Një vit pa Tanin, por me veprën që la pas

Ka njerëz që, edhe pasi largohen nga kjo botë, vazhdojnë të jenë mes nesh. I gjen në bisedat e tavolinave, në copëza kujtimesh, në rrëfime e në veprat që kanë lënë pas. Ndoshta prandaj shqiptarët kanë atë shprehjen aq të ndjerë ngushëlluese: “Të rrojmë e ta kujtojmë përherë”. Dhe ky është pikërisht rasti i Artan Lames, publicistit, shkrimtarit, historianit, studiuesit, koleksionistit, shtetarit, por mbi të gjitha, njeriut. Mikut të të gjithëve, majtas e djathtas. Eruditit të pakompromis dhe shpirtit të lirë.

Më 23 maj bëhet plot një vit nga ndarja e tij nga jeta, e megjithatë duket sikur koha ka kaluar shumë shpejt. Dhimbja e asaj mesdite të 23 majit në një spital të Mynihut u zëvendësua shpejt nga përpjekjet e jashtëzakonshme të familjes, mbi të gjitha të bashkëshortes Mirela dhe vajzës Lisia, e cila la studimet në Milano për t’u kthyer në Shqipëri; por edhe të miqve të tij më të afërt, Tan Shkrelit, Tan Dumit, Bajram Peçit, dhe shumë të tjerëve, për të përmbushur një më një amanetet që Tani kishte lënë të shkruara me kujdes në testamentin e tij.