ALIS dhe NAN, balada që preku miliona shqiptarë

Ai është një djalë 21 vjeçar, ka lindur pas viteve 2000 dhe këtë vit shkëlqeu në festivalin e 64-rt të RTSH me këngën “Nan”, një baladë dhimbjeje dhe dashurie, që preku zemrat dhe pikoi lotët në sytë e miliona shqiptarëve. Alisi vetë nuk I ka përjetuar valët e mëdha migratore të këtij vendi, vitet ’90, apo edhe ato 2000. Në ’90 nuk kishte lindur akoma, në vitet 2000 ishte ende në djep. Por ja që me këngën e tij, u duk se I kishte studiuar mirë të gjitha, për tua dhënë shqiptarëve si në pasqyrë, atë që kishin parë e përjetuar për vite e vite me radhë. Alis Kallaçi është një djalë Shkodran, e ka pasionin për këngën që në djep – jo më kot ka dy vite që Shkodra na zbulon talente dhe risi. I ati këndonte, e ëma një sqimatare e jashtëzakonshme, i vëllai, ai që e futi në rrugën e këngës që në moshë të re, kur I bleu tastierën e parë dhe e mbante me vete në koncertet live. Pastaj Alis vazhdoi rrugën e djalit artist. E ku do thoni ju: edhe pse fitoi një prej audicioneve të X-Factor, vazhdoi të punonte me krenari, te organo e vogël në qoshën kur sapo hyje te “Mrizi I Zanave”, restoranti në Fishtë që të kujtonte përherë me elemente të rinj. Adoleshenti I dikurshëm që po rritej shpejt, nuk kishte frikë nga puna. Punoi ku të mundej për të siguruar përveç lekëve dhe pasionin e tij për këngën. Shumë nga 21 vjeçarët e sotëm, si brezi I kësaj gjenerate, nuk I kanë qejf sfidat e ballafaqimin e tyre me to. Alisi ishte ndryshe. Bash për këtë arsye, me punën e zërin e tij, arriti këtu ku sikurse e përmend edhe ai vetë, as e kishte menduar ndonjëherë. Shqipëria këtë vit do të shkojë në Eurovizion me këngën "NAN", një këngë e cila mori njëzëri mbështetjen e publikut dhe të jurisë në Festivalin e 64-të të Këngës në RTSH. "Barra" e përfaqësimit dinjitoz edhe këtë herë i mbetet Shkodrës, një qytet që në asnjë kohë, krizë dhe braktisjeje, talenti është ndoshta e vetmja gjë që nuk i mpaket. Ai lind aty, aq herë sa një jetë e re përkundet në djep, si një shfaqje krejt e natyrshme dhe e zakonshme e jetës. Kështu, krejt natyrshëm, lindi edhe kënga "NAN", pas një ëndrre gushti, e hedhur në letër si një poezi, për t'u rritur në një këngë që ka prekur zemrat e publikut, aq më tepër në një kohë, kur Shqipëria i ngjan më shumë se kurrë pikërisht asaj "nane" me sytë nga dera për bijtë e bijat e saj. Ishte një ëndërr e fortë, me një lamtumirë "Ikëm, nan" që zgjoi të fejuarën e Alis Kallaçit, Desarën, një fund gushti, e cila u hodh në letër në agun e parë pas natës, e pastaj tingujt e morën mes tyre, për të çuar peshë zemrat e të gjithëve. Edhe pse kënga kishte kohë që qarkullonte në rrjetet sociale, ishte e pamundur të mos vëreje emocionet e sytë e mbushur me lot të Alis pas përfundimit të ceremonisë së dhënies së çmimit. Të gjithë donin ta takonin, të gjithë donin të kishin një foto me të. Alis, ishte thjesht I hutuar. I dukej e pabesueshme. Të gjithë e prisnin e sidomos publiku që e duartrokiti dhe e riktheu disa herë në skenë. Por instikti I brendshëm I thoshte të priste: a do të ishte ai fituesi? Kënga padyshim plotësoi pritshmëritë e të gjithëve: me tekstin e qartë, orkestrimin e jashtëzakonshëm; zërin e fortë të Alis e padyshim kostumografinë që plotësoi panoramën. Drama e ikjes së madhe të shqiptarëve, një temë që vazhdon e prek edhe tani, duket se I bëri të gjithë ta ndjejnë e ta kuptojnë atë këngë. Nuk ka ndonjë të fshehtë në atë që Alis ka deklaruar deri tani se ishte shoqa e tij Desara që hodhi fjalët në letër, e të dy bashkë, rrjesht pas rrjeshti e plotësuan aq bukur me muzikën. “Nan” mori votat maksimale nga anëtarët e jurisë së festivalit të 64-rt të RTSH. Por mbështetja më e madhe i erdhi me votat e publikut. Ishin ato që e çuan me diferencë të ndjeshme nga këngët e tjera. Ndaj Alis, me gjithë fuqinë e tij, tashmë kishte në dorë një gur të çmuar përveç këngës së jashtëzakonshme që kishte krijuar: empatinë që kishte marrë nga të gjithë, një tekst I përqafuar nga pjesa dërrmuese e popullsisë, dhe vargje që përveçse të mbeten në mendje, të lënë të pafjalë për dramën që vazhdon të mbetet aktuale edhe tani. “Nan”, është kënga për dashurinë, shtëpinë, udhëtimin emocionues të largimit. Një këngë që kombinon shpresën, dedikimin, dhe pasionin në të njëjtën kohë. Eshtë një temë që nuk u përket vetëm shqiptarëve. Eshë një këngë drithëruese edhe për mesazhin që mbart, një mesazh universal dashurie, dhembshurie, përkujdesi, mungese, malli…Eshtë një homazh për kujtesën për të gjithë ata që në kohët që jetojmë, kohën na e rrëmben e përditshmja dhe harrojmë të ndalojmë për një telefonatë më shumë, për një vizitë më shumë. Eshtë një plagë që I përket të shkuarës, por që mbetet aktuale edhe sot. Kënga në vetvete është një himn I dashurisë së madhe të nënës për fëmijën e vet. Në këtë intervistë, Alis na zbulon pak më shumë për veten si artist i ri, për peshën e kësaj fitorjeje dhe për jetën e tij, e cila tashmë ka marrë një dimension të ri. Alis, si ka nisur ky vit për ty, tashmë me një trofe si fitues i festivalit në RTSH, e njëkohësisht me përgjegjësinë e përfaqësimit në Eurovizion? Ky vit ka nisur me një peshë të bukur. Fitimi i vendit të parë në Festivalin e RTSH-së, përveç peshës së trofeut që mban në vetvete, më solli një përgjegjësi të madhe emocionale dhe artistike. Unë fillimisht nuk mendova për Eurovizionin, por tani e ndjej veten shumë të nderuar ndërsa po përpiqem ta jetoj këtë moment me këmbë në tokë. Të tremb Eurovizioni? Për çfarë mendon se do të të shërbejë ty personalisht si artist, përtej përfaqësimit të Shqipërisë? Po, të jem i sinqertë, pak të tremb. Por është ajo lloj frike që të shtyn të japësh më të mirën. Për mua është një mundësi e madhe për t’u rritur si artist dhe si njeri, për të mësuar dhe për të dalë nga zona e rehatisë. Ke marrë urim nga fituesit e vjetshëm, duke qenë se dhe ata janë nga Shkodra? Po, më kanë uruar për fitoren, por më kanë dhënë mbështetje dhe inkurajim edhe para se të ndodhte. Tashmë ka kaluar faza e euforisë, si ndihesh pas fitores? Pas euforisë vjen heshtja. Dhe aty fillon puna e vërtetë. Ndihem më i fokusuar, më i përgjegjshëm dhe ndoshta më i vetëdijshëm për çdo hap që bëj. Nga fitimi I vendit të parë mendoj se u hap një sprovë tjetër më e madhe për mua. E quan këtë moment një ngjitje të shpejtë në karrierën tënde si artist? Nga jashtë mund të duket si ngjitje e shpejtë, por për mua ka qenë një proces i gjatë, i heshtur. Kam pasur kohë për t’u formuar, për të dyshuar, për të gabuar. Ky moment është thjesht ai ku gjithçka që ke punuar del në dritë. Një këngë për nënën, në një moment kur shumë nëna i kanë fëmijët larg, ishte zgjedhje e qëllimshme ky tekst, pra të themi një lloj arti i anagazhuar. Si u krijua kjo këngë? Kënga ka nisur e gjitha nga Desara. Ishte fund gushti, një natë e qetë, ishim në studion e vogël që kemi në shtëpi. Ajo pa një ëndërr shumë të fortë, ku një zë i tha “Ikëm, nan”. U zgjua menjëherë dhe e shkroi tekstin, pa e menduar shumë. Të nesërmen ma tregoi dhe që në momentin e parë e ndjeva që kishte diçka shumë të veçantë. Ishte një tekst i thjeshtë, por me shumë peshë. Muzika erdhi pas, natyrshëm, duke ndjekur fjalët dhe emocionin që ato sillnin. Çfarë është skena e festivalit të Rtsh-së për ty, po them më parë si e ke menduar, demode ndoshta për të rinjtë, apo një skenë që do kohën e saj për ta arritur? Është një skenë me shumë peshë, histori dhe kujtime. Një skenë që i jep mundësinë çdo artisti, të madh apo të vogël, të tregojë artin e vetë dhe të jetë vetvetja. Ka një rëndësi që nuk matet vetëm me kohën apo trendet. Alis, për ata që nuk të njohin mirë, ti je nga Shkodra, je rritur aty madje dhe ke punuar po themi në zonën tënde, pra je formësuar aty si njeri, por edhe talentet e tua. Çfarë mendon se i largon të rinjtë nga qytetet më të vogla se Tirana? Çfarë do të duhej që ato të ishin më të gjalla, më rinore? Sepse shpesh ndihen të kufizuar. Ka mungesë hapësirash ku të shprehen dhe të krijojnë. Qytetet e vogla kanë shumë shpirt, por u mungojnë mundësitë. Talenti tek ty, nga është trashëguar nëna apo babai? Apo në Shkodër talenti është thjesht diçka e zakonshme? Në Shkodër, deri diku, arti është diçka e zakonshme. Por edhe në familje e kam pasur gjithmonë pranë: babi këndon, dhe vëllai im i madh po ashtu. Ndoshta gjithçka është përzier natyrshëm mes vendit dhe familjes. Ça komenti ka bërë nëna jote kur ka dëgjuar këngën? Kujt nga familja ia ke treguar të parit për ta dëgjuar? Mami ishte personi i parë që ia kam tregu demon e këngës Nân. Kur e ka dëgju, thjesht u përlot dhe kjo ka qenë një "surprize" shumë e bukur për mua, sepse mami zakonisht nuk i shfaq shumë emocionet, është shumë tip i përmbajtur. Kjo e bëri momentin edhe më emocional për mua. Si e sheh muzikën, artin sot. A e ka humbur fuqinë komunikuese me masat e gjera? Muzika dhe arti janë akoma të fuqishme. Problemi nuk është se kanë humbur forcën, por njerëzit shpesh nuk ndalojnë për t’i ndjerë. Ka shumë zhurmë dhe gjëra që vijnë e shkojnë, por kur diçka është e sinqertë dhe prek shpirtin, arrin tek masat dhe mbetet. I ka transformuar konsumizimi shijet apo kohën që një këngë të shkojë në atë rrjedhën e saj natyrale të përthithjes, apo kuptimit tek njerëzit? Shpejtësia dhe mënyra si konsumohen gjërat sot kanë ndryshuar shumë për muzikën. Një këngë shpesh nuk ka kohë të “bëhet pjesë e jotja”, por ato që të prekin me të vërtetë nuk zhduken. Ndërsa muzika e shpejtë mund të jetë e lehtë për të dëgjuar, ajo që ka shpirt nuk humbet kurrë. Tekstin e këngës "Nan" e ka shkruar e fejuara jote. Si je njohur me të? A është dhe ajo muzikante si ty? Jemi njohur në një kohë kur asnjëri nuk po kërkonte marrëdhënie. Secili kishte plane të ndryshme: ajo udhëtonte nga një vend në tjetrin duke bërë vullnetarizëm dhe pjesë të programeve Erasmus, ndërsa unë punoja tek Mrizi i Zanave dhe po përgatitesha për audicionet e X Factor. Nuk është muzikante, por ka një shpirt artistik që ndjehet në çdo fjalë dhe në çdo gjë që bën. A ke frikë se fama jote tani, vëmendja mund të ndikojë jo aq për mirë në marrëdhënien që ke? Çdo gjë e re është një sfidë, por aspak frikë. Për ne është thelbësore të flasim hapur dhe të jemi të sinqertë me njëri-tjetrin. Po rritemi bashkë në çdo aspekt dhe fama është e të dyve, sepse ajo është forca dhe mbështetja ime më e madhe. Në këtë kohë të jetës tënde, çfarë vlerëson Alis si më të rëndësishmen? Të jem vetvetja dhe të mos humbas pjesën e vërtetë të vetes. Të jem i qetë me atë që bëj, i sinqertë me muzikën, me artin që bëj dhe me njerëzit që kam pranë. Kjo është gjëja më e çmuar për mua tani.

ALIS dhe NAN, balada që preku miliona shqiptarë

JONIDA HITOVEIZ

Artikuj të ngjashëm Artikuj

DASHURITË E MIMOZËS APO MOZË DASHURIA?

MOZA ËSHTË TUTORI I VETËM I VETES

ENI JANI: ARTI SHITET SI LUKS I TEPRUAR NË KOHËN QË JETOJMË!

Suksesi i një viti! Aulon Naçi, një partiturë në ndërtim!

Richard Deacon, skulptori britanik: Si e pashë Tiranën me kullat e veta!

KUR KOÇO DEVOLE E CEKJA NA RRËFENIN ËNDRRAT E SHQIPTARËVE

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

JETA E NATËS NË VITET ’90, NGA DISKO ALBANIA DHE MARIKAJ TE BUZUKËT E PARTYT RAVE

Sabri Godo, veç “SKËNDERBEU”-t ju rrëfej betejat e mia me kalë

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

ALIS dhe NAN, balada që preku miliona shqiptarë

JONIDA HITOVEIZ

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?