41 vitet e ankthit me golin e Bonjek

Avioni i madh Airbus 321 i ndaluar në pistë ka ndezur motorrët, ndërsa stafi mban në duar disa flamuj të vegjël kombëtar në formën e mirëseardhjes. Asnjë prej tyre nuk është shqiptar, por se di pse, më duket sikur edhe ata e dinë peshën e destinacionit për ku jemi nisur. Ekipi kombëtar i futbollit do të përballet në ndeshjen më të rëndësishme të historisë së tij, në atë të “play off” të parë me kombëtaren e Polonisë. Botërori, ëndërr thuajse e pamenduar kurrë, është vetëm dy ndeshje larg. Fituesi i ndeshjes sonë, do përballet me fituesin e Ukrainë - Suedi, që për arsye të luftës, zhvillohet në Marbeja të Spanjës. Lojtarët e ekipit nisën të afrohen pak nga pak në shkallët e avionit. I pari Kapiteni Berat Gjimshiti. Dukeshin shumë më të qetë dhe pa euforinë që kishim ne të tjerët. Nuk e di pse besoja se kësaj here do t’ja dilnim. Lojtarët nuk ishin në më të mirën e tyre, por e dija që në fushë ata do të jepnin cdo gjë. Kjo nuk ishte vetëm ndeshja e tyre. Kjo ishte ndeshja që hapte rrugën e një ëndërre që i ishim afruar shumë. Ankthi e shpresa të përzjera bashkë, ndiheshin në fluturimin relativisht të gjatë për Varshavë. Duke fluturuar mbi qiejt e Europës, nën një kohë të hapur e të kristaltë, pata realisht shpresë se fluturimi do të vijonte më tej. Drejt Nju Jorkut, aty ku shqiptarët e Amerikës, po bëheshin gati të prisnin krenarë ekipin e tyre kombëtar. Disa prej shqiptarëve të Amerikës i takova në aeroport, ose në hotel Uestin ku ishte vendosur ekipi kombetar. Një ndërtesë betoni, e përshtatur nga kompania Marriot, e rrethuar me masa sigurie, por që zhurmonte në holl nga shqiptarët e ardhur nga e gjithë bota. M’u duk sikur e gjithë Tirana ishte aty, pa llogaritur edhe shqiptarët e disporës. Një kolorit me simbole kombëtare e madje edhe me daulle, që mëngjesin e ndeshjes zhurmonin sheshin kryesor të qytetit të vjetër të Varshavës. Atë shesh, që në vitin 1945 ishte rrafshuar tërësisht nga Gjermania naziste, e që vendasit kishin vendosur ta ndërtonin identik sic ishte, duke shfrytëzuar fotografitë dhe tablotë e vjetra që kishin para dy lufërave botërore e mes tyre. Nuk e di pse Polonia na dilte sërish në endrrën për botëror. 41 vjet më parë, më kujtohej, se si gjimnazist isha ulur në shkallët e stadiumit “Qemal Stafa”, vendin ku sot ngrihet stadium kombëtar “Air Albania” në qendër të kryeqytetit, gjithë ankth për ndeshjen Shqipëri - Poloni. Ishte Maj 1985 dhe Shqipëria kishte muaj që jetonte me ethet e botërorit. Ekipi i ri kombëtar, i mbështetur në ato shpresa që ishte kualkifikuar për në finalet e Europianit më 1984, me Demollarin, Josën, Mustën, Mingën, Zmijanin, Mucën etj, kishte arritur të përmbyste disa tabu. Kishte barazuar në Poloni duke fituar pikën e parë jashtë Shqipërie pas një dekade e gjysëm; kishte fituar në një ndeshje spektakolare e të paharruar me Belgjikën në Tiranë dhe pas një humbje me Greqinë, shpresonte sërish. Ndeshja me Poloninë ishte vendimtare. Në fushë kishte zbritur Bonjek, i ardhur me avion special nga Brukseli, ku një natë më parë i kishte dhënë fitorën në Kupën e Kampioneve Juventusit, përballë Liverpulit. Në një ndeshje që rezultoi fatale dhe e paharruar në analet e futbollit. Afro 40 veta humbën jetën, kur një anë e stadiumit u shemb në përleshje mes tifozëve italianë dhe britanikë. Hija e zezë e Stadiumit Hejsel qëndronte edhe në fushën e blertë të “Qemal Stafa”-s. Aty ku sërish Bonjek, futbollisti më i mirë polak i të gjitha kohërave, shënoi të vetmin gol të ndeshjes. Atë që preu ëndrrën tonë. Një ditë më pas, na qëlloi ta takonim në shkallët e tribunës VIP. Më i moshuar, por gjithë energji, ai na përshëndeti dhe foli italisht. “Nuk e harroj dot golin që na ke bërë në 1985” , i thashë italisht, gjuha që ai përdori për komunikim me ne. Më tha dicka të gjatë, por nuk jam i sigurtë nëse realisht e kujtoi golin për të cilin flisja unë. Në karrierën e tij kishte bërë me qindra gola, por për mua ai ishte mbase më i hidhuri. Më kujtohej se si zbritëm nëpër bulevard pas ndeshjes për t’u kthyer në lagje, me ëndrrën e bjerrur dhe me besimin se fati s’do ishte kurrë me ne. Tani, 45 vjet më pas, ai ishte kthyer sërish dhe na kishte vendosur përballë, po Poloninë. Jo atë të Bonjek dhe Smolarek, por Poloninë e Levandovskit. Atë ditë vendosa ta bëja emisionin nga stadiumi i Varshavës. Në orën e stërvitjes, nën zërin kumbues të Silvinjos që instruktonte lojtarët e tij për skemat, pothuajse një orë së bashku me Alban Xhihanin e Geri Cipin, u munduam të analizojmë e parashikojmë cdo gjë. Stadiumi ishte madhështor dhe 56,500 tifozë polakë dhe 3,500 shqiptarë, do brohorisnin në shkallët e tij ndeshjen më të rëndësishme të vitit për të dy ekipet. Biletat tona qenë mbaruar sapo dolën në shitje dhe kërkesat ishin 1 me 10. Presidenti i Federatës Polake ishte edhe më entuziast. “Edhe sikur 300 mijë bileta të kishim nxjerrë në shitje” , - tha, - “ do ishin shitur të gjitha”! Përpara ndeshjes, u vërtita pak në qendër të Varshavës. Tifozët shqiptarë ishin aty. Me flamujt e kuq, shallet kuq e zi dhe daullen që lodronte fort. Ndihej ankthi tek të gjithë. Për ndeshjen e mbrëmjes në Varshavë dhe për atë të Kosovës në Bratislavë. Edhe Kosova luante endrrën e saj. Ndërsa po zbrisja në holl, takova Mucin. Më tha se kishte luajtur 3 vjet për Legian e Varshavës dhe e njihte mirë qytetin. “Polakët janë të fortë, por jo në momentin e tyre më të mirë” , më tha kur do dilja nga ashensori. Silvinjo dukej i qetë në pamje, por jam i sigurtë që ishte i shqetësuar. Po ashtu si Duka që më shumë se kushdo besonte se ne do t’ja dilnim. Rreth 2 orë përpara sfidës, mbërritëm në stadium. Tifozët shqiptarë kishin mbërritur dhe qenë vendosur në tribunën e sipërme. Edhe pse pak, ovacionet e tyre dëgjoheshin më shumë se sa ato polake. Bindja ime se polakët do na dërrmonin me tifozeri, po dështonte. Tanët ishin shumë më entuziastë. Ndeshjen e kanë parë tashmë të gjithë. U futëm në llozhë në pushim, me shpresën se ishim shumë afër. Polakët ishin si hije në fushë, ndërsa goli i Hoxhës na jepte qetësi dhe besim se me një kundërsulm tjetër mund të shkonim në dy. Në fakt ndjesia kishte qenë ne drejtë. Në fillim të pjesës së dytë, Bajrami mori një top spektakolar përpara portës dhe bëri atë që ishte më e vështirë, e nxorri jashtë. Pak minuta më vonë, Pilo, lojtari që debutonte me ndeshjen e parë tek kombëtarja po ashtu nuk shënoi një gol të sigurtë. Ndërkohë polakët u ngjallën. Barazuan nga një gabim i Strakoshës, lojtari me gjendjen më të mirë në ekip deri atë ditë dhe më pas me një gol të dytë. Të dy nga lojtarët më me emër të ekipit. E dominuam atë ndeshje por nuk e kthyem dot. Dhe kjo dhembi më shumë. Nëse do ishim mposhtur në fushë, nëse do ta humbisnim edhe në lojë do kishte qenë normale. Por fakti që dominuam, që humbëm dy raste spektakolare dhe u bëmë vetë protagonistë të eleminimit dhembi më shumë. Kthimi në hotel ishte më shumë si një hije. Askush nuk fliste. Mu kujtua viti 1985, kur bashkë me shokët e gjimnazit ktheheshim në shtëpi pas humbjes me Poloninë me bindjen se fati nuk ishte me ne, na kishte braktisur. 41 vjet më pas mund të thoja ekzaktësisht të njëjtën gjë. Gjendja në hotel ishte edhe më e rëndë. Lojtarët lëviznin si hije me trishtimin që ju lexohej në sy. Të tjerët ankoheshin sërish për fatin. Unë u mundova të kujtoja humbjen e Marsejës në minutat e fundit me Francën në 2016. Atëherë kisha shkruajtur një shkim me titullin: “Për lotët e fëmijëve dje në Marsejë” . Shkruaja, se kur unë kisha nisur të ndiqja ekipin kombëtar të futbollit, në fillim të viteve ‘80 - të, ëndërra jonë ishte të mos pësonim shumë gola. Entuziasmoheshim e ngriheshim në këmbë sa herë kalonim mesin e fushës dhe fitonim rrallë, shumë shumë rallë. Gjërat kishin ndryshuar, derisa qenë kualifikuar në Europian dhe luanim si të barabartë me Francën. Në Poloni mund të thoja të njëjtën gjë. Dy vjet më parë ishim kualifikuar sërish në Europian, ca muaj më parë kishim mundur Serbinë në Serbi dhe këtë herë, pa fat, kishim synuar botërorin. Natyrisht nuk thashë asgjë nga këto. Shoferi që po më conte në aeroport më pyeti se përse kisha ardhur. “ Për ndeshjen e djeshme ”, - i thashë, - “ dhe jam shumë i trishtuar”. Më pa me habi. “ Unë jam Ukrainas” , - më tha. “Ne kemi frikë se mund të humbasim një luftë, po s’kemi kurrë frikë se do humbasim një ndeshje futbolli. Pas humbjes vjen një tjetër fitore” . Mbase kishte të drejtë. Endërrat janë gjëja e vetme që nuk vdesin kurrë tek njeriu dhe duke ecur nëpër aeroport, isha i bindur që këta djem ose të tjerë me fanelën kuq e zi, do të na bëjnë sërish të ëndërrojmë. Endërra e botërorit s’do vdes kurrë dhe unë shpresoj që një ditë, të brohoras në stadiumet e Kupës së Botës për ekipin që e kam brohoritur që fëmijë. Sic thoshte Graham Grimi, cdo besim i bjerrur, na bën të besojmë sërish…

41 vitet e ankthit me golin e Bonjek

Blendi Fevziu

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Lufta me Bulevardin

“ALBANIAN FILES”: 4 çështjet e debatueshme

Vajzat e humbura

Librazhdi, qyteti që nuk njihni, me bujtina dhe aventura që ju lënë pa mend

Mariglen Disha, njeriu pas vizionit të ri për Librazhdin!

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

JETA E NATËS NË VITET ’90, NGA DISKO ALBANIA DHE MARIKAJ TE BUZUKËT E PARTYT RAVE

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

41 vitet e ankthit me golin e Bonjek

Blendi Fevziu

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?