Mes shkëlqimit dhe dështimit

Nga 16 maji 2025, kur 47 liderë të Bashkimit Europian u shkrinë së qeshuri me videon e realizuar me inteligjencë artificiale nga qeveria shqiptare, ku secili artikulonte “Mirë se erdhët në Shqipëri”, (të transformuar në fëmijë), kanë kaluar nëntë muaj. Ajo e qeshur kolektive, simbol i një momenti kulmor për imazhin e Shqipërisë, sot i ka lënë vendin ftohjes. Shkëlqimi i Samitit të BE-së në Tiranë u pasua nga zgjedhjet e përgjithshme parlamentare, ku kryesocialisti siguroi 83 mandate deputetësh, në një klimë zgjedhore aspak të tensionuar, kryesisht për shkak të pamundësisë së opozitës për t’u riorganizuar dhe për të ofruar një alternativë bindëse. Ajo që ndodhi më pas nuk ka nevojë për shumë komente. Një maxhorancë socialiste e dehur nga pushteti që qytetarët i dhanë, e paprekur realisht as nga akuzat për korrupsion ndaj disa zyrtarëve të lartë socialistë, që kulmoi me arrestimin e kryebashkiakut të Tiranës në shkurt, vetëm pak muaj para zgjedhjeve. Një ngjarje e rëndë politike, por që nuk prodhoi tronditjen që do të pritej në një demokraci funksionale. Edi Rama e kishte të qartë se Samiti i BE-së do të shënonte fillimin e një epoke të re të “integrimit europian ”, si doktrinë qeverisëse, nëse mund të quhet kështu. Të qeshurat e asaj dite u pasuan nga një përqafim i fortë politik me Brukselin, i materializuar në mbylljen me shpejtësi marramendëse të të gjithë grup-kapitujve dhe formalizimin e procedurës së hapjes së negociatave me Bashkimin Europian. Rama e kishte të qartë edhe ndarjen e roleve: ai do të ishte kryeministri që do të trokiste në dyert e kancelarive perëndimore, duke kërkuar mbështetje nga qeveritë dhe parlamentet për axhendën evropiane të vendit, ndërsa në planin e brendshëm i nevojitej një zëvendës i fortë, një strukturë që të menaxhonte punët e përditshme dhe të çonte përpara reformat. Por, pavarësisht 83 mandateve të fituara, qeverisja socialiste u mbështet mbi themele të brishta. U pa qartë se sistemi filloi të vuante nga suksesi i vet. Edi Rama u besoi gjithnjë e më pak njerëzve. Edhe pse poshtë po ndërtohej një rrjet teknokratësh kompetentë, siç po dëshmojnë zhvillimet dhe hetimet e SPAK, agjencitë qeveritare nisën të duken si organizma të atrofizuar, pa autonomi reale dhe pa kapacitet vendimmarrës. Vendimmarrja u përqendrua pothuajse tërësisht në godinën e Kryeministrisë, duke e lënë burokracinë shqiptare të paaftë për të zhvilluar politika të mirëfillta publike. Në thelb, përveç fjalës “integrim”, politikat nuk sollën risi thelbësore krahasuar me tre mandatet e mëparshme. Menjëherë pas përfundimit të zgjedhjeve dhe me nisjen e aksioneve të njëpasnjëshme të SPAK, i cili u perceptua si një shkop që godiste edhe afër rrethit të Edi Ramës, ka filluar një cikël i brendshëm rënieje. Një zhgënjim publik ndaj legjitimitetit të qeverisë, që nuk u përkthye në protesta masive para Kryeministrisë, (ato ekzistuan, por ishin të vakëta) por kryesisht në një breshëri sulmesh dhe pakënaqësish në rrjetet sociale. Sot, Edi Rama ndoshta ndodhet në momentin më delikat të qeverisjes së këtyre viteve. Jo për shkak të një alternative të fortë përballë, por për shkak të gërryerjes së shpejtë dhe të pakontrolluar të vetvetes. Ai që në vitin 2013 deklaronte se problemi nuk ishin njerëzit, por sistemi, pas kaq vitesh nuk arriti të ndryshojë as filozofinë e njerëzve dhe as të shërojë sistemin. Kryeministri mund të gjejë ende rrugëdalje nga ky cikël, por çdo përpjekje për ta thyer atë, do të ketë një kosto të pashmangshme: dobësimin e kontrollit të tij të fortë mbi pushtetin. Paradoksi i Edi Ramës sot është ky: për të shpëtuar qeverisjen, duhet të rrezikojë sundimin; për të ruajtur sundimin, rrezikon ta konsumojë përfundimisht qeverisjen. Dhe pikërisht në këtë kufi të hollë mes shkëlqimit dhe dështimit, ndodhet sot pushteti i tij.

Mes shkëlqimit dhe dështimit

Anila Basha

Artikuj të ngjashëm Artikuj

SPAK dhe bilanci që (nuk) mjafton

VRASËSIT E BEDRIE LOKËS

Fundi i parazitizmit strategjik

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

Mes shkëlqimit dhe dështimit

Anila Basha

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?