Vae Victic, demokratë!

10 ditët traumatike të demokratëve pas zgjedhjeve të 11 Majit. Me rritjen e pushtetit të Edi Ramës, dhe me dinjitarët e lartë europianë që ishin mysafirë në shtëpinë e tij, pak shpresa kanë ngelur tek kampi blu. A do të vijë zgjidhja nga qendrimi i Berishës dhe nga kursi i njohur i protestës dhe mosnjohjes së zgjedhjeve? Apo duhet një reflektim i thellë dhe një rigjenerim total i kësaj force politike që pësoi një goditje të fortë elektorale, e 7-ta disfatë radhazi me Edi Ramën? Vae Victis, është një nga shprehjet e forta latine që nuk përdoret gjërësisht. Por në beteja si kjo e 11 Majit, ku Edi Rama mori edhe më shumë pushtet, e ku Opozita u dërrmua edhe më keq, kjo fjalë do të gjente vend. Ka disa mënyra se si përkthehet. Rendom që; humbësi duhet të bjerë në gjunjë. Disa pretendojnë, thjeshtë; mjerë humbësit. Të tjere, thonë se ideja është me nxit simpati për të mundurin. Por një shqiptim adekuat për gjendjen e demokratëve, do të ishte; humbësi i humb të gjitha. E hëna e 12 majit i ka dhënë të drejtë të gjithë atyre që prej vitesh tashmë presin me një lloj ankthi ato çastet kur mbyllet votimi, nis numërimi e që pas mesit të natës, në atë pak orë, e ka krijuar fare mirë idenë se si kanë shkar punët. Harta bëhët gjithnjë e më rozë, dhe vetëm maja veriore e Shqipërisë politike qendron blu. Pritej një fitore e Partisë Socialiste por as më militanti s’do guxonte të shkonte aq larg në parashikme. Kanë kaluar 9 ditë nga zgjedhjet, por situata është e qartë. Edi Rama do të vazhdojë të mbajë skeptrin e vendit edhe për 4 vite. PD do të vijojë të protestojë, edhe pse radhët e saj nuk do të shtohen në këtë mënyrë. Zgjedhjet nuk do të njihen, ndërsa me gjasë Parlamenti i ri po, ku 50 mandatet e opozitës do të duken edhe më pak, do të zënë edhe më pak karrige se sa legjislaturën e shkuar. Ndërkohë 83 të bollshimit e Ramës janë gati aty për të kaluar çdo ligj, ndryshim, reformë, a çdo iniciativë që Kryeministri do të dëshirojë. 7 të vegjlit s’dihet sa vend do të zënë në këtë skenë të madhe, një makineri tanimë arrogante e zhurdhe, që nuk ka as veshë, as ndjeshmëri për të dëgjuar ç’thotë bota. Asgjë nuk ndryshon, Berisha vijon Asgjë madhështore nuk kishte për Opozitën në zgjedhjet e fundit, përkundër sloganit të saj që e premtonte Shqipërinë të këtillë. Ndoshta në këto përmasa është vetëm këmbëngulja e Sali Berishës për të qendruar në krye të PD. 48 orët e heshtjes pas votimit, nuk sollën kumtin që ndonjë mendje e arsyeshme mund të priste. Që të kishte të bënte me mbajtje përgjegjësie, apo reflektim edhe më të thellë, apo me shenja për largim. Asgjë nga këto. Berisha duket i vendosur të vazhdojë. Ai i ka cilësuar si zgjedhjet më të plaçkitura në 3 dekada, dhe është angazhuar se do të luftojë për votën e lirë. Protesta e parë, ishte pikërisht ditën kur liderët e gjithë Europës u vendosen në Tiranë në samitin e Bashkimit Europian. Prania e Ramës mes dinjitarëve të lartë, dhe ardhja e tyre në qytetin e tij, duket se e ja ka çertifikuar rendshëm pushtetin. Dy botë të ndryshme. Rama dhe rilindasit në apogjeun e tyre, me kancelarë e presidentë të mëdhenj nëpër këmbë, Berisha në anën tjetër me demokratët gjithnjë e më të mërzitur, më të demotivuar, më të lodhur, duke mos njohur zgjedhjet e duke kërkuar largimin e narkoregjimit. Rrudhje, zvogëlim, mekje Në thelb, PS dhe Edi Rama kanë ruajtur votat që kanë pasur edhe më parë, pra rreth 780 mijë. Numri i mandateve u shtua me 8, sepse kanë rënë me më shumë se 120 mijë shifrat e PD. Demokratët janë sot në kuotën e 500 mijë votave. Dhe automatikisht kjo do të thotë më shumë ulëse në Kuvend për partinë e parë, sipas formulës që jep ligji ynë elektoral. PD pati rrudhje në disa qarqe, zvogëlim në të tjerë, dhe mekje në jo pak syresh. Disfatat më të mëdha u shënuan në Fier dhe Elbasan, e Vlorë ku socialistët morën më shumë se sa kurrë më parë mandate, ndërsa demokratët nuk ja dolën të nxirrnin as emrat që kishin në listat e mbyllura. Kjo visore e re e politikës në vend, është dramatike. Në Fier, PD mori rreth 25 mijë vota më pak se katër vite më parë. Dhe vetëm 4 mandate. Ndërkohë që nga 9, socialistët e drejtuar në këtë qark prej Belinda Ballukut, u rritën me 5 mandate. Duke shenuar një rekord përfaqësimi. 14 vende në Kuvendin e Republikës. 3 ditë pas zgjedhjeve, drejtuesi demokrat Gazment Bardhi heshti. Ai reagoi me një status të shkurtër në rrjetet sociale në ditën e 4, ku foli për makineri të blerjes së votave dhe për banda të lidhura me Ballukun. Foli po ashtu për rezistencë në vijim. Në Elbasan, ku fushatën e PD e drejtoi Tmor Alizoti, PD mori rreth 20 mijë vota më pak se në vitin 2021. Dhe socialistët u ngjitën në numrin 10 të deputetëve. Opozita humbi 2 vende, krahasuar me zgjedhjet e mëparshme. Nuk ngelet pas Vlora me befasitë e thellimit të fitores, ku PS shkoi në kuotën e 9 deputetëve dhe PD, vetëm 3. Rënia që mori me vete të rinjtë Në këto gërmadha ku gjendet sot Partia Demokratike, janë edhe kockat e shumë prej atyre që dukeshin si fytyrat premtuese për të ardhmen. Disa prej tyre, orteku i 11 majit i zuri poshtë e do të jetë e vështirë të rimëkëmben. Si përshembull, Gazment Bardhi me disfatën në Fier, apo Alizoti në Elbasan. Ndërkohë që pak më i mbrojtur duket se është Belind Këlliçi, i cili e pati të ndarë përgjegjësinë për drejtimin politik të Tiranës, me të tjerë, si Edi Paloka, Albana Vokshi, Besart Xhaferri, Flamur Noka. Megjithatë, askush nuk mund të thuhet se spikati në këto zgjedhje, qoftë me mënyrën se si bëri fushatën, apo aq më shumë me rezultatin e fituar. Gjithnjë pas një traume, apo rënie të një force politike, është diku hiri nga ku do të lindë një energji e re. Këtë është e vështirë ta dallosh sot në Partinë Demokratike. Duket se e gjithë ngrehina është përplasur aq fort, sa zor se për momentin ka ngelur diçka që vibron, nga e cila nesër të marrë jetë ndonjë gjë, që do ta mbante sërish gjallë, e në këmbë këtë parti, ta rriste, apo ta bënte pretendente për të ardhur në pushtet. Shpresat tek Amerika?! Zgjedhjet e 11 Majit patën padyshim shumë probleme. U konstatuan edhe në raportin paraprak të OSBE-ODIHR, ku u fol për pabarazi në garë, zhfrytëzim të resursve të pushtetit nga partia qeverisëse, patronazhim apo shantazhim të votuesve, kërcënim të administratës, dhe censurë të medias. Tërësisht të mjaftueshme këto elemente për të bërë pis e damkosur çdo proces. Mirëpo, ndërkombëtarët duket se kanë kohë që ja lejojnë mëkate të tilla, udhëheqësit të tyre të preferuar në Ballkan, siç është Edi Rama. Dhe e treguan menjëherë me urimet e tyre bujare për fitore, nga Londra, Spanja, Roma, Budapesti, e Parisi. Akoma më shumë, me praninë e tyre këtu pak ditë më parë, e me pritjen që Edi Rama u bëri, ata janë gati ta bekojnë fronin e shefit të rilindjes, edhe nëse zgjedhjet ishin të parregullta. E vetmja shpresë në këtë gjendje traumatike për Opozitën, ngelet nëse SHBA dhe Departamenti i Shtetit do të kenë qasje tjetër. Kjo nisur dhe nga raportet e reja që PD e Berisha kanë me administratën Trump, e sidomos nisur nga qenia këtu si drejtor i fushatës së tyre, i njërit prej bashkëpunëtorëve më të afërt të kreut të Shtëpisë së Bardhë, siç është Chris LaCivita. Disa prisnin mrekulli nga prania e tij, e nga strategjithë e elektorale. Megjithatë, ajo kohë kaloi. Tani demokratët shpresojnë që të kenë një mik që të dëgjojë për manipulimin e votës së 11 majit, e ta çojë këtë porosi në veshin e duhur. Deri atëherë, vae victis demokratë! Programi nuk mjafton Partia Demokratike dhe Sali Berisha kishin një pikë të fortë në këtë fushatë. Të kritikuar për listat, për mosfutjen e të rinjve në vijën e parë, për strehimin e të konsumuarve në mandate të sigurta, demokratët u shfaqën para publikut me një ofertë të mirë ekonomike. Alternativa që ata paraqiten, parashikonte një përmbysje totale të rendit ekonomik në vend, me çrrenjosjen e varfërisë ekstreme duke caktuar minimumin jetik 200 euro, me rritjen e pensioneve, me lehtësimin fiskal për biznesin. Programi i PD adresonte po ashtu të rinjtë që nuk blejnë dot një shtëpi dhe subvencion direkt për fermerët mbi bazën e asaj që ata prodhojnë. Pra ky angazhim i prekte të gjithë, kishte fytyrë njerëzore. U prit mirë në fakt, aq sa kjo e detyroi edhe Edi Ramën nga fundi i fushatës të dilte edhe ai me një ofertë ekonomike, pasi deri më atëherë po bënte thjesht batuta e përsëritje të sloganit për Shqipërinë në BE. Por, votimet dhe rezultati treguan se zgjedhjet nuk fitohen me program. Votuesit shqiptarë më së shumti janë emocionalë se sa racionalë të ftohtë. Një pensionist është gati t’i mbajë të ardhurat e tij 100 mijë lek të vjetra në vend të 200 euro, më parë se sa të votojë Sali Berishën për të ardhur edhe një herë në pushtet. Një pensionist, nuk e këmben kartën e anëtarësisë në PS, me kartën e konsumatorit që i premtoi Berisha, që do të mbronte atë nga çmimet e rritura. Në këtë kuptim, shqiptarët i kanë dhënë një leksion të hapur, të vrazhdë dhe të përsëritur Opozitës. Kërkojnë që ajo të ndryshojë në portret, në stil, në mënyrë funksionimi, në përfaqësim. Këtë duan nga PD, dhe jo zgjidhje të halleve e problemeve që ata ndeshin çdo ditë. Me sa duket, Edi Rama e di mirë këtë. Ai është mjeshtër për të luajtur me emocionet e njerëzve, dhe gjithë fushatën e ndërtoi mbi këtë. Edhe ata që nuk e duan, Edi Rama arrin t’i lëjë neutralë, të mos i mobilizojë me gjithë forcën e tyre, kundër tij. Konkluzioni është i thjeshtë. Nuk mjafton program, dhe nuk fitohen zgjedhjet me program. A Program Is Not Enough The Democratic Party and Mr. Sali Berisha had a strong point in this electoral campaign. Despite criticism regarding their candidate lists, the exclusion of young individuals from leading roles, and the inclusion of well-worn figures in safe mandates, the Democrats presented a well-structured and compelling economic platform. Their proposed alternative envisioned a fundamental transformation of the country’s economic order — including the eradication of extreme poverty by establishing a minimum living income of 200 euros, an increase in pensions, and tax relief for businesses. The program also addressed the concerns of young people who are unable to purchase a home, as well as direct subsidies for farmers based on their actual production. This commitment appeared inclusive and human-centered. It was generally well received — to the extent that, toward the end of the campaign, even Prime Minister Edi Rama felt compelled to present his own economic proposal. Until then, his campaign had largely relied on humor and the repeated slogan of leading Albania into the EU. However, the voting results showed that elections are not won through policy proposals alone. Albanian voters tend to be more emotionally driven than strictly rational. A retiree may prefer to keep their 10,000 old lek income rather than vote to bring Sali Berisha back to power, even if that means forgoing a promised increase to 200 euros. They are unlikely to trade their Socialist Party membership card for the "consumer card" Berisha offered to shield them from rising prices. In this sense, the Albanian electorate has delivered a clear, blunt, and recurring message to the opposition: they seek change not just in policy, but in image, style, functionality, and representation. This is what they expect from the Democratic Party — not merely solutions to everyday challenges. Edi Rama seems to understand this dynamic well. He is a master at playing to the emotions of the public, and he built his entire campaign around that. Even those who may not support him often remain neutral, rather than becoming fully mobilized against him. The conclusion is simple: a program, no matter how comprehensive, is not enough to win an election.

Nga Newsbomb.al

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Demokratët vendosin, Berisha Forever!

3 italianët e protestës së PD: Qëlluam policinë me patate, për solidaritet!

PS, 11 rastet e “Ndarjeve të bujshme”

Gazi që nuk e morëm kurrë!

Tre pengjet, tre amanete, tre mesazhe politike

REXHEP QOSJA, iku Rilindasi i fundit

Artikujt më të lexuar

Një vit pa Tanin, por me veprën që la pas

Tre pengjet, tre amanete, tre mesazhe politike

DASHURITË E MIMOZËS APO MOZË DASHURIA?

Tirana, Besnikëri, apo Rebelim?

JETA E NATËS NË VITET ’90, NGA DISKO ALBANIA DHE MARIKAJ TE BUZUKËT E PARTYT RAVE

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

MOZA ËSHTË TUTORI I VETËM I VETES

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?