Demokratët vendosin, Berisha Forever!

Ideja që Berisha do të vijojë të jetë në krye të PD është jo frymëzuese dhe një lloj pranimi i fatalitetit se kjo forcë politike nuk po arrin të rinovohet, të sjellë një emër e drejtim të ri. Por kur kjo të materializohet me 23 maj, kur të ndodhë edhe me proces e me letra, pezmi do të jetë edhe më i madh. Duket se kemi të bëjmë me një Distopi, një fund i dhimbshëm dhe i pashmangshëm, ku demokratët rendin drejt tij pa kthyer kokën Të shtunën e fundit të këtij muaji, me 23 maj, demokratët do të paraqiten në kutitë e votimit për t’i dhënë një tjetër mandat Sali Berishës në krye të Partisë Demokratike. Pas 35 vitesh ku kjo parti është drejtuar, udhëhequr, organizuar, diktuar çdo ditë nga i njëjti njeri, demokratët të rrëgjuar, të lodhur, të mpakur në vitin e 13-të në opozitë, do të paraqiten për të shënuar edhe një herë emrin e liderit të tyre, tanimë 82 vjeç, për t’i dhënë atij një besim të ri 4 vjeçar. Ndryshe nga hera e fundit, kur kandidoi përballë Ibsen Elezit, tanimë në fletën e votimit është vetëm një alternativë. Anëtarët e PD do të kenë mundësi të vendosin kryqin në kutizën Po, ose JO, të pyetur nëse janë dakort që Sali Berisha të vijojë të jetë kryetari i tyre. Disa kandidatura që tentuan të regjistrohen u përjashtuan. Mes tyre ajo e Ervin Salianjit, tanimë një kundërshtar i hapur dhe në luftë të përditshme me lidershipin e PD. Deri tani ideja që Berisha do të vijojë të jetë në krye të PD ka dhënë jo pak pasoja. Ajo është një ide mbytëse, jo frymëzuese dhe një lloj pranimi i fatalitetit se kjo forcë politike nuk po arrin të rinovohet, nuk e ka më forcën të prodhojë një emër e drejtim të ri. Por kur kjo të materializohet me 23 maj, kur të ndodhë edhe me proces e me letra, duket se pezmi do të jetë edhe më i madh, dhe ngjan se kemi të bëjmë me një distopi, ku fundi i dhimbshëm është i njohur dhe i pashmangshëm, e ku të gjithë rendin drejt tij pa kthyer kokën. Kthim pas Rikthimin në PD, pas përplasjes me Lulzim Bashën, Berisha e pati me shumë energji, pjesmarrje, angazhim dhe një lloj entuziazmi që i galvanizoi demokratët. Pati kujdes për të mbajtur frymën, për të sanksionuar vlera e parime. Pasi rrëzoi Bashën, ai mund të merrte menjëherë zyrën dhe të niste ushtrimin e detyrës. Askush nuk do të kundërshtonte. Por Berisha ndryshoi fillimisht statutin, ku sanksionoi se kryetari që humbet zgjedhjet largohet. Futi primaret, duke i dhënë pra fuqi anëtarit të partisë dhe duke krijuar hapësira e shanse për garë. Dhe organizoi zgjedhje për kreun, me një anëtar jë votë, ku pati përballë Ibsen Elezin i cili arriti të merrte 5 përqind të zemrave demokrate. Kjo më 22 maj të 2022. 4 vite më pas, të gjitha janë vënë në dyshim. Neni që u sanksionua për kryetarin që humb zgjedhjet, nuk ekziston më. Primaret sollën më shumë probleme e pakënaqësi se sa garë e meritë. Dhe nuk ka më një rival për kryedemokratin. Ai është vetëm. Një lloj vetmie që më shumë se sa për forcën, për pushtetin dhe mungesën e rivalëve, flet për varfëri, tërheqje, mpirje. Megjithatë, Sali Berisha e di mirë se kësaj radhe demokratët s’janë të lumtur. As të gatshëm t’i shkojnë pas thirrjes dhe planit të tij. Nuk janë më ajo turma që i kanë besuar në mënyrë të verbër në 3 dekada e gjysëm. Ai e di se ka shumë mes tyre që nuk e pranojnë, që e kontestojnë, edhe pse në heshtje. Dhe është përpjekur gjithë këto kohë të ndërtojë fabulën e legjitimitetit që ai ka për të drejtuar sërish këtë forcë politike. E ka motivuar me luftën që ai bën me regjimin dhe me përpjekjet për të çmontuar atë që e quan farsë elektorale, të 11 majit të vitit të shkuar, ku Edi Rama mori mandatin e katërt. 8 rezoluta të partive të djathta, ku dominon EPP, dhe 8 protesta kombëtare i vijnë në ndihmë në këtë synim. 8 protesta kombëtare, bilanci?! Me 22 dhjetor të vititi të kaluar, 8 muaj pas zgjedhjeve të 11 majit, Partia Demokratike organizoi protestën e parë kombëtare. Pati përplasje me policinë, mjete piroteknike, molotovë dhe nga ana tjetër reagim të fortë me gaz lotsjellës, makina uji e trupa speciale. Elementë të mjaftueshëm për të qënë lajmi i ditës, këtu dhe në shumë media ndërkombëtare. Kërkesa kryesore politike e këtyre protestave është largimi i Edi Ramës dhe mbajtja e zgjedhjeve të lira e të ndershme. Ato më pas janë pasuruar me zhvillimet e ditës ku skandalet e qeverisë nuk mungojnë. Sepse shumica e ka aftësinë të furnizojë çdo lëvizje kundër saj me ngjarje e argumenta. E fundit ishte protesta e 8 majit. Ajo që vihet re është se teksa kemi të bëjmë me të njëjtin organizim, të njëjtin mesazh, pjesmarrja sa vjen dhe zvogëlohet. Demokratët thonë se falë këtyre protestave kemi më shumë ndërgjegjësim ndërkombëtar për regjimin e Tiranës. Në bilanc ata fusin edhe largimin e Belinda Ballukut dhe të Drejtorit të Përgjithshëm të Policisë. Në realitet, ish-zëvendëskryeministrja gëzon të njëjtin pushtet de-facto, dhe zyrtarisht vijon të jetë drejtuesja politike për qarkun më të madh pas Tiranës. Ndërsa, Drejtori i ri i Përgjithshëm i Poicisë duket se është dikush edhe më i ashpër ndaj PD, dhe më i afërt me Ballukun. Pra të dy këto zhvillime të bëjnë të mendosh se sa në të vërtetë kanë pasur sukses revoltat në shesh. Por ajo që dallohet qartë është se protestat nuk kanë sjellë deri më tani më shumë mobilizim të demokratëve dhe qytetarëve, dhe nuk kanë ndikuar në shtimin e pakënaqësisë dhe zemëratës ndaj Edi Ramës. Rënia e pjesmarrjes nga njëra në tjetrën, tanimë i bën ato dhe lehtësisht të menaxhueshme. Herën e fundit, policisë i mjaftuan 3 rradhë me forca me skafandra afër Hotel Dajtit për ta mbyllur marshimin. Marshim që nga Sali Berisha vijon të cilësohet si uragan që dërrmoi dhe shkundi nga themelet regjimin e Edi Ramës. Dhe ky është një tjetër problem që PD ka sot. Retorika dhe fjalori i njëjtë prej vitesh tashmë, që nuk ndryshon, edhe pse shoqëria dhe qytetarët kanë tanimë një qasje, gadishmëri dhe pritshmëri krejt tjetër. Indiferencën dhe zhgënjimin në përgjithësi nga politika, i çon edhe më lart një terminologji luftarake që mbetet e njëjta prej dekadash.Veshi i të painteresuarve, të shtresës gri, është jo i lehtë për t’u arritur. Duhet zotësi e madhe që politika të tingëllojë si muzikë tek ata. Por ama edhe të vijosh të njëjtin refren, të njëjtin fjalor të inflacionuar në dekada, do të thotë të humbësh kohë. 8 rezolutat, si rrethim nga jashtë i regjimit.. Si pjesë të bilancit të tij, kur vjen puna për të shkuar para demokratëve për të kërkuar një votëbesim të ri, Sali Berisha sjell dhe hartimin dhe miratimin e 8 rezolutave ndërkombëtare, në forumet e të djathtëve europianë e botërorë, në pjesën më të madhe të të cilave ai ka marrë pjesë vetë. Këto rezoluta në fakt e dënojnë regjimin e Edi Ramës dhe kontestojnë zgjedhjet e 11 majit. Ato janë dokumenta qartazi të ofruara nga PD, që amendohen ose redaktohen, dhe në fund votohen e firmosen. Dhe nuk janë pak, e nuk janë të parëndësishme. Problemi është se edhe pse në këto forume marrin pjesë partitë më të rëndësishme të Europës dhe më gjerë, nëse tek këto rezoluta ato e dënojnë regjimin e Edi Ramës, kur vjen puna udhëheqës të po këtyre forcave, në nivel shtetëror kanë marrdhënie shumë të mira me të dhe vazhdojnë ta mbështesin. Kjo të bën të mendosh, se sa efekt në të vërtetë kanë këto dokumenta. A janë ato arritje që ndikojnë e sjellin një realitet të ri, apo thjesht përpjekje që më së shumti i shërbejnë Sali Berishës në ndërtimin e fabulës para demokratëve, pse ai e meriton një mandat tjetër. E fundit ishte pak javë më parë në Zagreb, ku Berisha adresoi audiencën e të djathtëve dhe pati dhe shumë takime aty. Me kryeministrin kroat, një prej tyre. Por ka një kontrast shumë të madh në krahasim me skenën tjetër ndërkombëtare ku tanimë lodron si çapkën politik, Edi Rama. Nga Roma, Brukseli e Berlini. Për të mos harruar këtu, se ai ka depozituar firmën në bordin e Paqes në një moment nevoje për Trump, çka është dhe kolaterali kryesor që i siguron mbështetje ndërkombëtare. Kështuqë rrethimi dhe rëzimi nga jashtë i Edi Ramës duket për momentin i pamundur. Ai vijon të ketë vlerësime nga qendrat më të mëdha të pushtetit, edhe pse media prestigjioze të botës kanë sjellë një tjetër portret për të, ndryshe nga sa ai është investuar gjithë këto vite. Në këtë kuptim, 8 protesta dhe 8 rezoluta i kanë lënë lojtarët kryesorë aty ku ishin. As Edi Ramën nuk e kanë lëkundur, as Sali Berishën nuk e kanë rritur. A pikaset në horizont pasardhësi? Edhe pse dihet fort mirë edhe nga më besnikët në PD se Berisha nuk konfirmohet më 23 maj si alternativë, pasi ai i ka limitet aty, të dukshme, që janë jo vetëm mosha, por dhe pamundësia reale që shqiptarët ta rikthejnë edhe një herë në pushtet, sërish për momentin ai mbetet e vetmja zgjidhje. Jo vetëm luftëtari më i paepur me regjimin, por dhe i vetmi burim pushteti për ta mbajtur PD të paktën këtu ku është duke e ditur se rreziku i një shpërbërje edhe më të madhe ekziston. Gjendja në parti është e atillë, sa akush nuk shfaqet apo konturohet se mund të jetë lideri i ardhshëm, apo pasardhësi. Ka disa emra të rinj që spikasin me angazhimin e tyre, me ndonjë ide, me mënyrën se si e ndërtojnë çdo ditë punën e profilin. Ka pra një lloj konkurence apo gare, për të thënë se jemi këtu, edhe pse ideja duket e largët. Por askush nuk guxon të paraqitet si mundësi, si një pol, apo fluks që ka një mendim të vetin, grupim apo pasues. Padyshim se duhet strategji e menduar mirë dhe durim në këtë drejtim. Nëse bëhet me emocion e pa llogaritë e duhura, merr rrugën e Salianjit. Salianji mund të jetë sot njeriu i dytë që ndikon më shumë në PD, pas Sali Berishës, me fushatën që po bën, por në real-politikë nuk dihet se sa do të fitojë nga kjo. Pasi mundësitë që të rikthehet në parti e të marrë drejtimin e saj shkojnë drejt zeros sa më konfliktuale të bëhet beteja e tij me lidershipin aktual. Në këto kushte ngelet për t’u parë se çfarë do të ndodhë pas riorganizmit të kryesisë e sekretariatit. Në qershor, me gjasë PD do të ketë Kuvend të ri Kombëtar, nga ku do të dalin drejtuesit e rinj. Aty do të dallohet, nëse Berisha është duke ngjitur në skenë ndokënd që e mendon se nesër do të jetë udhëheqësi i ri, apo do të vijojë me të njëjtin formacion, derisa fryma të na mbajë.

Demokratët vendosin, Berisha Forever!

Nga Newsbomb.al

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Lufta me Bulevardin

“ALBANIAN FILES”: 4 çështjet e debatueshme

Vajzat e humbura

Librazhdi, qyteti që nuk njihni, me bujtina dhe aventura që ju lënë pa mend

Mariglen Disha, njeriu pas vizionit të ri për Librazhdin!

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

Demokratët vendosin, Berisha Forever!

Nga Newsbomb.al

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?