bukur edhe kundërshtarët që motivohen dyfish përballë saj. Potencialin e ka aty. Sepse titujt që i numëron, nuk i ka asnjë skuadër tjetër në historinë e futbollit shqiptar. Megjithatë drita në fund të tunelit duket e zbehtë. Ylli, njohësi i mirë i Superligës dhe i veçanërisht i Tiranës e mbyll analizën me një reflektim që tingëllon si një dritë e zbetë në fund të tunelit. " Potencialin që ka Tirana nuk e ka asnjë klub tjetër ". Por, potenciali nuk e shpëton klubin. E shpëton projekti: organigrama e re, profesionalizmi, afrimi i njerëzve që e njohin futbollin dhe veçanërisht historinë bardheblu. Dhe mbi të gjitha, shpëton një kujtim: " Fillimi i vitit 2014. Aty u bashkuan të gjithë: drejtues, sportistë, tifozë. Krijuan një atmosferë inkandeshente ". Aga nuk përfshihet emocionalisht. Nuk flet për nostalgji. Por, bërtet fort për precedentë. Flet për atë që Tirana mund ta bëjë, nëse zgjohet! Epilog Tirana ndodhet në pikën më delikate të historisë së saj moderne. Asnjë figurë e vetme nuk mund ta shpëtojë. Nuk ka një lider të vetëm që e mban mbi supe. Nuk ka dorë magjike që i jep oksigjen. Nuk ka trajner që i zgjidh të gjitha me një skemë, as merkato dimri që shëron plagë të thella brenda pak javësh. Ky klub, sot, nuk ka nevojë për hero individual, ka nevojë për ndërgjegjësim kolektiv. Megjithatë, pavarësisht errësirës së momentit, ekziston një mundësi. Një mundësi që Tirana e ka shfrytëzuar gjithmonë kur ka qenë në prag shkatërrimi: bashkimi. Bashkimi i qytetit. I tribunës. I klubit. I të gjithë atyre që e mbajnë Tiranën jo si një ekip futbolli, por si një pjesë të shpirtit të tyre. Sepse disa skuadra i do për lojën, por disa të tjera i do për identitetin që të japin. Tirana është e dyta. Nëse ky bashkim vjen, i vërtetë, i palëkundur, i sinqertë, atëherë Tirana e sotme, e lodhur dhe e pasigurt, mund të transformohet sërish në atë të vitit 2014. Në atë ekip që gjeti forcë mes kaosit, në atë skuadër që u ringrit sepse qyteti e mbrojti si një pasuri të përbashkët. Por, nëse ky bashkim nuk ndodh, nëse secili mbyllet në zhgënjimin e vet, nëse kritika zëvendëson përkrahjen, atëherë ky sezon rrezikon të shndërrohet në kapitullin më të errët të historisë së klubit. Një kapitull që askush nuk do të dëshironte ta rilexonte ndonjëherë. Në fund, gjithçka kthehet te fjalia e artë që Ylli e shqipton pa pasion, por me një ndjenjë të thellë përgjegjësie: “ Ky klub është shumë i shtrenjtë për këtë komunitet ”. Dhe komunitetet e vërteta… ato nuk e lënë zemrën e tyre të bjerë. Asnjëherë.

Retin TOKA

Artikuj të ngjashëm Artikuj

DY PËR HISTORINË

Vajzat e historisë kuqezi në play-off të Botërorit

Miliona në kosh

Epoka e artë e Silvinjos, por…We want more!

Mes ëndrrës dhe rënies

6 vite pritje për 100 ditët e Ramës

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?