BLENDI FEVZIU, sekreti për të mos “u varrosur” me politikën

E hëna jo gjithmonë është e mërzitshme. Prej disa ditësh kisha planifikuar një intervistë me gazetarin më të zëshëm të ekraneve tona, Blendi Fevziun. Më duhet ta pranoj se ne, gazetarët e rinj të brezit tim, jemi rritur që fëmijë me imazhin e tij në ekran, e shpeshherë e kemi imagjinuar veten me atë shkopin në dorë duke drejtuar, pyetjet dhe ...shkopin tek të ftuarit. Ndaj e besoja se nuk do ta kisha të lehtë. Ishte ora 12:00 kur shkova në “TV Klan”, aty ku dhe e kishim lënë për tu takuar. Ndërsa kacavirresha tek lloj-lloj mendimesh, arsyetimet nuk më çonin tek e vërteta e personazhit që kisha përballë, një gazetar modest e shoqëror, i cili më priti me një buzëqeshje në fytyrë dhe i gatshëm për t’iu përgjigjur të gjitha pyetjeve të mia. U gjenda në zyrën e Blendit, jo aq e madhe në hapësirë konvencionale metrash katrorë por madhështore për historitë që na rrëfeheshin pa folur kush: diku qëndronin fotot me personalitete të njohura e diku tjetër dhurata simbolike dhe copëza të marra nga vetë ai nëpër vendet e shumta që ka vizituar. Publiciteti shumë shpesh përdoret si “sinonim” i lavdisë, gjë që në rastin e Blendit duket se nuk është e vërtetë, sepse qartësisht ai është i njohur për aftësinë që mbart: ajo e përgatitjes për ditë të tëra për intervistën e radhës dhe për pyetjet pa dorashka. “ Dëshironi një kafe”, më pyeti spontanisht, por dëshira ime për ta dëgjuar ishte më e fortë se nevoja që unë kisha për kafe në ato momente, për të qetësuar sado pak edhe emocionet e mia. U ul para meje, në tavolinën e stërmadhe ku zhvillon mbledhjet dhe aty fillova ta pyes. “Opinion”, emisioni të cilin tashmë prej 27 vitesh ai drejton është vendi ku përplasen tematikat, idetë, personazhet, të ftuarit specialë, madje në zhargonin e përditshëm kemi dëgjuar që është dhe “vendi i rrëfimit” për politikanë të cilëve “laku i drejtësisë” fillon t’iu vijë rrotull. E kështu pyetja ime e parë ishte pikërisht për Erion Veliajn, kryebashkiakun i cili ndryshe nga kolegët e tjerë politikanë vendosi që “rrëfimin” e tij të parë sa i përket skandalit të dosjes “5D” ta bënte në një tjetër emision dhe jo te Fevziu. Më pas folëm dhe për politikën në vendin tonë, si e shikon Blendi të ardhmen e saj dhe në këtë “luftë gladiatorësh” a do të ketë një fitues?! Gjithashtu, ai më tregoi dhe “sekretin” dhe filozofinë që ka ndjekur për të mos “u varrosur” së bashku me politikën. Një pjesë të rëndësishme në intervistën tonë kanë zënë edhe personalitetet që kanë qenë pjesë e rrugëtimit të tij profesional. Ka disa personazhe epikë, të cilët paçka se vitet kanë kaluar nuk kanë arritur të zbehen në memorien e Blendi Fevziut. Emrat që ai ka veçuar në këtë intervistë janë njerëz të cilët kanë lëshuar rrënjët fort dhe kanë shkruar vetë historinë e jetës së tyre. Përtej imazhit të kuruar, me kostum dhe kollare, me të cilin vjen në sytë e publikut shqiptar nga e hëna në të enjte, qëndron një njeri me një histori për t’u mos u humbur dhe me pasione që i kapërcejnë kufijtë e profesionit të tij. Në këtë intervistë ai ka folur për njerëzit të cilët kanë shënjuar jetën e tij, për nonën, gjyshen madje edhe për aventurierin e familjes Toptani. Gjithashtu më tregoi edhe për udhëtimet, vendet që ka vizituar deri tani dhe ato destinacionet të cilat pritet që t’i shkelë në vijim, të cilat shumë prej nesh i “vizitojmë” vetëm në imagjinatën tonë. Jo për shkak të pamundësive, por në shumicën e rasteve për shkak të mos dëshirës dhe të qëndruarit në guaskën e komoditetit. Por, ashtu si dhe ka pasion udhëtimet, ka dhe të shkruarin. Autori i disa librave, ku një prej më të dashurit për vetë atë është “Tirana e Nonës”, Blendi më zbuloi se diçka tjetër është duke u “gatuar” . Në këtë rrëfim ndryshe për Revistën Newsbomb, ka folur ashtu si ai di, pa komplekse dhe korniza, për vajzat e tij, Mishel dhe Alis, për rolin e tij si baba, për miqtë, për të ftuarit, madje edhe për 1 milionëshin e tij të parë! Një nga skandalet dhe aferat korruptive më të freskëta është dosja “5D”, ku në pranga ranë drejtorët më të rëndësishëm të Bashkisë së Tiranës dhe janë në hetim dhe disa të tjerë. Kryebashkiaku, ErionVeliaj, “i lëshoi” duke thënë se drejtësia të bëjë punën e vet, këtë deklaratë ai vendosi ta bënte fillimisht nga studio e Top Story me Grida Dumën në Top Channel, aty ku u shfajësua fillimisht dhe më pas disa ditë më vonë në ABC NEWS me Sokol Ballën. Pyetja është: Pse kryebashkiaku Veliaj zgjodhi Grida Dumën dhe jo emisionin “Opinion”, i cili shpesh herë është thënë se është “vendi i rrëfimit” kur plasin skandalet e mëdha, apo mos vallë vetë “Opinion” nuk e mori përsipër? Unë nuk e kisha ftuar Erion Veliajn për këtë çështje. Siç e thoni dhe ju çështja është në hetim dhe s’ka mbaruar akoma. Kështu që ideja ime ka qenë që pasi dosja të marrë një rrugë më të plotë, natyrisht që ai do të ketë ftesën e tij. Do ta ketë ftesën me rregullat e Opinion, jo me rregullat tij. 27 vite transmetim në Tv Klan, a ka ardhur koha që Blendi Fevziu nuk po e ndjen më këtë emision dhe të thotë “stop”, pasi dhe gjatë muajve të fundit kemi vënë re se programacioni i “Opinion” po udhëhiqet më tepër nga ngjarjet sociale dhe tema soft dhe shumë pak politikë. Mos vallë është kjo një shenjë që po tërhiqeni pak nga pak? Kjo nuk është kështu, ma kanë bërë dhe të tjerë këtë pyetje. Unë eci shumë në bazë të interesit dhe shikueshmërisë të publikut. Sot, që flasim bashkë unë konsultoj 270 mijë IPTV në të gjithë Shqipërinë. Problemi është se politika, sidomos gjatë dy-tre viteve të fundit ka një rënie pikiatë. Mbas periudhës së artë të Foltores në vitin 2021, gjatë dy viteve të fundit ka shumë pak vëmendje politike. Ka vëmendje për skandale të mëdha, pra çështja e “5D”, Olsi Rama, SPAK, Berisha, çështje të tilla. Por, debatet e përditshme politike nuk kanë asnjë interes te publiku. Duke pasur ketë gjë unë gjithmonë orientohem për të parë cilat janë emisionet më të shikuara. Unë shkoj te ajo që publiku ndjen më shumë dhe nuk më dikton politika, s’më intereson fare politika. Në një farë mënyre shoqëria shqiptare gjatë viteve të fundit është më pak e politizuar, merret më pak me politikë ka më pak debate politike. Ti nuk gjen më kafeneve të fshatrave apo të qyteteve ku njerëzit nga mëngjesi deri në darkë diskutonin PD apo PS. Secili sot merret me punën e vet, dikush shërben në turizëm, dikush mundohet të bëjë ndonjë gjë. Ai që se gjen veten, ikën. Kështu që nga ky aspekt, ajo filozofi që unë kam ndjekur nuk kam dashur “të varrosem” bashkë me politikën. Pra, nëse shikueshmëria e politikës ka një rënie të ndjeshme në tre vitet e fundit, unë kam dashur të mbetem jashtë kësaj rënie. Pra, ta përballoj këtë rënie duke ndryshuar, duke modifikuar vetveten. Në fund të fundit, që emisioni të jetë i ndjekur duhet t’i përshtatet kohës dhe nuk mund të qëndrosh strikt dhe të pretendosh se njerëzit do të përshtaten ty. Nga ana tjetër ka një problem që është i thellë dhe askush nuk e thotë. Televizionet edhe në botë, katër vitet e fundit, kanë një rënie prej 13.8% në totalin e shikueshmërisë, ku futet çdo lloj emisioni përfshirë edhe spektakle të tjera. Vetëm në vitin e fundit, në Shqipëri, sidomos televizionet e profilizuar në politikë, kanë një 14% rënie, sa për 4 vite bashkë që tregon se pjesa më e madhe e televizioneve nuk po orientohen më nga shikueshmëria, por nga interesat e vogla të tyre dhe kjo gjë është e vetmja gjë që unë nuk do doja ta bëja. Unë e konsultoj, në gati 270 mijë që shohin kohë reale, unë e di edhe sa minuta e shohin emisionin tim, jo sa veta. Një emision që bëj për politikën, kryesisht shihet rreth 40% . Pra, nëse emisioni është 100 minuta shohin vetëm 40 minuta. Ndërsa, në emisionet që unë bëj me udhëtimet në Shqipëri, që dal, shihet rreth 82%. Kjo është një gjë e matshme. Unë nuk mund të eci në tym. Vitin e ardhshëm ka mundësi të bëhet matja e audiencës dhe atëherë do e kuptoni se emisionet politike janë një kufomë e pa varrosur sepse njerëzit nuk kanë më interes. Ajo që diskutohet politikisht dhe ajo që është interesi i përditshëm i njerëzve janë dy rrugë të ndryshme. Mijëra emisione dhe mijëra të ftuar, por cila nga intervistat ju ka lënë një shije që vlen për tu kujtuar dhe një nga ato kur ka pasur hatërmbetje? 27 vjet, 3500 emisione, është shumë e vështirë të thuash, por mbeten ato klasiket. Në shumicën e emisioneve ka hatërmbetje. Në emisionin e fundit ishin të gjithë të mërzitur. Të gjitha palët e mundshme përfshirë PD, PS, Bashkinë. Sikurse ka raste që të gjithë mbeten të kënaqur se u duket sikur secila palë ka dalë fituese. Kohët e fundit janë të gjithë të nervozuar me problemin e tyre sepse ka një gjë, politika mundohet që të dominojë median, mundohet të orientojë temat e diskutimit. Në pjesën time, deri tani nuk ia kanë arritur. Nuk di të them se presionet varet si janë, kështu që ata gjithmonë janë të pakënaqur. Por, pakënaqësia nuk më shqetëson fare. Mbas 27 vitesh unë jam imun nga ndërhyrjet, nuk e kanë shumë kollaj që t’i bien telefonit tim. Nëse te të tjerët e bëjnë përmes formave të ndryshme, te unë nuk e kanë shumë kollaj. Ndërsa, ato që më kanë lënë mbresë janë gjërat më klasike. Intervista e Geraldinës, një zonë e jashtëzakonshme, intervista me Isuf Vrionin, intervista me Ismail Kadarenë, intervistat shumë të bukura që kam bërë me Fatos Nanon, Sali Berishën, me Edi Ramën. Duhet të kesh parasysh diçka, nuk është më ajo lloj media, nuk ka më aq shumë thelb nëpër intervista, ka më shumë show se sa thelb, ishte një kohë tjetër që i përshtatej një shoqërie tjetër dhe ti je i detyruar që të ecësh me ritmin e kohës ose do të ngelesh i izoluar. Prandaj, ti tenton të ecësh me atë ritëm dhe nuk gjen dot intervista të këtij lloji. Nuk ndodh më! A kujtoni ndonjë intervistë që ka shkuar për dreq, nëse mund t'i themi kështu, të cilën mezi ke pritur ta mbarosh sepse ke parë që nuk ka pasur kuriozitet apo nuk ka qenë në nivelin e duhur! Apo se i ftuari nuk përgjigjej? Po, ka qëlluar. Madje ka pasur emisione që në momentin e parë kam thënë me vete, Dreq. Dështoi. Përse një shikues duhet ta ndjekë këtë emision në shtëpi. Nëse unë do isha në vend të tij, s’do ta bëja. Dhe që nga ky moment mezi pret të mbarojë emisioni. Kush nga politikanët ka më shumë kapriço dhe si e shihni ju politikën në vendin tonë? Me mua nuk ka pasur kapriço asnjë politikan. Madje, deri më sot as nuk i pyes fare as për gazetarët që marr në studio, - me përjashtim - se nuk tentoj t’i kthej në konflikt. Mua nuk më kontaktojnë kaq shumë, pothuajse asnjëherë. Plus, unë i kam reduktuar kontaktet e mia me ata, çdo gjë e kaloj nga stafi edhe në nivelet më të larta gjithmonë i kontakton stafi im edhe kur vijnë i pret stafi im, s’dal as vetë t’i pres. Pra, kam një stil timin të cilin mendoj se kështu duhet të jetë. Problemi është se në momentin që po flasim, politika është në një nga situatat më të këqija në këto 33 vjet që unë e kam ndjekur. Ka një zhballancim mes mazhorancës dhe opozitës. Opozita për arsye të fragmentimit të saj, për arsye të asaj që ndodhi me Berishën, për arsye se Lulzim Basha nuk dha dorëheqjen kur duhet ta jepte në 2021 pas humbjes së zgjedhjeve, është futur në një sistem spiral i cili është shumë problematik për momentin. Kjo i jep më shumë qetësi dhe siguri mazhorancës që do rifitojë zgjedhjet e ardhshme. Por, eksperienca ime tregon një gjë, zakonisht bie kur je më i fortë, jo kur je i dobët. Sepse kur je i dobët ke gjithmonë frikë i merr masat që të mbrohesh, ndërsa kur je më i sigurt se asnjëherë bën hapa gabim, e lëshon hapin gabim dhe zakonisht këtu ndodhin dhe katastrofat. Kjo ka ndodhur në 1996, 1997, 2004, domethënë njerëzit gabojnë atëherë kur ndjehen të sigurt. Le të kalojmë te fëmijëria jote, si ka qenë fëmijëria e Blendi Fevziut, si e kujtoni ju Tiranën e fëmijërisë tuaj dhe kush kanë qenë personat të cilët kanë lënë shenjë në të? Fëmijëria ime ka qenë relativisht e mirë, nuk mund të them që kam pasur probleme. Kam qenë shumë i llastuar nga tre gratë, që i kam shkruar te “Tirana e Nonës”, që ishin shumë të lidhura me mua, stërgjyshja, motra e stërgjyshes dhe kushërira tjetër e saj të cilat shpenzonin shumë kohë me mua, më tregonin shumë histori. Sot e kuptoj se sa shumë ndikim kanë pasur ato te unë, në formimin tim, pasi shumë gjëra që unë fillova të lexoja në libra më pas i kisha prekur prej tyre si dëshmitare të dorës së parë. Fëmijëria është gjithmonë e bukur. Mbaj mend im at kur më ka blerë vëllimin e veprave të Gorkit më kishte shkruar që fëmijëria është gjithmonë e bukur, rinia duhet të jetë e bukur sepse jetës asnjëherë nuk i dihet si merr. Fëmijëria është e bukur gjithsesi, edhe me gjithë problemet që kemi pasur. Tirana atëherë ishte shumë e vogël. Shpesh herë më qëllon që kur eci rrugëve, kur është pak më qetë, pasi tani Tirana është shumë më kaotike, mundohem të gjej gjurmë të fëmijërisë. Janë aty, këtu, por janë gjurmë shumë më të vogla dhe nuk kanë lidhje me thelbin e asaj që ka qenë. Ka momente që mundohem të kujtoj rrugën e gjimnazit, rrugën e fakultetit, çdo gjë është transformuar. Por, gjithsesi edhe brenda transformimit gjithë energjia e asaj Tirane, gjithë kujtimet, janë nëpër cepa të caktuar të saj. Në librin tuaj “Tirana e Nonës”, ju përmendni tri gra nga të cilat mësuat aq shumë dhe të treja së bashku e ilustronin më së miri Tiranën, stërgjyshen tuaj, Nigjarin, ose “Nona”, ashtu si dhe në libër i referoheni, motrën e saj Ganimetin dhe Sybijen, kushërirën e tyre. Në një pjesë të librit ju shkruani se Nona ka thënë që “ky vend nuk bëhet”. Por, çfarë do të thoshte ajo nëse do të shihte Tiranën sot? A do të ishte krenare për kryeqytetin me kulla dhe ndërtime të shumta? Ajo e kishte bindje që Shqipëria nuk bëhet, e kishte një bindje të krijuar nga eksperienca e saj për shumë kohë. Nuk kishte faj, Shqipëria në 112 vite të ekzistencës së saj, 50 vjet i pati diktaturë komuniste, pjesën e Mbretërisë nuk mund ta quash ndonjë gjë, ishte shumë më liberale se komunizmi, por një lloj autoritarizmi ishte në vetvete. Vitet e demokracisë kanë qenë më normale, por edhe ato me ulje dhe ngritje të mëdha. Besoj se atë filozofi që e ka pasur ajo e kanë edhe shumë shqiptarë që largohen pikërisht me këtë bindjen që Shqipëria nuk bëhet. Përgjegjës kryesore padyshim që jemi ne. Shqipëria është produkt i kësaj shoqërie, nuk është produkt vetëm i politikanëve siç mendojnë shumë njerëz, pasi janë ndërruar politikanët, kanë ardhur breza të rinj dhe kanë dalë më të këqij se ata më përpara, kanë dalë më hajdut se ata më përpara, kanë dalë më të papërgjegjshëm se ata që ishin. Shqipëria është një vend me shumë probleme, por nuk është as më e mirë dhe as më e keqe se fqinjët. Nëse Nona do të ishte gjallë do të ishte një subjekt shumë interesant i debatit tim me të. Një tjetër person i cili ka lënë shenjë në fëmijërinë tuaj është dhe Iljaz Toptani, vëllai i Nonës. Një aventurier, moskokëçarës dhe një “maniak” i udhëtimeve, i cili gjatë jetës së tij vizitoi 190 e ca vende. Mos vallë dhe dëshira juaj për të udhëtuar ka lindur teksa je rritur me historitë e udhëtimeve të shumta të Iljazit, ose ndryshe dhe “heroit të fëmijërisë që solli kostumin magjik”, apo dhe nga historitë e gjyshes tuaj, Lisit, e cila njëjtë si dhe daja i saj kishte të njëjtin pasion? Lisi ka qenë personi që unë kam folur, e kam takuar, fliste për udhëtimet, ishte një kohë që unë kisha shkuar vetëm në Romë, isha vetëm 22 vjeç, kurse Lisi vinte sa nga Hawaii, Akapulko, Meksika, bridhte të gjithë botën dhe ajo kishte filozofinë që për të udhëtuar duhet të udhëtosh lirë, jo shtrenjtë, po do të jesh udhëtar, ndërsa po do të udhëtosh shtrenjtë s’ke për tu bërë kurrë udhëtar. Unë atëherë nuk e kuptoja sepse nuk e dija se çfarë ishte shtrenjtë dhe lirë, sepse për ne çdo gjë ishte e lirë atëherë sepse ndryshe s’kishim mundësi tjetër. Iljazin e njihja si personazh dhe më intrigonte Uruguay, Spanja, Argjentina, vendet ku ai kishte qenë. Në realitet, Iljazin fillova ta njihja më mbrapa, kur fillova të lexoja, kur takova vajzën e tij në Paris të cilën nuk e dija që ekzistonte dhe më pas, së fundmi kam parë një letër që ai i çonte Enver Hoxhës, ishte e jashtëzakonshme për ta kuptuar se çfarë personazhi ishte në vetvete. Iljazi ishte nga ata aventurierë që bota i ka pasur, kanë qenë kryesisht ish-fisnikë të botës të cilët shpesh herë nuk e përballuan dot rrënimin social të tyre, statusin e tyre social dhe për ta rivitalizuar veten e gjetën nëpër aventura të tilla. Ka pasur shumë Lord britanikë, Kontë francezë që e kanë bërë këtë jetë dhe Iljazi ishte një nga këta personazhe. Ai lindi në agimin e zvetënimit shoqëror të bejlerëve, si klasë, por arriti të kuptonte se Shqipëria ishte shumë e vogël për ambiciet e tij. Sot kur e mendoj është shumë e vështirë, ai është një personazh real për një libër. Unë mbaj mend që Fatos Lubonja më ka thënë që ky meriton të jetë një libër më vete. Cili është vendi i 147 që po planifikoni të shkoni? A futeni te personat të cilët duan valixhen me vete apo mjaftoheni vetëm me një palë atlete dhe një çantë në udhëtimet tuaja? Angola dhe shpresoj ta bëj këtë fundjavë. Për arsye të emisionit detyrohem që të udhëtoj shumë shpejt, fluturoj natën që të kem në dispozicion ditën për të vizituar. Tre ditë- katër është maksimumi që mos humb të hënën. Gjithmonë udhëtoj vetëm me një çantë dore. Kam një aftësi të jashtëzakonshme për të racionuar veshjet që mos jenë asnjëherë më shumë sesa duhet, por edhe as më pak. Udhëtoj me çantë dorë sepse shpesh herë më qëllon të ndryshoj linjat, udhëtimet. Vendet ku udhëtoj unë nuk ke nevojë për valixhe të madhe sepse të marrin për të marrë nëse të shohin me një të tillë, Janë vende që një pjesë e tyre janë shumë të varfëria, një pjesë janë vende ku stili i jetesës është shumë i thjeshtë, janë vende që duhet t’i përshtatesh atyre. Gjatë ditës ti mund të jesh në situata nga më të çuditshme, që s’ke qasje, nuk ke ujë të pijshëm, ujë të rrjedhshëm, nuk sheh asnjë centimetër asfalt me sy dhe pastaj duhet të shkosh në hotel dhe të jesh sa më i përgatitur. Jo, gjithmonë udhëtoj me valixhe dore. Madje, edhe kur udhëtoj me familjen, ku ato mund të kenë valixhe të mëdha unë mbaj vetëm valixhen time të dorës. Shpesh lind pyetja se me kë udhëton Blendi Fevziu? Kush është shoqëruesi juaj më i mirë nëpër udhëtime dhe është i gatshëm të kalojë të njëjtat sfida si ju? Varet. Ka disa lloj udhëtimesh, flasim për udhëtime dhe për pushime. Për pushime shkoj me familjen, kur shkoj për udhëtime të largëta në ndonjë rast marr edhe familjen, në ndonjë rast pasi vajza është e vogël. Ndërsa në ndonjë rast tjetër marr edhe vajzën e madhe, kam udhëtuar goxha me të, kam qenë në MachuPicchu, Havaii, Amerikë, Meksisë, në Azi. Tani që ajo është në shkollë udhëtoj me miq, ose vetëm fare. Me Baton Haxhiun kam udhëtuar shpesh, por qëllon shpesh që shumë udhëtime t’ i bëj vetëm. Udhëtimi vetëm ka një të mirë sepse të lejon të racionosh kohën maksimalisht sipas ngutit që ke ti. Më flisni pak për familjen, Inesin dhe vajzat, Alis dhe Mishel? A janë vajzat tuaja të lodhura nga puna që ju bëni e cila shpesh herë ju kufizon të kaloni më tepër kohë me to? Me Mishelin nuk kam kaluar aq kohë sa do të doja të kaloja, atëherë kam qenë më i lirshëm nuk kam pasur ngarkesë, por kur njeriu është i ri i duket sikur merret me shumë gjëra njëkohësisht dhe nuk kam qenë aq i fokusuar. Ndërsa, me Alisin kaloj kohë, kaloj kohë aq sa më lejon mundësia, por kaloj dhe aq kohë sa ajo ka nevojë për mua sepse edhe ajo ka axhendën e gjërave të veta, shkollën, shoqet. Kaloj kohë edhe me familjen, çdo fundjavë kur jam në Shqipëri jam me ato në jug ose kur kam për të udhëtuar rreth e rrotull udhëtoj me ato. Por, edhe në shtëpi kaloj kohë, gjithmonë një 3-4 orësh pasdite e kaloj në shtëpi. Vajza juaj e madhe, Mishel, ne çfarë shkolle keni vendosur që ajo të studiojë dhe a do të donit që të ndiqte hapat tuaja? Si jeni si baba, a jeni ai tipiku shqiptar? Jo fare, madje edhe kur më ka pyetur për shkollën i kam thënë që unë nuk të këshilloj dot asgjë sepse unë njoh shkollat klasike dhe sistemin klasik të edukimit, ti duhet të konsultohesh me moshatarët e tu, me brezin që është pak më i madh se ty të cilët orientohen më mirë me shkollat që janë sot me profesionet e të ardhmes. I kam thënë dhe një gjë që mos të niset me idenë që të bëjë një gjë sot që do e ketë për gjithë jetën, por bëj një gjë që të ndihesh mirë. Zakonisht që të ndihesh mirë emocionalisht dhe të bësh punën që do është një gjë shumë më e rëndësishme se sa të bësh një punë të sigurt. Unë kam pasur fatin që në jetën time kam bërë ekzaktësisht punën që kam ëndërruar dhe kjo ka qenë një prej gjërave që më ka bërë të ndihem shumë mirë. I kam thënë vajzës dhe po gabove dhe nëse nuk e ke zgjedhur profesionin e duhur ke akoma kohë, je aq e re sa ke akoma kohë që ta korrigjosh. Kështu që bëji gjërat sa më mirë. Natyrisht që i kam qëndruar strikt për gjëra që lidhen me komfortimin me sjelljen. Unë kam një lloj neverie për vanitetin që shpesh herë fëmijët tregojnë që mundohen ta krijojnë si një lloj statusi social. Jam munduar t’ ja shpjegoj që statusi social është kultura, udhëtime më shumë sesa bluza që vesh apo atletet që mban në këmbë. Ja kam thënë gjithmonë këtë, kam pasur një diskutim që herët që kur më ka kërkuar diçka dhe i thoja që kjo nuk vlen sepse ti shpenzon më shumë sesa një bluzë, shpenzon në udhëtimet që bën. Por, udhëtimet do të mbeten. Sot e ka vënë re këtë gjë që kur është me takime me njerëz qëllon që ajo ka udhëtuar më shumë sesa të tjerët dhe ka eksperiencë më të madhe. Kush janë miqtë tuaj, të cilët i kanë rezistuar viteve dhe vështirësive? Nuk është se i kanë rezistuar viteve, unë kam të njëjtët miq që kam pasur që prej 30 vitesh, miqtë e fakultetit të cilët vazhdoj t’i kem akoma miq, ose çfarë janë shtuar vitet e para të 90-tës. Nuk kam ndonjë ndryshim të madh, kam po të njëjtën miq, Andi Bushatin, Ben Blushin, Aleksandër Frangajn, Armand Shkullakun, Baton Haxhiun, i cili është shtuar pak më vonë. Keni shkruar disa libra, cilin prej tyre do e veçoni dhe mund të të më tregoni a keni ndonjë projekt tjetër nëpër duar? “Tirana e Nonës” është për mua libri më i mirë, Enver Hoxha është po ashtu një libër shumë serioz, i cili është përkthyer në 11 gjuhë të botës. Po kam në dorë një libër i cili lidhet me udhëtimet e mia. Do ta nis me idenë që unë linda në vendin më të izoluar të botës, në vendin absolutisht më të izoluar që historia moderne e botës njeh dhe përtej këtij izolimi kam arritur që të shoh 146 vende të botës dhe do plotësoj dhe disa të tjerë. Nuk besoj se do t’ i arrij të gjitha pasi janë vendet e Oqeanisë që janë shumë të vështira, por do mundohem që të shoh pjesën më të gjerësishme të botës . Sipas hartës së globit kam rreth 86% të territorit të botës të mbuluar, pasi ishujt e Oqeanisë që janë të vegjël dhe janë 20 shtete dhe nuk bëhen asnjëherë. Një pyetje klishe e cila bëhet shpesh herë, por gjithmonë ngjall një kuriozitet të madh. Pasi të shkëputeni nga bota e televizionit çfarë keni plan që të bëni? Ku do e shohin shqiptarët Blendi Fevziun? Nuk e kam menduar akoma. Unë jam njeri që nuk mërzitem, nuk kam kohë bosh, nuk kam dilema, kam aq shumë aktivitete për tu marrë, kështu që gjithmonë do e gjej një gjë. Duke marrë parasysh tavolinat ku dhe bëheni pjesë me biznesmenë të njohur, si përshembull Samir Mane, Aleksandër Frangaj apo dhe politikanë të shumtë, disa prej komenteve të cilat qarkullojnë në rrjet janë se ju tanimë cilësoheni si një “gazetar elitë, luksi”, jo më një gazetar i thjeshtë. Çfarë komenti keni ju për këtë? Çdo me thënë gazetar elitë dhe gazetar i thjeshtë? Unë jam 4 herë në javë në emision, prodhoj në rrjetet sociale, prodhoj në të shkruar, çdo me thënë i thjeshtë dhe i komplikuar? A do të thotë që kam të ardhura financiare më të mëdha? Padyshim që kam dhe i kam pasur që herët. Dikush më bëri një pyetje që ishte interesante, është shumë e bukur, po ta jap përgjigjen dhe ty. Më tha “Kur e ke bërë milionin e parë?”, i thashë “në vitit 1929”. Ai nuk arriti ta kuptonte dhe ja shpjegova që para disa kohësh babai erdhi dhe më tha që shtëpia që është e imja tani, e cila është ndërtuar në 1929, shtëpia e Nonës, tha më erdhën dhe ma kërkuan që ta blejnë 2 milionë euro. Që kështu i bie që milionin e parë ta kem pasur që në 1929 kur nuk kisha lindur unë, nuk kishte lindur as ime më edhe ndoshta ishin akoma fëmijë gjyshi dhe gjyshja ime, ishte 1-2 vjeç gjyshja ime. Kështu që a kam gjendje financiare? Po kam një gjendje financiare stabël, sepse të mirë ka një koncept, për dikë mund të jetë shumë e mirë, për dikë që është i pasur mund të jetë fare modeste. Pra, nuk kemi një kriter për të përcaktuar se kush është idealja. Kam një gjendje financiare të mirë që kryesisht ka ardhur si pasojë e pronave të trashëguara nga familja, por pa dyshim që kam qenë gjithmonë, jo sot por prej 25 vitesh një nga gazetarët më të paguar në Shqipëri dhe pagesa ime varet nga produkti i emisionit. Çfarë do i thonit gazetarëve të rinj? Kurrë nuk kam pasur një këshillë, sepse e di që këshillat nuk funksionojnë. Çdo njeri që më ka pyetur i kam thënë ndiq instiktin e brendshëm, ndiq atë që quhet zëri i shpirtit tënd, se nuk po themi zemra, sepse zemra mund të ketë emocione më të mëdha, ndiq zërin e brendshëm të shpirtit. E vetmja gjë që nuk të lë kurrë në baltë është vepra jote. Nuk kam për ta harruar kurrë këtë gjë ma ka thënë në një moment një prej njerëzve që unë adhuroja, Petro Marko. U mundova ta takoja, ai ndërroi jetë 4-5 muaj pas takimit që ne patëm. Në momentin që ne po ndaheshim ai sapo kishte lexuar reportazhin tim të parë dhe më tha: Mos harro një gjë, e vetmja gjë që nuk të lë në jetë është vepra jote. Çdo gjë të lë, të lë gruaja, të lë fëmija, të lë çdo gjë, por vetëm vepra jote nuk ka si të lë sepse është e jotja. Shpesh herë u them ndërtoni një vepër siç ta ndjeni ju vetë, pasi është streha më e sigurt që ju mund të keni për veten!

BLENDI FEVZIU, sekreti për të mos “u varrosur” me politikën

Nga Françeska Kordalli

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Lufta me Bulevardin

“ALBANIAN FILES”: 4 çështjet e debatueshme

Vajzat e humbura

Librazhdi, qyteti që nuk njihni, me bujtina dhe aventura që ju lënë pa mend

Mariglen Disha, njeriu pas vizionit të ri për Librazhdin!

Gëzim Myshketa: “Sempre Avanti”! Çdo mbrëmje fillon nga zero!

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

BLENDI FEVZIU, sekreti për të mos “u varrosur” me politikën

Nga Françeska Kordalli

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?