Tuneli antibërthamor, 22 vite për një vepër që u provua veç një herë

Gjirokastra siç e trajton edhe shkrimtari i saj Ismail Kadare, është si një personazh që frymon. Për shumë arsye thelbësore, e bën qytetin e tij sikur kemi të bëjmë me një personazh të gjallë, të rrallë, misterioz dhe të çuditshëm. Ka njëmijë e një arsye për një metaforë misteri: shtëpitë-kulla prej guri, të ngritura njëra mbi tjetrën mbi një pjerrtësi të rrezikshme guri, të mbështetura si në ajër, e sikur kanë rrëshqitur një nga një nga shpatet e Malit të Gjerë. Gurë që “flasin”, që peshojnë, që ruajnë në kujtesë histori misteri, që herë fshihen poshtë sokakëve me kalldrëm guri dhe herë shfaqen sipër luspave gurta të çative gri. Qyteti, herë duket i përkohshëm dhe herë ngjan si i përjetshëm. Qytet kohërash të përziera. Gjirokastra jeton në disa kohë njëherësh: antikitet, mesjetë, perandori osmane, luftëra botërore, diktatura, tranzicion, demokraci. E shkuara nuk ikën kollaj, ajo qëndron pezull mbi të tashmen, duke e bërë jetën tipike gjirokastrite. Ngjan si e vëzhguar me dron për shekuj të tërë edhe pse droni ka vetëm ca pak vite që është shqikur. Fryma e misterit dhe e heshtjes Qyteti është i mbushur me nënkuptime, frikëra të pashprehura, legjenda, thashetheme dhe kode morale të pashkruara. Këtu, njerëzit flasin pak, por mendojnë shumë. Dhe ka shumë fshehtësi. Shumë pak nga turistët që zbresin në Sheshin e Çerçizit, e që shkelin mbi qilimin e gurtë të Pazarit, e dinë se poshtë këmbëve të tyre gjendet një qytet tjetër. Në qytet i nëndheshëm hekuri dhe betoni. Një qytet i krijuar në fund të shekullit të kaluar si produkt i paranojës nga rreziku i mundshëm i një lufte bërthamore. Një qytet i varrosur në fillim të këtij shekulli. Vetëm kur viziton “muzeun” e nëndheshëm të pagëzuar “Muzeu i Luftës së Ftohtë”, mund të pretendosh se e ke zgjidhur një pjesës të enigmën paranojake të këtij qyteti misterioz. Historia e tunelit të madh të Gjirokastrës nisi me një projekt ushtarak “tepër sekret” qysh në vitin 1963. Rreth 3 vjet pas “prishjes” me Bashkimin Sovjetik dhe 5 vjet para tërheqjes së Shqipërisë nga Traktati i Varshavës. Bëhet fjalë për një projekti të madh paranonjak, tepër misterioz që i ngjante ndërtimit të një katakombi gjigand nëntokësor antibërthamor. Gjithçka u ndërtua në fshhtësi të plotë, rrethuar nga misteri dhe heshtja. Paranoja e rrezikut të një sulmi ushtarak ndaj Shqipërisë, si nga NATO dhe nga Traktati i Varshavës, e çoi rregjimin e asaj kohe drejt projektimit një hapësirë nëntokësore me sipërfaqe rreth 2100 metra katror. Ky tunel madhor gjarpëron edhe sot poshtë këmbëve të turistëve. Ndërtimi i tij ka zgjatur më shumë se 22 vjet nga viti 1963 deti në 1985. Projekti i tunelit gjigand shtrihen nga lindja në perëndim të zonës më të frekuentuar nga turistët dhe vizitorët. Hyrja e parë e tij gjendet sipër Sheshit të Çerçizit, me shtrirje jugore deri në 80 metra poshtë themeleve të Kalasë të ndërtuar nga Ali Pashë Tepelena. Kjo është edhe pjesa më e gjerë e projektit, ku objekti është i ndarë në 56 dhoma për shërbimet e ndryshme të kohës kur mund të ndodhte sulmi nuklear. Gjatësia e korridoreve brenda qytetit misterioz shkon edhe më shumë se një kilometër. Një nga degëzimet e tij vazhdon poshtë Qafës së Pazarit, vijon poshtë Xhamisë së Pazarit dhe përfundonte në bodrumin e ish Komitetit Ekzekutiv, sot godina e Këshillit të Qarkut. Nga hyrja e parë në oborrin e Bashkisë së sotme (ish-godina e komitetit të Partisë së Punës) deri tek dalja fundore e Këshillit të Qarkut në vijë ajrore llogaritet të jetë rreth 600 - 700 metra. Natyrisht, për për arsye të ruajtjes së sekretit, planimetria dhe të dhënat e sakta të këtij objekti nuk janë bërë të ditura asnjëherë. Mandej për arsye të sekretit edhe ndërtimi është bërë pjesë - pjesë. Frika dhe kurioziteti Gjirokastra është një qytet që nuk e rrëfen veten drejtpërdrejt. Ajo ka gjuhën e vet me simbole, hije dhe jehona dhe pikërisht kjo e bën kaq interesante, të pazakontë, të paharrueshëm dhe të mistershëm për jo-gjirokastritët. Vendasit përpiqet të kuptojnë dhe shpjegojnë botën sipas mënyrës dhe bindjes së tyre. Realja dhe imagjinarja përzihen, lufta dhe lojërat shpesh janë pranë e pranë, ndërsa frika dhe kurioziteti bashkëjetojnë. Ata që morën pjesë në ndërtimin e qytetit të nëndheshëm, ngurojnë edhe sot të rrëfejnë atë histori. Megjithatë, nëse këmbëngul dhe ke durim, diçka do mësosh. Gjëja e parë në bashkëbisedim duhet të shpjegosh, në mënyrë shteruse se cili është përfitimi yt për interesimin rreth temës. Kështu ndodhi edhe në bashkëbisedimin me teknikun e ndërtimit 70 vjeçarin Qemal Ngucaj, i cili ka punuar për 2 vjet e gjysëm në ndërtimin e tunelit. Në fillim ai nguronte të na tregonte. Edhe pse me orgjinë “jo autoktone”, nga Kuçi i Vlorës, ai preferoi të bënte zakonin e vendit. Fillimisht hezitoi. “Po ç’duhen këto historira tani!? Tuneli është i hapur, turistët japin 200 a 300 lekë dhe e vizitojnë, e shohin me syte e tyre” , thotë Qemali duke i rrezistuar kërkesës për të na treguar si u ndërtua ky objekt i pazakontë e misterioz për shumë kohë. Një nga udhërrëfyesit që shoqëron turistët që vizitojnë qytetin e nëndheshëm, shkon më larg në shpjegimet për objektin, duke fantazuar si “orakull” kur u thotë me bindje të plotë: “ Ky tunel është ndërtuar edhe sipas funksionit “Arka e Noes”, që në rast të një situate katastrofike nukleare, njerëzit që do të strehoheshin këtu dhe do t’i mbijetonin sulmit bërdthamor, do të rikthenin jetën në Gjirokastrën postnukleare” . “Gjirokastra nëntokësore” u ndërtua në fshehtësi të plotë. Punëtorët që punuan për çeljen e tunelit, e pohojnë këtë fakt. Ata rrëfejnë se punonjësit e Seksionit Ushtarak të Mbrojtjes pranë Komitetit Ekzekutiv që ndiqnin në mënyrë të përditshmë realizimin e projektit, kujdeseshin që punëtorët të mos arrinin të krijonin një ide të plotë për përmasat dhe shtrirjen e tunelit. Punëtorët nuk lejoheshin të punonin aty më shumë se 2 vjet. Sipas atyre që morën pjesë në ndërtim, punimet avanconin sipas fortësisë së terrenit nga 1 deri në 2 metra metra gërmim në ditë dhe po kaq edhe me betonim e pjesës së gërmuar. Mandej ata survejoheshin edhe nga agjentë të Sigurimit të Shtetit. Muzeu dëshmi e “Luftës së Ftohtë” Pas shumë debatesh dhe kundërshtish, dhjetë vite më parë Bashkia e Gjirokastërs vendosi ta kthejë në muze të hapur për turistët dhe vizitorët vendstrehimin antibërthamor të “udhëheqjes” lokale së periudhës komuniste. Propozimin e parë e bënë ekspertët anglezë të “Fondacionit Gjirokastra” që prej vitesh kishin çelur një zyrë administrimi të vendosur në ish-muzeun e shkollës së parë shqipe tek Obelisku. Si nxitje shërbeu edhe studimi i doktoraturës së arkeologes dhe antropologes britanike Emily Jane Glass , e cila në temën e saj doktorale mbi bunkerizimin e Shqipërisë, pejsazhin e bunkerëve dhe tuneleve, nuk e trajtoi thjesht si objekte ushtarake, por edhe si simbole të kulturës materiale, kujtesë sociale dhe identitetit kolektiv shqiptar. Tema e saj e mbrojtur në Universitetin e Bristolit në Britani, tërhoqi vëmëndjen e studiuesve dhe ekspertëve të trashgimisë, sidomos lidhjes së këtyre objekteve me njerzit pas rënies së perdes se “Luftës së Ftohtë”. Duke u nisur nga disa përshtatje të zgjuara nga njerëzit e bunkerëve dhe tuneleve ushtarake, antropologia britanike hodhi idenë e ripërdorimit të këtyre objekteve për turizëm, kulturë dhe kujtesë kolektive. Vitin e parë të funksionimit si muze, hyrja ishte falas për të testuar kureshtinë e turistëve, por shumë shpejt u pa se interesimi për ta vizituar, sidomos nga turistët e huaj ishte i madh, ndaj u vendos hyrja me biletë. Në kohën kur qyteti i nëndheshëm u kthye në muze, nga mjedisi ishin grabitur mjesa më e madhe e objekteve që “flisnin” më mirë për funksionet e tij të dikurshme. Pjesa më e madhe e objekteve ishin grabitur gjatë trazirave të 1997-s. Në gjendjen që ndodhet sot, ai ka nevojë për rikonceptim, për zëvendësimin e objekteve të grabitura dhe për të investuar në ndriçmin artistik, largimin e lagështirës se mjedisit dhe përmirësimin e sinjalistikën informuese. Tuneli i ndërtuar për udhëheqjen lokale komuniste të kohës është me përmasa gjigande krahasuar me vendstrehimet e vogla. Në 56 dhoma me një gjatësi gati 1 km të eksploruar. Ndonëse tuneli ruan pak nga inventari i dikurshëm i objekteve, ai mbetet një nga dëshmitë më autentike më interesante të periudhës së “Luftës së Ftohtë”. Krahas objekteve të pakta brenda janë vendosur kamera për sigurinë e vizitorëve. Ndërkohë që të 56 dhomat e shërbimeve “të kohës së veçantë”, vizitori ka mundësinë të hyjë në “qytetin antibërthamor” nëpërmjet tri portave të rënda me hekur të derdhur vendosur njëra pas tjetrës për të izoluar dhe mbrojtur më mirë nga shpërtimet dhe retë nukleare. Më pas vjen dhoma e filtrimit që pastronte ajrin, që në rast lufte, mund të ishte i kontamimuar dhe salla e gjeneratorit që siguronte furnizim të pandërprerë me energji elektrike. Në labirinthin e koridoreve gjenden dhomat e shërbimit të rojeve, zyra e Sekretarit të Parë të PPSH lokale, zyra e arkivit, salla mbledhjeve dhe salla e ngrënies, sektori i veçantë i shërbimeve sekrete të Sigurimit të Shtetit, hetuesia, prokuroria, gjykata, zyrat e administratës civile të shëndetësisë, tregëtisë, depozita gjigande që siguronte për 6 muaj ujë të pijshëm të pandërprerë, zyra e informacionit, zyrat e radistëve të ndërlidhjes, redaksia e gazetës dhe radios, depot e armatimit, magazinat e rezervave ushqimore, tualetet dhe dega ushtarake dhe zyra e rekrutimit të ushtarëve. Shumica e gjirokastritëve dinin pak, apo aspak për këtë objekt me formën e një labirinthi të survejuar rreptë prej shërbimeve sekrete të Sigurimit të Shtetit. Teknologjia nga më modernet e kohës së ndërtimit, krijonte mundësi që njerëzit që do të qëndronin brenda tij, mund të jetonin deri në 3 vjet pa asnjë problem. Turistët që e vizitojnë janë kuriozë të mësojnë çdo detaj rreth qytetit-muze të nëntokës. Lufta dhe armiku nuk erdhën asnjëherë, por lagështira është aktualisht “armiku” me i egër i tunelit të transformuar në Muzeun e Luftës së Ftohtë. Moda e sipërmarrjeve private nëntokë Antropologja britanike Emily Glass, tunelet dhe bunkerët e Shqipërisë nuk i konsideroi thjesht si mbetje fizike të periudhës komuniste, por si “aktorë” socialë dhe kulturorë, për të kuptuar mënyrat se si historia bashkëvepron me identitetin dhe kujtesën në shoqërinë e sotme. Shpirti racional dhe tregëtar i gjirokastritit, nuk ka shumë nevojë për studime të thella antropologjike. Ca gjëra ai i zgjidh vetë, pa zhurmë, në heshtje. Dy diskot e para pas ndryshimit të sistemit, në Gjirokastër, janë çelur në tunele. Ndërsa në zemër të Zonës Historike të Pazarit të mbrojtur nga shteti dhe UNESCO, funksionojnë tre sipërmarje private të tregëtimit të antikuarëve dhe suvenireve të vendosura në tunele që janë ndërtuar si vendstrehime për qytetarët. Gjithashtu, edhe në disa lagje të tjera ku egzistojnë rreth 60-70 tunele të tilla ndërtuar gjatë periudhës së komunizmit si vendstrehime, janë kthyer në depo dhe magazina nga banorët. Këto sipërmarrje tregëtare të ripërdorimit të objekteve nëntokësore, e pasurojnë shumë ofertën turistike dhe tërheqin interesin e turistëve vendas dhe të huaj. “Misteret dhe shpirti racional gjirokastrit zbulohet përditë nga turistët e huaj si befasi e identitetit të banorëve vendas. Vendstrehimet për banorët në rast të një sulmi imagjinar ajror nga objekte të luftës dhe frikës, ky ripërdorim spontan i kthehen në vlera të trashëgimisë në shërbim të biznesit dhe vetë turizmit”, thotë Manushaqe Zhuli , gruaja që ka çelur të parin dyqan të antikuareve në tunelin e Pazarit Karakteristik. Manushaqja thotë se tuneli është edhe më i gjatë se sa ajo ka ekspozuar me objektet e vjetra, por për shkak të kushteve të lagështirës, ka përdorur për ekspozim vetëm një pjesë të tij. Thotë se në këtë tunel, krahas objekteve që janë përdorur në shekuj nga familjet gjirokastrite ka edhe shumë objekte ushtarake të periudhave që nga Lufta e Parë dhe e Dytë Botërore dhe deri në ditët e sotme. Ndërsa sipërmarrësja që tregëton produkte tipike artizanati dhe ushqimore të zonës, Eva Yzo thotë: “Duke ditur që produktet artizanale tërhiqen shumë, bashkë me bashkëshortin ishim në kërkim të një vendi të përshtatshëm ku ne t’i tregëtonim këto produkte tradicionale gjirokastrite. Zgjodhëm këtë tunel që është në mes të Pazarit. E pastruam, e përshtatëm duke e rijetëzuar plotësisht këtë mjedis dhe filluam punën duke ruajtur traditën gjirokastrite të këtyre produkteve që ngjallin interes tek turistët” , thotë Eva. Produktet e saj të prodhuara në mënyrë artizanale, janë glikotë dhe reçelrat të prodhuara me luleshtrydhe, qershi, me petalet e trëndafilit, gjethet e mentes. “Produkti që turisti gjen në dyqanin tim është i prodhuar si për familjen. Me të njëjtën dashuri që e bën një ëmbëlsirë apo një pije për fëmijët për motrën, villain, të afërmit, me të njëjtën dashuri dhe pasion për klientët nga gjithë bota hyjnë në dyqan” , thotë Eva. Një tunel i tretë funksionom poshtë Xhamisë së Pazarit Historik. Në brendësi të tij shfaqet një tjetër botë dhe një vlerë tjetër e identitetit gjirokastrit, Isopolifonia një mënyrë nga më të lashtat e të kënduarit, pranuar edhe në listën e Kryeveprave Kulturore Botërore nga UNESCO. Shkrimi dy Tekniku i tunelit bërthamor: Na tha Partia ta bënim për “Kohëra të veçanta” Sot ai është 79 vjeç, por mbahet fizikisht dhe është një prej të moshuarve për tu admiruar për kujtesën e tij të fortë. Qemal Ngucaj ka punuar dy vjet e gjysëm poshtë tokës së Gjirokastrës, në tunelin nëntokësor anti-bërthamor. Eshtë tip i vështirë. Duket se ashpërsia e dikurshme e sigurimit të shtetit e shtyn inxhinierin e dikurshëm të ketë sekretet e veta edhe sot. Duke folur pak, e duke mos na lënë as ta fotografojmë, që nëpërmjet fjalëve dhe kujtesës së tij të na flasë për ndërtimin e tunelit. Por gjithsesi, falë këmbënguljes, arritëm ti shkëpusim disa gjëra, si një personazh, dëshmi e gjallë, e ndërtimit të një vepre që sot përdoret më së shumti për turistët, pa frikën se dikush po na përgjon. Sa vjet ke punuar në hapjen e tunelit të madh antibërthamor ku sipas destinacionit të tij do të qëndronte e strehuar elita politike drejtuese e komitetit të partisë së punës dhe komitetit ekzekutiv të rrethit? Kam punuar në këtë objekt 2 vjet e gjysëm, ndonëse ndërtimi i tij ka zgjatur më shumë se 22 vjet, nga viti 1963 deti në 1985. Projekti nisi të hartohet menjëherë pas largimit të nëndetëseve sovjetike nga Baza Ushtarake Detare e Pashalimanit në vitin 1960, ndërsa ndërtimi nisi në vitin 1963. Për shkak të destinacionit teper sekret të këtij objekti, askush nuk ka mundur të punojë më shumë se 2-3 vjet në brendësi të tij, kjo gjë për të mos patur mundësi të krijimit të një ide më të plotë për madhësinë dhe funksionet e tunelit. Punëtorët transferoheshin herë pas here. Projekti i madh i tunelit që shtrihet nga Sheshi i Çerçizit, poshtë Kalasë dhe Qafës së Pazarit, e që vijonte më tej poshtë Xhamisë së Pazarit duke përfunduar në bodrumin e Komitetit Ekzekutiv, për arsye të sekretit ishte i ndarë në disa pjesë. Ndarja në pjesë kishte diktuar hapjen e disa daljeve, jo thjesht e vetëm për shkarkimin e dherave, por që krijonin idenë e rreme se kishin të bënin me disa objekte të pavarura, e të pa lidhura me njëra-tjetrën. Vetëm kur të gjitha pjesët u lidhën, projekti i këtij tuneli labirinth u konsiderua i përfunduar. Ku kishe punuar para se të punoje në ndërtimin e tunelit dhe ku u transferove pasi të përfundoi ‘mandati” në objektin misterioz të nëntokës? Si teknik i mesëm fillimisht kisha punuar në ndërmarjen e bonifikimeve. Pas punës në tunel më transferuan në ndërmarjen e ndërtimit. Vetëm dy persona kishin dijeni për projektin e plotë teknik, inxhinjeri gjeolog Foto Xhavara dhe shefi i Sektorit Ushtarak të Mbrojtjes në Komitetin Ekzekutiv, oficeri i lartë Petrit Vehbiu. Vetëm ky i fundit kishte për detyrë të kontrollonte dhe raportonte ecurinë e avancimit të punimeve, në Ministrinë e Mbrojtjes. Mandej projekti ishte ndarë në disa pjesë, të cilat u bashkuan vetëm në përfundim të labirintit tepër të ndërlikuar. Ishte e frikshme të punoje në këtë objekt të ndërlikuar dhe të pazakontë? Sigurisht kur mendoje se sipër galerive të tunelit, qëndronin muret e rënda shekullore të kështjellës të stërmadhe dhe kompleksi i Pazarit. Ne atëherë punonim 6 orë në ditë në nëntokë dhe paguheshim për 8 orë. Rrogat që merrnim ne që punonim në kushtet të vështira tërësisht primitive të nëntokës, ishin pak fare më të larta se ato të punëtorëve të mbitokës. Skuadra e nëntokës përbëhen nga 5 punëtorë për hapjen e foleve për vendosjen e kallëpeve të dinamitit, shpërthimin e minave, largimin e dherave me karroca dore, vendosjen e skeleteve të hekurit që vinin nga metalurgjia e Elbasanit, gatimin e betonit me çimento 500-she, edhe vetëm një teknik që organizonte krejt procesin. Sa avancohej në hapjen e tunelit në ditë? Në ballin e tunelit avancohej me hapa nga 1-2 metra metra gërmim dhe 2 metra betonim në ditë. Për të përfunduar me të gjitha proceset duhej një javë për 2 metra avancim. Në qytet punohej edhe në tunelet e tjera të mbrojtjes civile të popullatës për strehim në “kohë të veçantë” që nënkuptonte “kohë lufte”. Përdorej terma “kohë e veçantë”, gjoja për të mos mbjellë panik tek banorët. Nga sa kam mësuar më vonë, pas rënies së sitemit komunist, në çdo lagje kishte të paktëm 3 deri në 4 vendstrehime të vogla që shkonin nga 100 deri në 200 metra gjatësi. Sipas një llogaritjeje të thjeshtë duhet të jenë rreth 60 vendstrehime më të vogla për banorët. Disa prej tyre ishin kthyer në furra buke dhe rezerva mielli “për kohe të veçantë”. E njëjta teknikë dhe i njëjti standart zbatohej për tunelin e madh dhe për këto vendstrehimet më të vogla? As që mund të krahasohen. Tuneli i madh ishte projektuar me ndarje në dhoma me përmasa të ndryshme që shërbenin si zyra për autoritetet, salla mbledhjesh, hapësira më funksione të veçanta si dhoma e gjeneratorit elektrik, dhoma e ajrimit dhe filtrimit të ajrit, depozitë gjigande e ujit të pishëm për periudha të gjata. Administrativisht ju si ndërtues vareshit nga strukturat ushtarake të mbrojtjes? Ne ishim një sektor formalisht në varësi të Ndërmarjes Komunale, por që realisht vareshim dhe kontrolloheshim mga Seksioni Ushatak i Komitetit Ekzekutiv të Këshillit Popullor të Rrethit. Në dijeninë time, ky ishte i vetmi objekt në gjithë rajonin jugor të Shqipërisë. Pas ndërtimit tuneli funksionoi vetëm një here për të kryer një stërvitje ushtarake, ku u përfshinë të gjitha strukturat e partisë dhe pushtetit vendor. Në mos gabohem kjo stervitje u zhvillua në vitin 1986 dhe gjatë një jave ajo u inskenua si një luftë të vërtetë duke hartuar plane të një situate luftarake imagjinare me sirena, me mobilizim të përgjithshëm të forcave dhe çetave vullnetarëve që përfshin gra e burra të armatosur.

Tuneli antibërthamor, 22 vite për një vepër që u provua veç një herë

ENGJELL SERJANI

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Librazhdi, qyteti që nuk njihni, me bujtina dhe aventura që ju lënë pa mend

Nga Brezaret te Midhjet e “Maldivet”, si u krijua mrekullia e quajtur “Ksamil”

Vila e mbretit Zog në Nju Jork

Drama qytetarësh nën Durrësin e përmbytur

Arabia Saudite, resortet luksoze që të lënë pa frymë

Një minoritet i braktisur rreth Buretos në Përmet

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

Tuneli antibërthamor, 22 vite për një vepër që u provua veç një herë

ENGJELL SERJANI

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?