Tirana, Besnikëri, apo Rebelim?

Beteja për Tiranën, përpara se të bëhet një betejë mes dy kampeve politike, ka prodhuar fillimisht një përballje e brendshme mes socialistëve, të cilit kishin kohë që vetëm njoftoheshin për kandidaturat, pa diskutuar hapur për to paraprakisht. Kjo panoramë e re shpalos dy anët e ofertës socialiste: Ogerta Manastirliu, teknokratja e qetë që lëviz në heshtje në korridoret e pushtetit pa e humbur atë, dhe Erion Braçe, senatori që nuk hesht kurrë, duke e bërë zhurmën mjetin e tij më identifikues gjatë mbijetesës politike. Ogerta, besnikja që nuk kërkon kurorën, por mban çelësat e kasafortës Ishte viti 2000. Në studion e "Opinion", përballë Bledi Fevziut, ishte ulur një kryebashkiak atipik që sapo kishte marrë në dorë frenat e një Tirane kaotike: Edi Rama. Ndërsa biseda rridhte mes planeve për transformimin e kryeqytetit, skena u thye nga një ndërhyrje e papritur. Nga rreshtat e publikut u ngrit një vajzë e re, me flokë të kuq e të shkurtër, që mbante në duar diçka. Ajo u prezantua si pjesë e stafit të ri të Bashkisë, e vendosur për të surprizuar eprorin e saj në transmetim të drejtpërdrejtë. "A mund t’ia japim?" Pyeti ajo me një siguri që premtonte shumë. "Janë disa fotografi të rralla nga çlirimi i Tiranës në vitin 1944, të realizuara nga një fotograf gjerman". Ajo vajzë ishte Ogerta Manastirliu. Ishte vetëm 22 vjeçe. Mes dritave të studios dhe vjetërsisë së atyre fotografive bardhezi, po niste një bashkëpunim që nuk do të ndërpritej për 25 vjet. Askush nuk do ta mendonte atë natë se ajo vajza me flokë të kuq, që i dorëzonte Ramës copëza të historisë, do të kthehej në një nga bashkëpuntoret e tij më besnike dhe jetëgjata në majat e pushtetit. Pushtet dhe para Bashkëpunimi i tyre në Bashkinë e Tiranës nuk pati ndonjë shpërthim domethënës, deri kur Edi Rama mori në dorë çelësat e gjithë Shqipërisë. Në vitin 2013, kur PS erdhi në pushtet, Rama nuk e bëri menjëherë ministre. Ai e dërgoi në "frontin më të vështirë", QSUT. Kjo periudhë shërbeu për të krijuar profilin e saj si teknokrate. Manastirliu u portretizua si personi që po vendoste rregull në kaosin e spitaleve, duke u shkëputur nga imazhi i vajzës së re të politikës dhe duke u veshur me autoritetin e një menaxhereje të rreptë. Gjatë kësaj kohe nisi zbatimi i disa prej partneriteteve publik-privat (PPP) të para në shëndetësi, të cilat mbeten ende sot pika diskutimi në debatin politik dhe mediatik, si sterilizimi apo check-up. Shumë hynë në burg apo u dënuan për këto kontrata, por Manastirliu ja doli të dalë deri më tani nga kjo situatë. Ndonëse nuk mund t’i njihet me lehtësi ndonjë meritë transformuese në Qendrën Spitalore “Nënë Tereza”, ajo përmbushte pritshmëritë e liderit të saj. Kur u emërua Ministre e Shëndetësisë në vitin 2017, Ogerta ishte tashmë një figurë e konsoliduar. Drejtimi këtij dikasteri u sfidua nga menaxhimi i emergjencës mjekësore gjatë tërmetit të nëntorit 2019 dhe, mbi të gjitha, COVID-19 . Si fytyra publike e menaxhimit të pandemisë në Shqipëri, ajo udhëhoqi procesin e vaksinimit dhe menaxhimin e protokolleve spitalore, duke u vënë gjithashtu në qendër të sulmeve publike. Ajo u përball me kritika të forta nga opozita për transparencën e tenderave emergjentë dhe numrin e vdekjeve. "Ju flisni për miliona, ne flasim për jetë njerëzish. Më mirë t'u paguajmë privatëve për instrumente të sterilizuara, sesa t'u kthehemi kohërave kur kirurgët tanë operonin me pinca të ndryshkura që i zienin në tenxhere me ujë". Ogerta dhe kryeministri i saj nuk mundën të frenonin ikjen e mjekëve, duke u fokusuar tek investimet në godina, që shkëlqenin nga jashtë, por zienin nga korrupsioni dhe mungesa e ilaçeve e shërbimeve brenda. Në një debat për emigrimin e bluzave të bardha, ajo dha një përgjigje që u cilësua si ikje nga përgjegjësia: "Lëvizja e mjekëve është një fenomen global, nuk ndodh vetëm në Shqipëri. Mjekët tanë sot janë të kërkuar në Gjermani sepse janë të trajnuar mirë nga sistemi ynë. Ne nuk mund t'i lidhim njerëzit me zinxhirë, por po ndërtojmë spitale që ata të duan të rrinë". Pas 5 vjetësh në krye të Shëndetësisë, Rama e bëri Manastirliun Ministre të Arsimit. Kalimi u pa si një lëvizje strategjike për të rifreskuar kabinetin dhe si një provë se pavarësisht krizave politike, kryeministri kishte gjithmonë një vend për të besuarën e tij në skuadër. Kjo qe detyra e saj e fundit, deri kur e shpalli kandidate në pritje për Tiranën. Ogerta nuk u bë kurrë një "populiste". Ajo ishte një ministre e Excel-it, e shifrave dhe e raporteve, që asnjëherë nuk kishte nevojë të luftonte në publik për të treguar debishmërinë, apo devotshmërinë ndaj Edi Ramës. Nuk i tha kurrë shefit “Skënderbe” e as garoi me gratë e tjera të korridoreve të pushtetit për të bërë lavde a servilizma ndaj liderit. Ajo nuk krijoi asnjëherë një fraksion brenda partisë. Fuqia e saj buroi 100% nga besimi i Kryeministrit, jo nga ndonjë bazë elektorale e pavarur apo test performance. Manastriliu ka treguar një qëndrueshmëri të lartë brenda "rrethit të besimit" të Kryeministrit Rama, duke mbajtur portofole me peshë të madhe elektorale dhe buxhetore, duke u rrotulluar vetëm rreth Edi Ramës, i cili kurrë nuk vuri në dyshim ritmin e saj dhe përputhshmërinë mes njëri-tjerit. Kandidatja "jo entuziaste" për Tiranën “E di Ogerta, nuk do ma falësh kurrë, sado që të lutem, por ne për Tiranën kandidate më të mirë se ty, nuk kemi pse kërkojmë. Ti je e duhura” . Kur Manastirliu u shpall nga Rama si kandidate për Tiranën, më 11 shtator 2025 në Asamblenë e PS ku po shpalleshin emrat e qeverisë së re “Rama”, të gjithë me zhurmë analizuan fytyrën e saj të mpirë, teksa u surprizua nga kryetari i partisë, se do të hidhej në betejë për të marrë nën kontroll Tiranën pas arrestimit të Veliajt. U krijua imazhi i deputetes së ngrirë, ndoshta ngaqë e di mirë që Bashkia e Tiranës është "mulliri" që bluan karrierat, dhe ajo godinë, monitorohet fort, që askush të mos ngrejë krye për ta përdorur si trampolinë drejt karriges kryeministrore. Përgatitja e PS për zgjedhje të parakohshme nëntorin e shkuar, provuan se edhe në terren, mungesa e entuziazmit të Ogertës, po jepte kosto, edhe përballë një rivali opozitar të pa orientuar mirë. Ajo që nuk kishte bindur veten, nuk mund të bindte skuadrën, e aq më pak, masën. Sondazhet e brendshme e nxirrnin larg pritshmërive të partisë. Por Veliaj ja doli të bllokojë zgjedhjet, dhe kjo i relaksoi të gjithë. Ogertën dhe vetë Ramën. Tani, teksa po vjen koha e rregullt e votimeve, Edi Rama nuk ka kaluar në një plan “B”. Ai është shfaqur në takim me strukturat e partisë përkrah me Manastirliun. Ai vazhdon ta ekspozojë si figurën e tij më të sigurt: besnike, e parashikueshme dhe pa ambicie për t'i marrë karrigen Kryeministrit. Braçe.....të japësh gjithmonë....derisa guxon të kërkosh Erion Braçe u rrit politikisht në ditët më të vështira të PS-së. Ai u bë i njohur si gazetar i Zërit të Popullit dhe më pas si deputet që nuk njihte kompromis me qeverisjen e Berishës. Ai ishte "rebel i ri" që përballë një pushteti të fortë, përdorte fjalime të gjata, të shpejta dhe të mbushura me akuza korrupsioni. Kjo i krijoi një bazë elektorale shumë besnike në zonën e Beratit, Divjakës dhe më pas, në Tiranë. Që në fillimet e tij kur nuk qe as njëzet vjeç, Erioni zgjodhi të mos ndiqte rrugën e lehtë. Si student, ende pa përfunduar fakultetin, ai zgjodhi “Zërin e Popullit” si tribunën e angazhimit publik. Në një kohë kur Shqipëria përballej me qeverisjen e vështirë të Berishës dhe me një atmosferë frike dhe presioni gjithkund, ai qëndroi përballë me vendosmëri. Thoma Gëllçi, kryeredaktori i gazetës “Zëri i Popullit” në atë kohë kujton: “Ishte një djalë i imët, trupvogël, me një pamje të thjeshtë, por me një lloj vendosmërie që dukej që në hyrje… Ishte dëshirë për të qenë pjesë e debatit dhe për të kontribuar… Ky ishte nervi i fortë i Erionit, që e shndërroi atë më vonë në politikan”. Dhe kështu u përveçua. Gjendej atje ku ishte ngjarja dhe ku kontakti me lajmin ishte i drejtpërdrejtë, i menjëhershëm. Donte të ishte vetë, dëshmitar dhe kronikan. Edhe pse e dinte se do ta rrëmbenin e do ta çonin në polici, nuk trembej. Kështu u angazhua dhe hyri në politikë. U bë deputet 23 vjeç. Në zgjedhjet më të vështira që ka mbajtur Shqipëria, në ato të 26 majit 1996, të cilat u dhunuan dhe u grabitën sa bënë gjithë botën të reagojë, qe njëri nga ata fare pak deputetë që rregjimi nuk mundi t’ua ndryshojë dot rezultatin. E rrahën dhe e gjakosën barbarët, vetëm e vetëm se qe socialist. Por nuk e trembën. As nuk e ligshtën dot. Erion Braçe asnjëherë nuk pranoi të qëndronte në turrmë duke zgjedhur të ishte protagonist. Ato foto me fytyrën e tij e tij të gjakosur, ishin debutimi i tij i parë në skenën e politikës së madhe. Që nga 1996 ka gëzuar një mandat në parlament, pavarësisht se shpesh e kanë detyruar të ndryshojë zonat elektorale. Përballë pushtetit të fundit të Sali Berishës, Braçe u shfaq si një socialist rrace, i pa shqetësuar nga prurjet e reja “mjaftiste”, dhe bëri një opozitë konstante dhe agresive, duke mbajtur konferenca shtypi dhe debate publike me laps e letër në dorë, e duke shpjeguar kostot e keqqeverisjes së demokratëve. Ardhja e socialistëve në pushtet, nuk i dha pushtet opozitarit të thekur. Teksa të tjerët parakaluan në korridoret e qeverisë, Braçe u bë fillimisht thjesht kryetar i komisionit parlamentar të ekonomisë. Si kryetar komisioni, ai qe "makthi" i ministrave të financave (edhe të partisë së tij), duke kërkuar llogari për taksat, bujqësinë dhe monopolet. Ai u pozicionua si mbrojtësi i "njerëzve të thjeshtë" kundër oligarkisë. Në një asamble socialiste në vitin 2019, Edi Rama prezantoi ndryshimet në qeveri. Për shumë emra të katapultuar, anëtarët e forumit të PS, ngelën të hutuar, e po nxitonin të kërkonin në internet se kush ishin ministrat e rinj të sapo shpallur. Në atë Asamble, u duartrokit vetëm një emër: Erion Braçe. Ishte i vetmi socialist që njihnin që në atë takim, ju dha pushtet. Edi Rama e bëri zëvendëskryeministër. Ky ishte kulmi i tij zyrtar në hierarkinë shtetërore. Emërimi u pa si një lëvizje e Ramës për të qetësuar bazën e vjetër socialiste dhe për të pasur një "polic" brenda qeverisë që kontrollonte disiplinën dhe korrupsionin e administratës. Ai u largua i pakënaqur nga kabineti në vitin 2021, duke përmbysur karrigen në të cilën u ul. Simbolika e asaj karrigeje ngeli e fortë. Kush u ul para dhe pas tij (Arben Ahmetaj dhe Belinda Balluku) janë nën kthetrat e SPAK. “ Një përvojë e çuditshme pushteti, karrigeje, e komplikuar, qe as e doja e as e kërkova-ma kërkuan, as e pranova si te tillë e as më pranoi. Por e vlefshme patjetër. Nuk hyra si hajdut, nuk dola si hajdut ”, - deklaroi Braçe asokohe. Pavarësisht kësaj, ai vazhdoi jetën intensive parlamentare, nën një grindje të pandalshme me të vetët, në kërkim të një ritmi tjetër. Por ritmi i Ballukut ishte më i fortë. Pozitat e saj të pushtetshme i lejuan që ta përzinte në pranverën e 2025-ës nga Divjaka, për në Tiranë. Kishte hequr qafe një rebel, një telash, një të pabindur në rrugën e saj autoritare. Por Braçe ja doli, në një territor të ri, pa aleatë, pa ministri e pushtet në duar, të dalë ndër më të votuarit e socialistëve. Më 11 maj ai grupoi afro 20 mijë vota personale, nga të cilat, 3018 nga diaspora, që me gjasë, pa tek ai, socialistin që nuk mori ngjyrë tjetër kurrë, dhe që ishte ishulli i vetëm i kritikës brenda një strukture ku liria e shprehej përdorej gjithnjë e më pak. Tani, kur ethet e garës lokale kanë nisur, ai për herë të parë, po i kërkon Edi Ramës, diçka në publik dhe për vete: Të kandidoj për Tiranën. “Rebelimi i kontrolluar” Në një PS që është zhvendosur drejt qendrës (apo pragmatizmit), Braçe mbetet mbrojtësi i kauzave tipike të majta: taksimi progresiv, subvencionet për bujqit dhe mbrojtja e punëtorëve. Shumë e kanë komentuar profilin e tij prej “zevzeku” si një shtirje, teksa ai ka mbajtur edhe postin e numrit dy të qeverisë, e kur thuajse gjithmonë voton politikat e Ei Ramës. Ai mbahet mend se si shkonte në 8 të mëngjesit në zyrat e shtetit, dhe kontrollonte nëse stafi ishte në punë, por pasi Braçe ikte, rutina vazhdonte. Erioni e ktheu zonën e Divjakës në "kalin e tij të betejës". Sot, profilin e tij në rrjetet sociale mund ta ngatërrosh me atë të një aktivisti bujqësie. Ai denoncon çmimet e plehrave kimike, mungesën e tregjeve dhe abuzimet e grumbulluesve. "Është skandaloze! Djersa e bujkut po vidhet në mes të ditës nga katër-pesë tregtarë që bëjnë ligjin. Nuk mund të shitet shalqiri me 5 lekë te fusha e të shitet me 120 lekë te blloku në Tiranë. Kjo nuk është ekonomi tregu, ky është hajdutllëk me licencë"! Braçe kritikon qeverinë e tij më shumë se çdo deputet tjetër i PS-së, por në fund, vota e tij në Parlament është gjithmonë në rresht me partinë. Kjo e bën atë një "opozitar brenda llojit" që i shërben (mbase pa qëllim) Ramës për të treguar se ka debat brenda partisë. Erioni apo Ogerta, kush duhet për Tiranën? Shumë komentatorë e kanë parë ambicien e Erion Braçes si një taktikë të Edi Ramës për spostim vëmendjeje, të tjerë e shohin si një shkëndijë shprese, por zor se mund të parashikojnë fundin e saj. Kë do të kandidojë Partia Socialiste pranverën tjetër? Edi Rama nuk ka komentuar vijueshmërinë, ndërsa socialistët e tjerë që janë pyetur nga gazetarët për këtë çështje, kanë kyçur gojën. Qartë vendimi dhe fjala e parë dhe e fundit, i takojnë Edi Ramës. Mentor Kikia e sheh Manastirliun si një figurë që plotëson kriteret e "Rilindjes" për Tiranën, besnikëri dhe profil femëror që zbut tensionet. “Kandidatin për Tiranën PS e ka përzgjedhur, është Ogerta Manastirliu e cila ka vazhduar të ndjekë një agjendë politike në Tiranë dhe konfirmon faktin që ajo vazhdon të jetë kandidate për kryeqytetin. Nuk mendoj se do të ketë garë në PS për kandidaturën, për Tiranën. Në PS kandidati nuk zgjidhet me primare, por është një vendim që merret nga kryetari i PS ”, - tha ai. Kikia shtoi se Braçe është futur me një vullnet të tij dhe ka deklaruar se do të dalë i pavarur nëse PS nuk e mbështet, por nuk e di nëse do t’i shkojë deri në fund. “ Në një pjesë të rrugës ai do të ndalojë dhe do të heqë dorë nga kjo ambicie, sepse pa vullnetin e PS asnjë kandidat nuk mund të ecë përpara në garën për Bashkinë e Tiranës”, - tha Kikia. Por vetë deputeti konfirmon se ambicia e tij është personale dhe e pa instruktuar. “ Mua nuk më pëlqen ky term, senator i PS-së. Unë jam thjesht deputet i PS-së, u bënë shumë vite. Për pak javë bëhen 30, por i zgjedhur jo i emëruar. Unë mendoj që Rama e ka pranuar, as nuk kam marrë leje dhe as nuk do të marr leje për ato që kam thënë. Ato që kam thënë kanë qenë të drejta, të vërteta”, - deklaroi Brace. “Unë e votoj Braçen, por ai nuk do t’ia dalë ta bindë Ramën që ta kandidojë”,- tha Agron Duka, ish-deputet opozitar. Edi Rama i ka mbajtur historikisht të dy afër në forma të ndryshme. Për Ogertën ai përdor gjuhën e vlerësimit administrativ dhe "përsosmërisë", ndërsa për Braçen përdor gjuhën e vëllazërisë, durimit dhe shpeshherë ironisë miqësore. "Ogerta është prova e gjallë që kur një grua merr në dorë një punë, ajo punë bëhet. Ajo e ktheu QSUT-në nga një vatër kaosi në një kantier transformimi. Ishte pikërisht ky sukses që e bëri atë zgjedhjen time të natyrshme për të drejtuar Shëndetësinë", - deklaroi Rama asokohe . Për Braçen, kryesocialisti ka treguar një lloj "tolerance" që nuk e ka me asnjë tjetër. Ai e trajton si një shok lufte që ka lejen të bërtasë, por që në fund i bindet komandës. "Kam vendosur të kem në krah Erion Braçen, jo sepse kemi rënë dakord për të gjitha, por sepse kam nevojë për dikë që të më thotë 'jo' kur të gjithë thonë 'po', - u shpreh kur e bëri zëvendëskryeministër. Për Sali Berishën, të dy janë pjesë e "organizatës kriminale", por i sulmon me tone të ndryshme: Ogertën si "ndërmjetëse të aferave" dhe Braçen si "shërbëtorin e vjetër" që bën zhurmë për të mbuluar vjedhjet. " Është 'zonja e vdekjes' që fshehu numrin e viktimave nga COVID për t'i shërbyer agjendës politike të Edi Ramës", - është një prej epiteteve më të forta që Berisha i ka vendosur Manastirliut. Marrëdhënia Berisha-Braçe është një nga "betejat" më të vjetra në Parlament. Berisha e trajton atë me një përzierje përbuzjeje dhe sulmi personal, duke e quajtur shpesh si mbetje të bllokut të vjetër. “Ti Erion je thjesht një zhurmues. Edi Rama të mban aty si ato boritë e prishura që bëjnë zhurmë kur ai vjedh. Ti del këtu, bërtet për bujqit, ndërsa voton çdo ligj që i varfëron ata. Je mashtruesi më i vjetër i asaj salle". As Manastirliu, as Braçe nuk e kanë komentuar ambicien e njëri-tjetrit për të kandiduar. Erioni e quajti Ogertën “një kandidaturë emergjence” për zgjedhjet e parakohshme, dhe nuk ka kaluar në sfidim se pse ai është më i mirë se sa ajo. Një Erion tjetër, Veliaj, nga qelia, ndjek të gjitha zhvillimet, i pashpresë për tu rimëkëmbur shpejt. Ai e ndjen, ndoshta si askush tjetër, se si ashensori i pushtetit, është i pamëshirshëm. Ai po ashtu e njeh, ndoshta si pakkush tjetër, Edi Ramën. Mjaft sa të qeshë me cinizëm me të gjitha përpjekjet dhe përndjekjet drejt karriges ku vetë nuk ulet dot më. Ndërsa votuesit e Tiranës, lehtësisht mund të kujtojnë fjalimin emblematik të Ogertës, përkrah Lali Erit në fushatën e fundit: “Për kë punoj unë? Për kë punon Erjoni? Për kë punojmë ne? Për vete? Jo, more jo. Ne punojmë për ju. Nuk punon njeriu vetëm për vete. Njeriu kënaqet kur kënaqen të tjerët. Ne gëzohemi kur gëzoni ju. Ne jemi mirë kur ju jeni mirë...”. Në fund, pas kësaj kredoje altruiste që premton lumturi kolektive, mbetet vetëm ironia e hollë se në shahun e Ramës, "mirëqenia" e vërtetë e kandidatëve do të matet jo nga kënaqësia e popullit, por nga aftësia për të mos përfunduar si paraardhësi i tyre, duke buzëqeshur me cinizëm nga një tjetër lloj "rezidence" shtetërore.

Tirana, Besnikëri, apo Rebelim?

Newsbomb.al

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Lufta me Bulevardin

“ALBANIAN FILES”: 4 çështjet e debatueshme

Vajzat e humbura

Librazhdi, qyteti që nuk njihni, me bujtina dhe aventura që ju lënë pa mend

Mariglen Disha, njeriu pas vizionit të ri për Librazhdin!

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

Tirana, Besnikëri, apo Rebelim?

Newsbomb.al

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?