Plagët që nuk mbyllen kurrë!

Dëshmia e jashtëzakonshme e Fadil Nuriut, 90 vjeçarit që I mbijetoi masakrave të Paramythisë në Çamëri, humbi familjen në verën e 1944 dhe rindërtoi jetën përmes punës, dinjitetit dhe shpresës.

Qershor 1944 – Forcat e Zervës, atëherë të veshur ushtarakisht me uniformat e shtetit grek, hyjnë në Paramithi, një qytet martir për nga masakrat që përjetoi. Banorët aty, edhe shqiptarët e Çamërisë dinin të flisnin greqisht. Deri atë ditë kishin jetuar paqësisht, me grekët, me çamët ortodoksë, me arvanitasit, me gjithkënd. Kush shkonte në shkollë e dinte patjetër greqishten, kush merrej me tregti po ashtu. Familjet e mëdha, flisnin brenda mureve të shtëpisë çamërishten e tyre dhe gatuanin klumështuar. Në mesnatë, Paramithia kishte fjetur sërish me shijen dhe aromën që lëshonte çaji i manxuranës, por nuk e dinte që mëngjesi do t’i gjente shumë shtëpi të shkrumuara dhe shumë trupa të masakruar. Në shtëpinë e gjyshes sime, Halide Mergjyshit hynë në ora 5 të mëngjesit. Morën burrat, të fundit vëllanë e saj 21 vjeç e masakruan se u përpoq të fshihej ambienteve të shtëpisë së madhe. Prerë duar e këmbë. Gjyshja më tregonte se te Nurinjtë shtëpia kishte marr flakë. Por, se në çfarë ore nuk e dinte saktësisht. Kjo histori më kishte intriguar gjithmonë, por Fadil Nuriun të mbijetuarin e asaj familjeje nuk kisha guxuar ta pyesja. Dija copëza historie. Po sa herë e takoja asnjëherë nuk e kisha ndezur pajisjen ta regjistroja. E takoja gjithnjë si fëmijën që kishte udhëtuar për mbijetesë me gjyshen time. Asnjëherë si gazetare se më dukej sikur i ngacmoja plagën. Derisa, këtë verë vendosa që t’i them.