Gjithmonë në lojë

Në një botë ku gjithçka ndryshon shpejt, Mirza Alibegaj ka qëndruar besnike ndaj asaj që i dha formë jetës së saj: basketbollit. Një rrëfim i një jete të ndërtuar mes fitores dhe humbjes, mes parketit dhe pankinës, ku çdo hap ka qenë një shtysë drejt lojës së madhe që ajo nuk e la kurrë. Një histori e thjeshtë, e fortë dhe e sinqertë, për një dashuri që nuk ka fund. Në një sallë sportive, ku zhurma e topit që përplaset në parket është tingull që bashkëudhëton me çdo minutë, ku fishkëllimat duartrokitjet dhe zërat e trajnerëve krijojnë një melodi të çuditshme, por familjarë për këdo që e njeh sportin, vështirë të mos të bjerë në sy një figurë. Nuk kërkon vëmendje, nuk lëviz shumë. Nuk ka nevojë të ngrejë zërin. Por, mjafton ta shohësh për disa sekonda për të kuptuar peshën e pranisë së saj. Mirza Alibegaj. E ulur në pankinën bardheblu të Tiranës, me trupin paksa të përkulur përpara, me sytë e ngulitur te loja, ajo duket një kapitull i hapur i historisë së basketbollit në Shqipëri. Një kapitull që nuk ka mbaruar, por duket se sa ka nisur. Në fytyrën e saj nuk ka entuziazëm të shtirur, as ftohtësi. Vetëm përqëndrim dhe një qetësi që e lexon vetëm te njerëzit e dashuruar me lojën. Ajo sheh përtej pasimeve, pikëve apo rezultatit të tabelës. Sheh brenda zemrës së vajzave që vrapojnë e gjuajnë, sheh djersën dhe sakrificën që nuk e shquan askush tjetër. Historia e saj me këtë sport nuk është një tregim i zakonshëm. Nuk është një rrëfim që nis me një vajzë që kap një top për herë të parë dhe mbyllet me një medalje apo një trofe. Nuk është një histori që e përmend vetëm kur duan të flasin për sukseset e së kaluarës. Është një udhëtim i gjatë, i gjatë sa vetë koha që ka kaluar me basketbollin në krah. Një udhëtim me ngjitje dhe zbritje, me net pa gjumë, me fitore që të mbushin sytë me lot gëzimi, por edhe me humbje që të lënë vragë në shpirt. Dashuria e saj për basketbollin nuk u shua as kur mbaroi karriera si lojtare, nuk u zbeh as kur sfidat ndryshuan formë. Përkundrazi, ajo dashuri thjesht mori një tjetër trajtë, një tjetër dimension sikurse e tregon në këtë rrëfim special për revistën Neësbomb.al. U kthye në një lidhje që nuk këputet më, që pulson në çdo hap të saj në pankinë, në çdo fjalë që u thotë vajzave të reja që sot mbajnë fanelën që dikur ishte e saj. Mirza Alibegaj është ende aty, në fushën e saj të vjetër, por tani me një tjetër mision. Sepse ka njerëz që nuk e lënë kurrë sportin. Thjesht mësojnë ta jetojnë në një mënyrë tjetër. Një fëmijëri që rrotullohej rreth një topi Ka njerëz që sportin e zbulojnë vonë, rastësisht. Por, Mirza e kishte të shkruar. Që e vogël, çdo pasdite e kalonte me top në duar, duke luajtur në lagje, në ato fushat e vogla ku çdo gjuajtje kishte peshën e një ëndrre. Nuk kishte luks, nuk kishte as kushte. Kishte vetëm dëshirë dhe një top që qarkullonte nga njëri te tjetri. Mirza e mbante gjithmonë gjatë. E donte lojën. E donte aq shumë, sa nuk e mendonte as si sport, as si sfidë. Ishte thjesht pjesë e ditës së saj. Me kalimin e kohës, nga ato lojëra të vogla nisi diçka më serioze. Dikush e vuri re, dikush tjetër i tha se kishte talent, dhe rruga u shtrua vetë. Mirza nisi të stërvitej rregullisht. Mësoi shpejt se loja nuk ishte vetëm gjuajtje. Ishte durim. Ishte bashkëpunim. Ishte dëgjesë. Dhe mbi të gjitha, ishte rezistencë dhe punë! “ Durimi, besimi te trajnerët dhe forca e ekipit janë mësimet më të mëdha që mora si lojtare ”, thotë ajo sot, me një qetësi që tregon se fjalët i ka të peshuara mirë. “ Kam mësuar se për të fituar duhet të humbasësh, por edhe të ndërtosh një mentalitet që nuk dorëzohet . Në rolin e trajneres, mësoj çdo ditë se sa shumë ndikim ka fjala, qëndrimi dhe energjia që përcjell ”. Ajo finale e vitit ’91 Nuk ka sportist që nuk ka një ndeshje që i ka mbetur thellë në kujtesë. Një ndeshje që nuk fshihet, edhe kur vitet kalojnë, edhe kur fusha dhe shokët e skuadrës ndryshojnë. Për Mirza Alibegajn, ajo ndeshje është e qartë si dita: Finalet e vitit 1991 me Tiranën. Ishte një nga ato ndeshje që e ndjen që në ajër se do të mbetet përjetë. Salla ishte e mbushur plot. Tifozët kishin zënë çdo vend dhe zhurma nuk pushonte as për një sekondë. Tensioni ishte i pranishëm kudo, ashtu si edhe lodhja në çdo muskul. Gjunjët e rënduar, duart që dridheshin paksa nga lodhja dhe adrenalina, zemra që rrihte fort. Mirza dhe shoqet e saj e dinin mirë se ajo nuk ishte një përballje si gjithë të tjerat. Ishte ndeshja e jetës. Ajo për të cilën kishin punuar për muaj të tërë, ajo për të cilën kishin sakrifikuar gjithçka. “ Fitonim jashtë fushës sonë ”, kujton Mirza, ndërsa sytë i zbuten nga një buzëqeshje e lehtë, e ngrohtë, që vjen nga një kujtim që ende e mban gjallë brenda vetes. “ Ishte një fitore që më kujton çdo ditë pse ia vlen të mos dorëzohesh ”. Por, në të vërtetë, nuk ishte thjesht një fitore në një finale. Ishte një çlirim, një shpërthim emocionesh që nuk mund të përshkruhet lehtë me fjalë. Ishte dëshmi e asaj që mund të arrihet kur sakrifica, durimi dhe puna e palodhur bashkohen. Edhe sot, vite më vonë, ajo ndeshje shërben si një busull. Një kujtim që e rikthen sa herë sheh një vajzë të re që gëzon për një fitore të vogël, sa herë sheh dikë që lufton me zemër në fushë.Sepse ajo finale ishte një leksion për jetën: se gjithmonë ia vlen të qëndrosh, të mos dorëzohesh, të luftosh deri në fund. Kalimi që erdhi natyrshëm Shumë sportistë, pas viteve të lodhshme në fushë, e përjetojnë me vështirësi momentin kur u duhet të ndalen. Shpesh, fundi i karrierës si lojtar ndihet si një kapitull që mbyllet me dhimbje, si një derë që nuk do të hapet më. Por, për Mirzën, ky tranzicion ndodhi ndryshe. Pa dramë. Pa trishtim. Ishte një ndryshim që ajo e priti me qetësi, sikur e kishte ditur gjithmonë se një ditë do të vinte. “ Fillova si zëvendës trajnere me profesor Roland Avramin ”, rrëfen ajo, duke përmendur me shumë respekt një nga figurat më të rëndësishme që e udhëhoqi në këtë rrugë të re. Fjalët e saj janë të qeta, por plot mirënjohje. “ Nga ai moment, rrugëtimi im mori një kthesë të natyrshme. Pastaj mora stafetën e ekipit. Dashuria për basketbollin nuk u shua. Thjesht mori një formë tjetër ”. Nuk kishte më nevojë të ishte vetë në parket për të ndier emocionin e lojës. Tani, emocionin e gjente në pankinë, duke vëzhguar, duke udhëhequr, duke i mësuar të tjerët. Ishte një ndjesi ndryshe, por po aq e fortë. Tashmë, ajo gëzohej kur shihte vajzat e reja që rriteshin nën drejtimin e saj, kur i shihte të përmirësoheshin, të fitonin vetëbesim pas çdo stërvitjeje e ndeshje. Çdo hap i vogël i tyre ishte një fitore e heshtur edhe për të. “ Të shohësh si rriten lojtaret që drejton është një kënaqësi e jashtëzakonshm e ”, thotë ajo me bindje. “ Nuk është thjesht një fitore personale. Është një fitore për sportin, për të ardhmen e tij, për vetë jetën. Ka një kënaqësi shumë të veçantë kur sheh që mundi yt e ka vërtet një kuptim .” Ndikimi i trajnerit Duke qenë vetë lojtare për shumë vite, Mirza e di më mirë se kushdo tjetër sa shumë vlen një fjalë e thënë në kohën e duhur. Ajo e ka përjetuar në lëkurë se si një këshillë, një fjalë e thjeshtë, një nxitje apo një kritikë mund ta ndryshojë krejt rrjedhën e një ndeshjeje. E di si ndikon një shikim i qetë apo një duartrokitje nga pankina, prandaj, si trajnere, kujdeset për çdo detaj. Ajo nuk është nga ata trajnerë që shpërthejnë në zë apo që e mbushin fushën me thirrje. E ka kuptuar me kohë se sporti nuk ka nevojë për zhurmë të panevojshme. Mirza punon ndryshe. Me qetësi. Me përqendrim. Me një lloj autoriteti që vjen natyrshëm, pa e kërkuar. “ Çdo ditë mësoj sa shumë ndikim ka fjala, qëndrimi, energjia që përcjell tek lojtaret ”, thotë ajo, me një ton të qetë, por të vendosur. E kupton menjëherë se ajo e merr shumë seriozisht këtë rol. Për të, të jesh trajnere nuk është vetëm të japësh udhëzime apo të ndërtosh skema loje. Është shumë më tepër. Është përgjegjësi. Është të dish kur të flasësh, kur të heshtësh, kur të japësh kurajo e kur të kërkosh më shumë. Basketbolli sot, shpresa mes sfidash Kohët kanë ndryshuar dhe Mirza këtë e di më mirë se kushdo tjetër. Ajo ka qenë dëshmitare e ndryshimeve që sporti ka pësuar ndër vite. Dikur, gjithçka ishte më e thjeshtë, por edhe më e vështirë në mënyrën e vet. Mungesa e kushteve i bënte sportistët të ishin më të lidhur pas lojës, më të etur për të vazhduar, edhe mes vështirësive. Sot, gjërat kanë marrë një tjetër drejtim. Në pamje të parë, duket se gjithçka është më e lehtë. Ka më shumë mundësi, më shumë hapësira për stërvitje, më shumë akses në palestrat shkollore, sidomos për fëmijët dhe të rinjtë që hedhin hapat e parë në sport. Por, sfidat nuk janë zhdukur. Thjesht kanë ndryshuar formë. “ Në vitet e fundit janë bërë përmirësime, sidomos për moshat e reja ”, tregon ajo me realizëm. “ Falë shfrytëzimit të palestrave të shkollave, shumë fëmijë sot kanë mundësi të stërviten, dhe kjo ka gjallëruar kampionatet e moshave ”. Mirza e thotë me qetësi, pa e ekzagjeruar, por as pa e nënvlerësuar. E njeh mirë terrenin dhe i di kufijtë e asaj që është bërë. Por, më pas, fjala e saj merr një ton paksa më të prerë, më të drejtpërdrejtë. “ Pavarësisht këtyre përmirësimeve, mbështetja institucionale mbetet e pamjaftueshme, sidomos për trajnerët e rinj dhe për programet edukative që u nevojiten sportistëve të rinj ”, shton ajo. Dhe në zërin e saj ndihet një lloj shqetësimi që nuk është thjesht personal, por një shqetësim për gjithë sistemin. Sepse sfida më e madhe, sipas saj, nuk është vetëm te kushtet apo infrastruktura. Është diku më thellë. Te motivimi. Te mënyra si brezi i ri e sheh sportin sot. “ Të motivosh brezin e ri është ndoshta sfida më e madhe sot ”, pranon ajo hapur. “ Ka shumë alternativa në jetë, shumë rrugë të tjera që u marrin vëmendjen. Sot, sporti shpesh nuk shihet si një rrugë afatgjatë. Dhe kjo e bën punën edhe më sfiduese për ne ”. Mirza e di mirë këtë realitet. Por, si gjithmonë, nuk e thotë me pesimizëm. Një sport që mbetet joprofesionist Mirza e thotë hapur, pa e zbukuruar realitetin. Ajo nuk ka qenë kurrë nga ata njerëz që shmangin të vërtetën. “ Lojërat me dorë nuk janë sporte profesioniste ”, thotë qetësisht, por me një bindje që i jep peshë fjalës. “ Lojtarët punojnë gjatë ditës, dhe stërvitjet i bëjnë në mbrëmje, pasi kanë mbaruar angazhimet e tjera. Është shumë e vështirë të kërkosh më shumë në këto kushte. Nuk është e lehtë të jesh lojtar në një sistem të tillë ”. E njeh mirë këtë sfidë, e ka parë nga afër, ditë pas dite, në çdo stërvitje, në çdo ndeshje. E di që shumë herë lodhja nuk vjen vetëm nga stërvitja, por nga një ditë e gjatë pune, nga angazhimet që nuk lënë hapësirë për pushim. Por, edhe pse e thotë troç këtë të vërtetë, nuk e humbet besimin. Ajo beson fort se sporti, pavarësisht vështirësive, mbetet një dritare shprese, sidomos për vajzat. “ Është shumë e rëndësishme që vajzat të ndihen të përfaqësuara, të vlerësuara dhe të dukshme ”, thekson me bindje. “ Sporti u jep atyre diçka që shpesh nuk ua jep jeta jashtë fushës: vetëbesim, forcë, një zë që ndoshta nuk do ta kishin ndryshe. U mëson si të qëndrojnë në këmbë, si të mos dorëzohen ”. Mesazhi për të rinjtë Kur e pyet se çfarë këshille do t’u jepte të rinjve që sot hedhin hapat e parë në sport, Mirza ndalet për një çast. Buzëqesh, si dikush që e di mirë sa rrugë ka përshkuar përpara se të japë një përgjigje. Ajo nuk flet menjëherë. Janë fjalë që i ka jetuar vetë, në çdo fazë të karrierës së saj. “ Besoji instinktit tënd ”, thotë me një qetësi që i vjen nga përvoja. “ Rruga është e gjatë, ndonjëherë duket e lodhshme, por çdo hap i vogël ka rëndësinë e vet. Mëso ta shijosh çdo moment. Mos e humb kënaqësinë e rrugës, sepse aty fshihet bukuria e vërtetë e sportit ”. Nuk ka fjalë të mëdha në përgjigjen e saj, as premtime për fitore të mëdha. Ka thjeshtësi, qartësi dhe një siguri që vjen vetëm nga një njeri që e ka kaluar vetë atë rrugë, me të gjitha sfidat dhe gëzimet e saj. Një jetë që vërtitet rreth një sfere Mirza Alibegaj nuk është vetëm një trajnere. As thjesht një ish-lojtare. Ajo është një nga ato gra që, pa shumë zhurmë, kanë ditur të ndërtojnë një jetë të tërë rreth basketbollit, duke e kthyer sportin në një pjesë të pandashme të vetes. Për të, fanela nuk u hoq kurrë vërtet. Thjesht ndryshoi formë. Nga parketi, ajo kaloi në pankinë, por zemra e saj mbeti po aty, mes fushës, mes lojës, mes frymës së garës. Sot, kur e sheh, e ulur në skajin e pankinës, me sytë e përqendruar dhe me një qetësi që flet më shumë se çdo fjalë, e kupton lehtë: ajo do të jetë gjithmonë aty. Aty ku rreh zemra e sportit. Në fund, kur flet për sportin, fjalët e saj janë të qarta, të thjeshta dhe pa asnjë sforcim. Fjalë që vijnë natyrshëm, nga dikush që e njeh në rrënjë atë botë. “ Sporti edukon, bashkon, ndërton karakterin dhe na mëson të humbasim e të fitojmë me dinjitet ”, thotë ajo, pa e ngritur zërin, me një bindje që duket se e ka mbartur gjithë jetën. Pastaj ndalet për një çast dhe e mbyll me një fjali që tingëllon si një përfundim i qetë, por i saktë: “ Sporti është një mënyrë jetese. Një shkollë që nuk mbyllet kurrë ”.

Nga Retin Toka

Artikuj të ngjashëm Artikuj

DY PËR HISTORINË

Vajzat e historisë kuqezi në play-off të Botërorit

Miliona në kosh

Epoka e artë e Silvinjos, por…We want more!

Mes ëndrrës dhe rënies

6 vite pritje për 100 ditët e Ramës

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

JETA E NATËS NË VITET ’90, NGA DISKO ALBANIA DHE MARIKAJ TE BUZUKËT E PARTYT RAVE

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?