Një parlament për kryetarët

Prej dy legjislaturash besimi publik te parlamenti është në kuota historike negative. Ai nuk përfaqëson, ai nuk përmbush funksionet kushtetuese, ai nuk prodhon mirëqeverisje por show politik, deputetët bëhen gjithnjë e më milionerë dhe arrogantë, nuk ka mendim pakice dhe as zëra kritikë ndaj shefave politikë dhe se një pjesë e ligjeve janë të porositura nga grupet financiare, mediatike apo kriminale. Në legjislaturën e fundit deputetët u bënë bashkë në tri raste, për dyfishimin e rrogës së tyre, për amnistinë ndaj disa zyrtarëve nën hetime nga SPAK dhe për ndryshimet në Kodin Zgjedhor për të emëruar dy të tretat e parlamentit të ri.

Në një vend ku partitë nuk janë demokratike dhe ku brenda partive nuk votohet, ku ka korrupsion në nivele të larta dhe ku liderit janë të njëjtë prej shekullit të kaluar, – do të ishte utopike të priteshin reforma dhe ndryshim mentaliteti. Lista e kandidatëve është produkt i kulturës dhe synimeve politike të atyre që e hartojnë. Zoti Rama kërkon një grup parlamentar me fytyra të reja, pa i kushtuar rëndësi nëse ata janë politikanë, anonimë apo nëse kanë ndonjë ide për reformat. Të panjohurit dhe ministrat në vende të sigurta, të vjetrit milionerë në garë për t’i rikthyer partisë reston e privilegjeve. Një strategji efektive për të, por jo për vendin dhe as konceptin e parlamentarizmit. Zoti Berisha kërkon një grup parlamentar besnik, 100% në shërbim që i siguron vazhdimësinë e tij në PD dhe imunitet për atë dhe kryetarët aleatë ndaj hetimeve të SPAK. PS thotë se kriter kryesor ishte nevoja për vota, tek PD qenia qëndrestarë, dy prioritete që nuk përputhen me pritshmëritë publike dhe as sfidat e vendit.