Tre pengjet, tre amanete, tre mesazhe politike

Rexhep Qosja ishte i ndërgjegjshëm për peshën e fjalëve që nxirrte. I qetë, i matur, por me mesazhe të qarta, mendim i tij ishte këmbanë edhe për udhëheqësit e Shqipërisë dhe Kosovës. “ Vdes i qetë ”, shkruan në letrën e fundit Qosja, duke shtuar: “Meqenëse jetën, krijimtarinë mendore dhe veprimtarinë politike ia kam kushtuar lirisë, bashkimit dhe mirëqenies demokratike të popullit shqiptar mund të them se as Shqipërisë shtetërore e as Kosovës, të sotmes e ardhmërisë së tyre, nuk u kam mbetur borxh. Në qoftë se Kosova më ka mbetur borxh mua - këtë do të mund ta thonë historianët e ardhshëm të letërsisë, të kulturës e të mendimit politik shqiptar. Nuk mendoj se vdes pa asnjë mëkat”. Kështu i shkruante nipit të tij në Valjetit, në letrën e fundit, një letër e publikuar bashkë me lajmin e hidhur të ikjes së tij fizike. E vërteta është se ai ishte i ndërgjegjshëm për peshën e fjalëve që nxirrte. I qetë, i matur, por me mesazhe të qarta, një mendim i tij ishte këmbanë edhe për udhëheqësit e Shqipërisë dhe Kosovës. Intervistën që realizuam bashkë, e transmetova në gusht të vitit 2021. Kur të flet mendja dhe zemra bashkë Vërejtjet për Ramën, për Ballkanin e Hapur, për vendimet që duhen marrë bashkarisht me Kosovën dhe “për fjalët që zemra e tij s’i pranonte dot lehtë” (këtë fjali e thotë me dorën që i dridhet e që prek zemrën…lëshon edhe një zhurmë në mikrofon), ai trondit radhët e krerëve të qeverive që flasin shqip. Në shtator të vitit 2021, vetëm një muaj pas thirrjes së tij gjatë intervistës, Rama fton akademikun Rexhep Qosja dhe kryeministrin Kurti të ulen bashkë për bisedime. Në ERTV dalin bashkë, Rexhep Qosja mes dy krerëve. Atë ditë, kur e pyesja për Serbinë dhe Shqipërinë, kisha parasysh Kosovën me kokën mënjanë, e ndjeshme edhe pse jam një vajzë çame, për tragjeditë e sime gjysheje pak politikanë kanë pyetur para se të hyjnë në bisedime, apo para se të shkojnë në një vizitë zyrtare me kokën ulur. Kosovën atë kohë e shihja me kokën mënjanë, e bindur se po dëgjon gabim, e ndjeshme për të mos parë atë që nuk i pëlqen. Rexhep Qosja tha: “zemra ime s’i pranon dot lehtë” në atë intervistë, ndërsa në letrën e fundit thotë se nuk ka borxhe, por s’di nëse ne i kemi borxhe. Nga ajo intervistë, dola me përgjegjësinë se mesazhet që la nuk ishin vetëm për politikën, por për gjithë shoqërinë, për të gjithë ata që zgjedhin të qëndrojnë e të pëpiqen çdo ditë në vendin e tyre, për më mirë. Çfarë gabimesh po bëjmë? Një) “Udhëheqësit tanë mendojnë si të sundojnë. Punët e shtetit, si në Shqipëri, edhe në Kosovë bëhen duke sunduar, me pushtetin në dorë, jo me devotshmëri për t’i shërbyer popullit, sovranit”. Kështu më përgjigjet kur e pyes jo për zgjedhjet, por për mënyrën se si i zgjedhim ne pushtetarët. M’u përgjigj po me pushtet, jo i revoltuar me zgjedhjet tona si shoqëri, por me një fjali që na hap sytë të dy palëve: pushteteti-pushtues dhe atij që duhet të jetë në të vërtetë sovrani. Dy) “Kur dretjësia kapet nga shteti, asgjë e mirë nuk vjen. Dhe ne e kemi këtë problem. Nuk jemi dhe nuk ndihemi të barabartë mes njëri-tjetrit. Nuk gjykohemi njëlloj nga drejtësia. Dinjiteti i njeriut nuk trajtohet i barabartë”. Tre) Gabimi i tretë që po bëjmë është korrupsioni. Sepse ai pengon zhvillimin e demokracisë, e meritokracisë; korrupsioni sjell mosdurimin e shtetit, shteti bëhet i dobët; korrupsioni sjell urrejtjen e atyre që kanë pushtetin në dorë. Çfarë duhet të bëjmë? Një) Të shpallet Gjendje e Jashtëzakonshme ekonomike, sepse të rinjtë po ikin nga vendi. Shkaku është se meritokracia në vendet tona nuk po funksionon e mendjet e ndritura veç ikin. Nuk e dëgjon në shqip termin Gjendje e jashtëzakonshme ekonomike, një mendim për punësimin me meritë. Nuk ka as përpjekje për të evituar varfërinë. Sipas akademikut - varfëria, edhe varfëria e mundësive për të rinjtë, është ulur këmbëkryq mes shqiptarëve dhe më e dhimbshme është se askush s’po bën asnjë për këtë. Dy) Nuk na duhet nepotizmi, jemi duke i zgjidhur punët e shtetit me miq e familjarë në postet që duhen mbushur, me korrupsion, me lekë. Ky është një nga gabimet që na shkatërron përpjekjet”. Tre) “Shkenca, profesionalizmi dhe etika të vihen mbi politizimin, mbi demagogjitë politike e mbi vetë politikën. Por, kjo është shumë e vështirë kur politika paguan dhe shkrimin e historisë, shkencës”. Mendja dhe zemra e tij s’i pranonte dot lehtë Sipas akademikut, Shqipëria dhe Kosova bashkë, ishte misioni më i vështirë. Sigurisht, bashkë nuk nënkuptonte ndryshimin e kufijve, madje as unë me pyetjen time, por, bashkë si kombi që flet një gjuhë. E bëra këtë pyetje në kohën kur ABETARJA E UNIFIKUAR sapo ishte ndërmarrë, por po aq si një realitet që i kundërpërgjigjej kësaj vinte edhe togfjalëshi BALLKANI I HAPUR. Ai nisi të më përgjigjet me një historik të shkurtër të ngjarjeve. Kur shqiptarët e ndarë në gjashtë shtete të ndryshme sidoqoftë përtej gjithë politikave të FUQIVE TË MËDHA dikur, kishin mundur të mbijetonin. Fakti që intervistën po e bënim zyrtarisht në Malin e Zi, në Vuthaj, Plavë e Guci, shqip, së bashku, ishte një e dhënë që rrëfente se kutura, gjuha, kombi, paskësh qenë e rëndësishme po aq sa ajo shkollë shqipe që s’u mbyll kurrë, përtej çdo presioni, apo përtej çdo vendimi për të ndryshuar kufijtë. Po asnjëherë më parë në histori, ai më tregoi që kishim fatin që shqip të flasin të dy shtetet, Shqipëria dhe Kosova, por shqip ndonjëherë nuk po kuptoheshin. Kjo ishte një brengë e madhe. “Open Balkan” mund të shihej si ecje përpara në marrëdhëniet mes Shqipërisë dhe Serbisë, por Kosova e mbetur në mes, e ka ende të freskët luftën, vrasjet, të zhdukurit. Nuk ishte për harresën, por as për faktin që disa hapa duhen hedhur drejt një Ballkani që s’duhet t’i ngjajë fuçisë së naftës, por të mos pyesësh Kosovën se si është, çfarë mendon dhe si duhet të veprojnë bashkarisht, kjo i dukej akademikut një ngjarje që as mendja dhe as zemra nuk i pranonte lehtë. E pashë dridhjen në duart e tij. Preku zemrën, me zërin që lëshonte këtë dhëmbje, preku mikrofonin që u drodh si zëri i tij. Ishte një peng që nuk do të na linte të bënim përpara me bisedën nëse si gazetare nuk do ta ndërprisja aty. Për të shtensionuar situatën, i kërkoj pas fjalisë: “zemra ime s’i pranon dot lehtë” të bënim një shëtitje në oborrin e tij të fëmijërisë, të merrnim pak ajër, e pjesën tjetër të intervistës ta realizonim jashtë, nën hijen e pemës që ai aq shumë e donte. Zemra e tij, kishte disa ndjesi që nuk i pranonte dot lehtë, një prej të cilave siç më njoftonte nipi i tij Valjeti dhe botuesit e tij, ishte ikja e vajzës së tij. Ajo luftoi shumë kundër një sëmundjeje të rëndë dhe vetëm pak kohë më parë u nda nga jeta. Zemra e tij, ajo e babait…nuk e pranoi dot lehtë.

Tre pengjet, tre amanete, tre mesazhe politike

Luela Myftari

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Lufta me Bulevardin

“ALBANIAN FILES”: 4 çështjet e debatueshme

Vajzat e humbura

Librazhdi, qyteti që nuk njihni, me bujtina dhe aventura që ju lënë pa mend

Mariglen Disha, njeriu pas vizionit të ri për Librazhdin!

Përtej Zvërnecit

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

Tre pengjet, tre amanete, tre mesazhe politike

Luela Myftari

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?