Kombëtarja në provimin e vjeshtës

“Ore, a do të na gjesh ndonjë biletë?” Ishte pyetja më e dëgjuar në këtë fillim qershori. Një kërkesë që, në dukje, tingëllonte e thjeshtë, por në realitet, ishte një luks i vërtetë. Shqipëria pritej të përballej me Serbinë dhe gjithçka kishte marrë përmasa finaleje. Një biletë në Arenën Kombëtare vlente më shumë se një vend në finalen e Champions League. Të gjithë donin të ishin aty, jo vetëm për prestigj, por për historinë që kjo ndeshje mbart, për simbolikën, për krenarinë. Mbi 800 mijë shqiptarë aplikuan për vetëm 22 mijë vende në stadium. Ishte një betejë për të qenë dëshmitar, për të qenë pjesë e një nate që pritej të shkruante faqe të re në kujtesën kombëtare. Dhe në fakt, emocionet ishin aty. Entuziazmi, pritja, brohoritjet. Por, jo goli. Sepse, kur u shfaq mundësia më e mirë për të tundur rrjetën, një penallti e fituar, gjithçka u shkri si një ëndërr. Rei Manaj, me gjithë dëshirën, nuk mundi ta shndërronte atë moment në lavdi. Topi përfundoi në duart e portierit, dhe bashkë me të, një pjesë e madhe e shpresës. Në fund, 0-0. Një rezultat që nuk përshtatej me përpjekjen dhe as me atmosferën. Por, zhgënjimi nuk ndaloi aty. Djemtë e Sylvinhos udhëtuan drejt Letonisë për të rikuperuar atë që humbën në Tiranë. Në vend të kësaj, shtuan dozat e pakënaqësisë. Një tjetër barazim, 1-1, kundër një rivali që në letër duhej të kalohej pa shumë mund. E vërteta është se ky rezultat i ka shkundur të gjithë, si lojtarët, si stafin, si tifozët që sërish po ndihen në prag të një rënieje psikologjike që nuk ka lidhje me matematikën e renditjes, por me emocionin e çuditshëm që ka mbjellë kjo Kombëtare... Tani mbetet vetëm të presim. Shtatori, tetori dhe nëntori sjellin katër ndeshje të fundit, katër finale të vërteta ku nuk ka më vend për eksperimente, dhe as për shpresë boshe. Ëndrra është ende e gjallë, por për ta mbajtur në jetë, Shqipëria duhet të bëjë më shumë sesa të luajë mirë: duhet të fitojë. Armand Duka "shkund" Sylvinhon & CO Miq të presidentit rrëfejnë se për gati një muaj, Armand Dukën ishte thuajse e pamundur ta kapje në telefon. Jo nga mungesa e vullnetit, por sepse ai kishte zgjedhur të ishte aty, pranë ekipit, mbi kokë, në çdo detaj. I pranishëm pa bujë, por i angazhuar në çdo cep për ta karikuar skuadrën deri në maksimum. Asgjë nuk u kursye, gjithçka u vu në shërbim të një objektivi të vetëm: ëndrra për të çuar Shqipërinë në një Botëror, për herë të parë, në epokën “Duka”. Prej më shumë se dy dekadash në krye të FSHF-së, ai ka përjetuar sfida të mëdha, përfshirë edhe momentin historik të kualifikimit për herë të parë në Europianin e Francës, por Botërori ka mbetur ëndrra e paprekur. Një sfidë personale, institucionale dhe kombëtare. Ndaj edhe barazimet me Serbinë dhe Letoninë, pavarësisht domethënieve të ndryshme, lanë shije të hidhur. Aq sa, pas përfundimit të 90 minutave në Riga, reagimi i presidentit erdhi i qartë dhe pa ekuivok. “ Ndeshja në Letoni nuk ishte ajo që do donim të shihnim, apo rezultati që do duhej të merrnim. Gabuam në disa raste dhe kundërshtari shfrytëzoi gabimet tona. Dalim me vetëm një pikë nga kjo ndeshje, teksa duhet t’i merrnim të tria. Kemi bërë gjysmën e ndeshjeve eliminatore dhe pjesa e mbetur na imponon të jemi me mendësi e energji krejt të tjera… ” Në këtë deklaratë u lexua qartazi zhgënjimi, por edhe besimi. Një mesazh që nuk linte vend për panik, por as për rehati. Duke pranuar se skuadra duhet t’i nënshtrohet një analize të thelluar, Duka kërkoi reagim të menjëhershëm dhe kthjellim të plotë para fazës vendimtare të eliminatoreve. “ A mund të merrnim më shumë? Patjetër që po. Por ky është futbolli. A kemi gabime që duhen analizuar me qetësi e maturi? Sigurisht. Si çdo ekip tjetër. Gara jonë është ende e hapur dhe ne do të vazhdojmë fort, me besim. Sepse ne jemi Shqipëria! Dhe do të sakrifikojmë deri në pasin e fundit të mundësive tona. Rikthehemi në shtator!” Ishte një fjalë e thjeshtë, por e ngarkuar me përgjegjësi. Si një thirrje për reflektim, por edhe si një premtim publik se gjithçka do të bëhet për të mbajtur të gjallë një ëndërr të përbashkët. Tani është radha e ekipit që të përgjigjet, jo me fjalë, por me fitore. Sylvinho pa yjet e Gjermanisë Nëse ka pasur një pikë referimi të pandryshueshëm gjatë epokës “Sylvinho”, ajo ka qenë padyshim prania e Jasir Asanit në formacionin titullar. I paprekshëm, i lavdëruar publikisht nga trajneri brazilian dhe kthyer në simbol të ofensivës kuqezi, Asani ishte deri para pak kohësh pjesë thelbësore. Por befas, në dy ndeshjet e fundit, ylli i krahut të djathtë u zhduk nga radari. Zero minuta ndaj Serbisë. Zero ndaj Letonisë. Heshtje. Dhe nuk ishte i vetmi. Nedim Bajrami, një tjetër element kreativ që gjithmonë ka sjellë frymë në lojë, u aktivizua vetëm për pak minuta, ndoshta sa për të përshëndetur shokët e kombëtares dhe për të ruajtur lidhjen me Shqipërinë përpara kthimit te Rangers. Po ashtu, Ylber Ramadani, ai që dikur quhej “motori” i mesfushës, u la në stol, ndoshta sepse “motori” kishte nevojë për vaj dhe filtra të rinj. Dhe nëse do të kishim fituar, me shumë gjasë asnjë nga këto zgjedhje nuk do të ishte vënë në pikëpyetje. Rezultati është gjithmonë avokati më i mirë i një trajneri. Por kur mbaron me vetëm 2 pikë nga 6 të mundshme, sytë kthehen nga vendimet. Dhe tani, pyetja që ngrihet është e thjeshtë: pse u ndalën ata që më parë nuk ndaleshin kurrë? Për momentin, përgjigjja mungon. E vetmja gjë që duket e sigurt është se përgjegjësia nuk është më thjesht personale, ajo është tashmë kolektive. Dhe rikuperimi i besimit të publikut, i ritmit të lojës dhe i frymës brenda grupit do të kërkojë më shumë se një analizë teknike: do të kërkojë reflektim. Loja ekziston, por karakteri… jo Nëse do flasim për talent, Kombëtarja shqiptare nuk ka mungesë. Nga portieri te sulmuesit, nga mbrojtja e blinduar te kreativiteti në mesfushë, ky është një brez që përfaqëson Shqipërinë në mënyrë të denjë në arenat më të mëdha të Europës: Serie A, Bundesliga, Ligue 1, La Liga. Por, siç ndodh shpesh me ne, emrat nuk mjaftojnë. Statistikat e bukura nuk të përmbushin. Kur në fushë mungon grinta, mungon energjia kolektive, as teknikët më të mirë nuk mund të bëjnë diferencën. Nëse ndaj Serbisë u pa një ekip që luftonte më shumë me tensionin sesa me kundërshtarin, ndaj Letonisë u pa diçka edhe më shqetësuese: mungesa e kujtesës, e përgjegjësisë, dhe e domethënies për çfarë përfaqësohet në atë fanellë kuqezi. Ishte një ndeshje që duhej fituar me çdo kusht, jo për statistika, por për besim, për ritëm, për mesazh. E në këtë pikë, ku bie vrulli dhe shpërbëhet identiteti, loja e mirë është thjesht kozmetikë. Shqipëria po përjeton një nga brezat më cilësorë të historisë së saj, por cilësia nuk është gjithmonë baraz me karakter. Dhe mungesa e këtij të fundit po kthehet në pengesën më të madhe. Tifozët shqiptarë nuk janë naivë. E kanë parë më parë këtë film: paraqitje të mira, raste të shumta, por në fund mungesë konkretizimi dhe mungesë lidershipi kur më së shumti nevojitet. Renditja, shifrat që nuk gënjejnë Shqipëria ndodhet mes tri pikash: realitetit, dëshirës dhe asaj që pritet të vijë. Deri tani, shifrat flasin qartë. Në katër ndeshje janë mbledhur pesë pikë: një fitore, dy barazime dhe një humbje (me Anglinë). Nga këto, dy barazime kanë ardhur në ndeshje ku pritej më shumë. Aktualisht kuqezinjtë mbajnë vendin e dytë në grup, me tre pikë më shumë se Serbia, e cila ka dy ndeshje më pak. Letonia është menjëherë pas, me katër pikë, ndërsa Andorra mbyll grupin pa asnjë pikë të fituar. Renditja mbetet e hapur, por kjo fazë nuk lë më hapësirë për gabime. Çdo ndeshje nga tani e tutje do të jetë një test i vërtetë, jo vetëm për kualifikimin, por edhe për karakterin e kësaj skuadre. Skuadra Ndeshjet e luajtura Pikët 1 Angli 3 9 2 Shqipëri 4 5 3 Serbi 2 4 4 Letoni 3 4 5 Andorra 4 0 Katër finale: ose gjithçka, ose asgjë Për Shqipërinë dhe për Sylvinhon, gjithçka shtyhet për në vjeshtë. Braziliani ka tashmë përpara një verë të gjatë reflektimi dhe përgatitjeje, sepse ajo që e pret në shtator nuk është më thjesht një ndeshje futbolli, është një provim karakteri. Sepse në vjeshtë nuk rikthehet vetëm topi në fushë, rikthehet edhe shpresa. Por, bashkë me të, kthehet edhe presioni, tensioni dhe dyshimi. Katër ndeshje të mbetura. Katër përballje që do të vulosin fatin e kësaj fushate. Do të jetë ky grup pjesë e një tjetër kapitulli "afër, por jo mjaftueshëm", apo do të dijë të shkruajë një histori të madhe, një histori kthimi? Kalendari është i qartë: më 9 shtator, sfida direkte ndaj Letonisë në Arenën Kombëtare, një detyrim për t’u fituar. Më pas, më 11 tetor, flaka e Beogradit, aty ku tensioni nuk është vetëm sportiv. Nëntori sjell dy finale: më 13 dhe 16, dy sfidat e fundit që do të nxjerrin verdiktin përfundimtar për vendin e dytë, i vetmi objektiv i arritshëm, duke qenë se Anglia ka vrapuar e pakthyeshëm drejt kreut të grupit. Vjeshta nuk do të falë. Aty do të matet jo vetëm loja, por edhe personaliteti i këtij ekipi. Dhe këtë herë, nuk mjafton të luash mirë duhet të fitosh. Për veten. Për tifozët. Për një ëndërr që nuk pranon më të mbetet peng. Shqipëri - Letoni 9 shtator Serbi - Shqipëri 10 tetor Andorra - Shqipëri 13 nëntor Shqipëri - Angli 16 nëntor Kalkulimet, si kualifikohet Shqipëria Kombëtarja shqiptare aktualisht mban vendin e dytë në Grupin K të kualifikueseve për Kupën e Botës 2026. Me katër ndeshje të zhvilluara, kuqezinjtë kanë grumbulluar pesë pikë: një fitore, dy barazime dhe një humbje. Në krye të grupit qëndron Anglia, e padiskutueshme si favorite absolute për vendin e parë. Pas saj, Shqipëria dhe Serbia po garojnë kokë më kokë për vendin e dytë. Serbia, megjithatë, ka vetëm dy ndeshje të zhvilluara dhe katër pikë të mbledhura, çka e bën renditjen aktuale të përkohshme, por garën shumë të ndezur. Çfarë duhet për kualifikimin? Llogaritë janë të qarta: në katër ndeshjet e mbetura, Shqipëria duhet të fitojë tri prej tyre për të shpresuar realisht në vendin e dytë. Kjo do të thotë fitore të detyrueshme ndaj Letonisë, Serbisë dhe Andorrës. Përballja me Anglinë që vjen më 16 nëntor –mbetet, në letër, më e vështira dhe jashtë llogarive minimale. Nëse kuqezinjtë arrijnë të marrin në këto tri ndeshje nëntë pikë, atëherë do të shkonin në kuotën e 14 pikëve, një shifër që mund të jetë e mjaftueshme për kualifikim, nëse Serbia nuk i merr pikët maksimale. Çfarë ndodh me Serbinë? Serbia ka ende katër ndeshje për të luajtur. Në shtator, përballet me Letoninë dhe Anglinë. Nëse llogarisim një barazim me Letoninë dhe humbje ndaj Anglisë, serbët do të ishin në kuotën e 5 pikëve deri në tetor. Atje i pret sfida me Shqipërinë që, për ne, duhet të fitohet patjetër. Ndërkohë, ndeshja ndaj Andorrës pritet të sjellë tri pikë për Serbinë. Me këto llogari, Serbia mund të mbyllë grupin me 11 pikë nëse nuk arrin të marrë rezultat ndaj Shqipërisë apo Anglisë – ndërsa kuqezinjtë, me fitore ndaj rivalëve direkt, mund të shkojnë në 14. Përfundimisht... Llogaritë janë të ftohta, por të qarta. Shqipëria është ende në garë të plotë, megjithëse margjina për gabime është thuajse zero. Nëse djemtë e Sylvinhos reagojnë me karakter dhe e shfrytëzojnë mirë avantazhin e ndeshjeve direkte, gjithçka mbetet e hapur deri në minutën e fundit të nëntorit. Por deri atëherë, duhet të flasë fusha. Sepse shifrat ndihmojnë, por vetëm nëse pas tyre ka fitore. 109 milionë euro për Sylvinhon Nëse të gjithë sytë dhe veshët drejtohen sot nga Sylvinho, nuk është rastësi. Dhe as padrejtësi. Braziliani ka në dorë grupin më cilësor që ka pasur ndonjëherë Kombëtarja shqiptare në historinë e saj moderne. Dhe kjo nuk është thjesht përshtypje, është fakt. Një fakt që matet me shifra, me treg, me vlerë. Sipas të dhënave të faqes së njohur Transfermarkt, Shqipëria e futbollit vlen plot 109 milionë euro. Një rekord absolut për përfaqësuesen kuqezi, që jo shumë vite më parë mezi arrinte të përmendej në radhët e ekipeve me ndonjë futbollist që vlerësohej mbi 5 milionë. Sot, situata ka ndryshuar rrënjësisht. Kristjan Asllani, mesfushori i Interit dhe simboli i brezit të ri, mban “fronin” si lojtari më i shtrenjtë i ekipit, me vlerë tregu prej 15 milionë euro. Pas tij vjen Armando Broja, sulmuesi i Chelseat dhe një nga emrat më të përfolur në Premier League, që me gjithë luhatjet e formës mbetet në kuotën e 12 milionë eurove. I treti në listë është Ernest Muçi, ylli i Beshiktasit, që me 11 milionë euro ka bërë një rritje galopante në vitet e fundit. Lista është e gjatë: nga Berat Gjimshiti (8 milionë €), Myrto Uzuni e Marash Kumbulla (7.5 milionë €), Ismajli, Hysaj, Manaj e shumë të tjerë, të gjithë pjesë e një grupi që për herë të parë nuk ka vetëm shpirt luftarak, por edhe peshë ekonomike dhe cilësi teknike. Në fund të listës, me vlerë më të ulët, qëndron portieri Mario Dajsinani, me 400 mijë euro, por që gjithsesi është pjesë e një grupi ku konkurrenca është bërë e pamëshirshme dhe për një vend në stol duhen minuta në klube të mëdha. NOTAT Mbrojtja – soliditet, por jo gjithmonë bindëse Thomas Strakosha, portieri që u rikthye si titullar, ka qenë ndër më të vlerësuarit: 7.4 në të dy ndeshjet. Edhe pse nuk pati shumë punë ndaj Serbisë, ai ishte vendimtar në një moment të vetëm. Ndaj Letonisë, ruajti qetësinë edhe pse pësoi. Elseid Hysaj ishte lojtari më i vlerësuar ndaj Serbisë me 7.9, një paraqitje e fortë si në mbrojtje, ashtu edhe në ndihmë të fazës ofensive. Mbrojtja qendrore: Ajeti – Gjimshiti ndaj Serbisë (6.9 dhe 6.8), Kumbulla – Ismajli ndaj Letonisë (të dy 6.6). Performancë pa ndonjë gabim të madh, por pa dominim të dukshëm. Mario Mitaj ka qenë një nga më aktivët në krahun e majtë: 7.3 dhe 7.6, duke konfirmuar se është një nga më premtuesit e brezit të ri. Mesfusha – vendi i qetësisë dhe i stabilitetit Kristjan Asllani ka qenë padyshim lojtari më konstant në të dyja ndeshjet. Me notën 7.3 ndaj Serbisë dhe një 7.9 yll ndaj Letonisë, mesfushori i Interit ka qenë organizatori kryesor i lojës dhe lojtari që shpesh ka bërë diferencën me qetësinë dhe qartësinë e pasimeve. Juljan Shehu ka surprizuar këndshëm. I padiskutueshëm në dy ndeshjet, ai mori një 7.3 dhe 7.6, duke treguar personalitet dhe grintë në mesfushë, në një repart që ndonjëherë ka vuajtur mungesën e muskujve dhe karakterit. Sulmi – pjesa më problematike Armando Broja ishte ndër më të dobëtit ndaj Serbisë me 6.3, por u përmirësua ndaj Letonisë 7.0. Ende nuk ka rikuperuar plotësisht formën pas dëmtimit, por tregoi disa shkëndija. Rey Manaj ishte zhgënjyes në sfidën e parë me 6.2, për t’u përmirësuar disi ndaj Letonisë ku shënoi dhe mori 7.2, por nota që nuk ia shlyen ende penalltinë e humbur në ndeshjen ndaj Serbisë. Arbër Hoxha, me 6.4 dhe 6.5, nuk ishte në ditët e tij më të mira. Shpesh i përpjekur, por pa produkt konkret. Qazim Laçi, mes të mirës dhe të zakonshmes, dy nota 6.9 dhe 6.7, që flasin për një lojtar korrekt, por jo vendimtar.

Kombëtarja në provimin e vjeshtës

Nga Retin TOKA

Artikuj të ngjashëm Artikuj

DY PËR HISTORINË

Vajzat e historisë kuqezi në play-off të Botërorit

Miliona në kosh

Epoka e artë e Silvinjos, por…We want more!

Mes ëndrrës dhe rënies

6 vite pritje për 100 ditët e Ramës

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

JETA E NATËS NË VITET ’90, NGA DISKO ALBANIA DHE MARIKAJ TE BUZUKËT E PARTYT RAVE

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

Kombëtarja në provimin e vjeshtës

Nga Retin TOKA

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?