Shëndetësia me kancer

Sa herë vjen “tetori rozë” kujtohemi për ndërgjegjësim dhe fushata. Por ky tetor, ndryshe nga të tjerët pati specifikën e vet: jo për numrin e madh të pacientëve që trajtohen për këtë sëmundje, as për 6700 rastet e shtuara më shumë sesa një vit më parë, por për skandalet e njëpasnjëshme që kanë përfshirë spitalin Onkologjik, nga hetimet e prokurorisë e SPAK, tek bisedat informale të mjekëve, e deri tek prokurimet e ilaceve që një zot e di se pse mungojnë gjithmonë këtë spital, ku qytetari domosdoshmërisht shkon të takohet me pasigurinë apo vdekjen, kur ka më shumë nevojë për ndihmë nga mjekët, e shpresë për jetën. Ka raste triumfues dhe shpresëdhënës në luftën kundër kancerit, ashtu sikurse ka shumë të tjerë që kanë përfunduar në tragjedi: ajo që mbetet e njëjtë për të gjithë është dhimbja e madhe sesi nuk ka ende një ilac shërues jo vetëm për sëmundjen, por edhe për të “shëruar” shërbimin shëndetësor shqiptar.

Ishte mëngjesi i një prej atyre ditëve të çmendura ndërsa nxiton të bëhesh gati shumë shpejt se e kupton se njësia matëse e kohës nuk është në porporcionin e duhur me atë të aktivitetit, kur duke menduar të dilte sa më parë nga dushi, mbeti e ngrirë aty. Për shumë minuta. Me njëmijë e një mendime që do ta transformonin mëngjesin e asaj dite dhe atyre më pas sa në tragjedi, aq në përpjekje, por mbi të gjitha shpresë, besim.