“Kamioni” që rrëzoi Komunizmin

Historia e 6 të rinjve kryeqytetas që shpërthyen derën e Ambasadës Italiane më 23 qershor 1990. Irma Kaceli, motra e shoferit të kamionit, Fatos Kaceli, ndarë nga jeta në gusht 2025, rrëfen ditët e ankthit në familjen Kaceli dhe jetën e Fatosit, shoferit që i dha goditjen e fundit regjimit që nuk jepte shpirt. Si e planifikuan hyrjen në ambasadë dhe cilat ishin pasojat për familjen? Pse nuk u kthye asnjëherë në Shqipëri Fatos Kaceli, djali guximtar që i dha “një dorë” shembjes së komunizmit në Shqipëri... Nga Rezarta Delisula Ajo ishte një natë e zakonshme vere, në një qytet që shquhej për xhiron e pasdites në bulevardin kryesor. Gumëzhima rinore, nuk thoshte asgjë, sepse në thelb ata thjesht mendonim, pa b’za. Shumë pranë bulevardit ndodhej Ambasada Italiane, ku përtej murit që e rrethonte njerëzit ishin ndryshe, flisnin lirshëm, vraponin të realizonin ëndrrat e tyre... Edhe pse ishte viti 1990 dhe një pjesë e vendeve ish-komuniste kishin nisur përpjekjet për demokraci, në Shqipëri, regjimi, me makinacionet e vjetra, ndillte frikë e pasiguri. Ishte pikërisht 23 qershori i vitit 1990, ora 14.30. Një grup shokësh prej 8 vetësh, bëjnë xhiron e parë me “Saurel” në rrugën e Elbasanit. Dy policë objektesh ishin ulur poshtë pemëve për t’ju fshehur të nxehtit përvëlues. Me disa birra me vete, të rinjtë u drejtuan nga liqeni i Farkës, një vend jo shumë i frekuentuar dhe ideal për të shtyrë orët që i ndanin prej lirisë. Folën pak rreth planit, sepse kishin kohë që e bluanin dhe skema ishte gati. Muzgu ra. Shokët hipën në kamion me guximin për të realizuar ëndrrën e tyre. Luan Laze dhe Maksim Rama , ndryshuan mendje, mbase për shkak të rrethanave të familjeve të tyre. Gjashtë të tjerët i qëndruan planit. Ora 21.15, “Saureli” niset drejt Ambasadës Italiane. Në rrugë kishte shumë lëvizje sepse Qyteti Studenti ishte fare pranë. Dy policë, tashmë të turnit të mbrëmjes, ishin pak më tej. Xhami i makinës ishte i hequr sepse ata mendonin që makina është më e lartë se porta që do shpërthenin, dhe plani ishte bërë që nëse ngecnin te rrethimi do të hidheshin përmes xhamit të parmë në oborrin e ambasadës. Ora 21.25, ai shkeli gazin deri në fund dhe shpërtheu portën anësore të ambasadës që ishte më e lartë nga parashikimi. Një nga rojet shqiptarë u fut nxitimthi në oborr të ambasadës duke u munduar të ndalë një nga djemtë por personeli italian doli menjëherë dhe tërhoqi djemtë brenda godinës. Luan Laze, një nga djemtë që vendosi të mos ishte pjesë e planit ndoqi me sy çdo gjë. “E dinim që do të ndodhte, prisnim prej kohësh që dikush të bënte atë që bëtë juve sonte”. Kjo ishte fjalia që diplomati italian u tha 6 të rinjve guximtarë. Vetëm pak ditë më parë, nga kjo godinë kishin dalë vëllezërit dhe motrat e familjes Popa nga Durrësi. Maskuar si italianë, veshur mirë e të shpenguar me italishten e tyre të rrjedhshme ata ua hodhën rojeve të objektit dhe sigurimit teksa i morën si turistë. Nga viti 1985 deri në vitin 1990 ata qëndruan në Ambasadën Italiane dhe më pas u pajisën me pasaporta e fluturuan drejt lirisë. “Ishim të lumtur, por shqetësoheshim për familjet tona që nuk dinin asgjë për planin tonë, megjithatë duhej ta bënim” . Kështu u shpreh Fatos Kaceli, i riu tiranas që i vuri shkelmin një rrëgjimi që nuk jepte shpirt, në intervistën dhënë për gazetarin dhe shkrimtarin italian Antonio Caiazza. Ishin Fatos Kaceli, lir Veizi, Lulzim Hasa, Gëzim Tota, Fatmir Hyka dhe Burhan Kalaja, ata që rrëzuan murin e frikës, veprim që hapi rrugën e epoke të re për Shqipërinë. Fatos Kaceli nuk u kthye kurrë më në Shqipëri dhe sot ai prehet në varrezat e Triestes ku pas një sëmundje të rëndë u largua nga kjo jetë më 6 gusht 2025. LAJMI NË FAMILJEN KACELI Fatos Kaceli ishte djali i vogël i kësaj familje tiranase që banonte mes rrugës “Hoxha Tasim” e “Tefta Tashko”. Fiks në një rrugicë qorre në mes të rrugës “Beqir Luga” ose siç etiketohej në Tiranën e atyre viteve të rruga e Kontit Ferra. Babai i kishte vdekur më 1974, ndërsa Fiqereti e ëma, një grua e fortë dhe e dashur, ishte gjallë. Vëllai i madh quhej Genc ndërsa e motra Irma. Irma Kaceli (Çika) pjesën më të madhe të jetës së saj rrugëtoi përkrah të vëllait Fatosit. E takojmë në Tiranë teksa ka ardhur nga Trieste, për të kaluar disa ditë pranë të afërmve të saj. Vdekja e të vëllait, Fatosit në moshën 65 vjeçare e ka trishtuar së tepërmi. E takoj në studion e piktorit Buron Kaceli që është kushëriri i tyre, për të folur rreth kësaj ngjarjeje për të cilën nuk është shkruar thuajse fare. Po si i kujton ajo, ato ditët e fundqershorit 1990? “Unë isha e martuar dhe jetoja te shtëpia e tim shoqi. Me Fatosin kisha një javë pa u parë, zakonisht shiheshim të dielave kur unë shkoja te mami ose ai vinte te unë për të parë fëmijët e mi që i donte shumë. Atë ditë kur ndodhi ngjarja me 23 qershor, ditë e shtunë, vëllai jonë Genci kishte 38 vjetorin e lindjes. Fatosi kishte ikur me shërbim që të hënën në mëngjes sepse punonte te Ndërmarrja e Ndërtim Minierave shofer dhe shumicën e kohës ishte me shërbime. Të dielën unë isha vetëm në shtëpi po bëja punët e përditshme. Vjehrra kishte shkuar te djali i madh ndërsa Gimi, im shoq, mori fëmijët e dolën për pazar. Ka qenë mëngjes kur bie dera dhe shoh në derë Gencin, i cili ishte i tensionuar. Futet brenda e më thotë: Motra mos u mërzit, Fatosi ka hy bashkë me shokët në Ambasadën Italiane por është mirë” , - tregon Irma Kaceli. I vëllai i kishte shpjeguar se mbrëmjen e së shtunës i kishte shkuar në shtëpi Maksi që ishte kunati i tij, i cili kishte zbritur nga kamioni pak para aktit. (Në fakt në të vërtetë kishte qenë Luan Laze që i kishte lajmëruar, por Genci donte ta ruante emrin e tij dhe kishte përdorur të kunatit). Shoku i Fatosit i kishte siguruar që ai nuk kishte plagosur asnjë polic gjatë shembjes së derës së Ambasadës Italiane ndryshe nga lajmi që kishte hapur propaganda komuniste. Tirana gëlonte të dielën. Në çdo shtëpi e bisedë nuk sillej asgjë tjetër veç lajmit të kamionit që u fut në Ambasadë. “Unë sigurisht u trondita: po sikur ti dorëzonin çdo të ndodhte me ta? Pa shkuar ende ora 10.00, në derë shoh mamin. Ishte shumë e shqetësuar. Lajmet flisnin shpesh për të rinj që tentonin të kalonin kalonin kufirin dhe vriteshin barbarisht. Kishte shkuar te shtëpia e vëllait të vet për ta lajmëruar dhe më pas erdhi te unë për t’jua thënë vjehrrës e tim shoqi. Ishin momente ankthi” , - kujton Irma. Nëse 6 djemtë do t’i dorëzonin, pasojat do ishin të mëdha dhe për familjarët. Pas largimit të nënës nga shtëpia, në derë ishte shfaqur Gimi i shoqi i Irmës, i cili i kishte treguar se disa çuna kishin çarë murin e ambasadës me kamion. Irma i kishte dhënë sërish lajmin që në timon ka qenë Fatosi. Gruan e re, në atë kohë 34 vjeçare, nuk e zinte vendi. “Pasdite vjen në shtëpi vjehrra me kunatin, ajo ishte nga Borshi dhe ishte shumë qokatare. Do iknim në një vizitë dhe sërish lajmi i ditës ishte futja në ambasadë. Aty i kërkova vjehrrës mos shkoja me ta sepse personi që po flitej ishte vëllai im. Ajo më tha direkt: Eja ikim nga shtëpia e mamasë tënde... dhe u nisëm të gjithë. Nuk e keni idenë që aty gjetëm dhe klientët e babës tim që kishte qenë rrobaqepës e që kishte vdekur në 1974. Kishte shumë njerëz që kishin ardhur për të mbështet familjen tonë” , - vijon Irma Kaceli. VRASJE E POLICËVE APO SAJESË? Siç edhe kujton Irma më vonë kur diskutonin me Fatosin, pasi ajo dhe familja e saj u vendosën në Itali, një nga gjërat që kishte pasur kujdes i vëllai, ishte të mos lëndonte personat që ruanin Ambasadën Italiane pasi liria e tyre nuk mund të kishte si çmim, jetë njerëzish. Por në Tiranën e fundqershorit ’90 u përhapën fjalë se dy policë ishin plagosur rëndë. Irma kujton se RTSH-ja nuk kishte dhënë asnjë lajm rreth hyrjes në Ambasadë apo plagosjes së dy policëve. “Ne ishim shumë në merak për fjalët e përhapura deri sa u sqaruam. Në pallatin e Beshirëve ku jetoja unë, kishim një familje me të cilët shkonim shumë mirë. Vëllai i nuses së shtëpisë punonte në Spitalin Ushtarak si teknik i aparateve mjekësorë. Duke e ditur ai që Fatosi ishte vëllai im, pasi ishim takuar, i kishte thënë të motrës; Thuaji Irmës të mos bëhet merak se s’është plagosur asnjë, por kanë sjell dy policë që i kanë fut këmbët në allci për të thënë që gjatë shpërthimit të derës së Ambasadës Italiane janë plagosur dy efektivë. Filmin komunistët e bënë” ,- na sqaron Irma. Po pse 6 djemtë e Tiranës kishin zgjedhur Italinë? Në shumë qytete të Shqipërisë ndiqej televizioni italian Rai, dhe një pjesë e konsiderueshme e shqiptarëve flisnin dhe italisht. Për shqiptarët, Italia ishte e një derë që na lidhte me perëndimin dhe influenconte në formimin e gjithsecilit. Ndërkaq historia e Familjes Popa e cila nuk u dorëzua nga Ambasada Italiane por u mbajt pesë vjet aty deri sa u nisën në Itali, ishte një precedent besueshmërie. MITINGU I XHELIL GJONIT Sipas përshkrimit të gazetarit e shkrimtarit italian Antonio Gaiazza në librin “In altro mare” që shqipërohet “Në det të hapur”, një udhëtim nga komunizmi në të ardhmen, ku Fatos Kaceli tregon historinë e tij, për rreth 10 ditë nuk kishte ndodhur asgjë. Qytetarët e Tiranës e braktisën xhiron e pasdites dhe rrinin në pritje. Familja Kaceli ishte në ankth. Irma kujton ditën e hënë që shkoi në punë, më 25 qershor 1990. Ishte në siklet çdo të ndodhte me të, sepse vetëm dy ditë më parë i vëllai i vogël shpërtheu rrethimin e Ambasadës Italiane. “Kur shkova në Ndërmarrjen e Shpërndarjes së Lëndës së Drurit ku punoja, vendosa të bisedoja me drejtorin. Ai ishte burrë shumë i mirë dhe quhej Nazmi Lika, shkodran me origjinë, por lindur e rritur në Tiranë. Në fillim shkova te shefi i llogarisë, Nuri Bejzade dhe ky njeri shumë pozitiv, që ne e nuk e thërrisnim shoku Nuri por xhaxhi Nini, shkurtim që i kish mbetur prej vajzës time. I them si ishte situata pasi në Tiranë emri i djemve që hynë në ambasadë nuk ishte bërë ende publik dhe ai më thotë të iki te drejtori. Drejtori e linte gjithnjë derën hapur dhe unë pasi trokita e mbylla derën. I tregova për hyrjen e Fatosit në Ambasadën Italiane dhe ai thjesht më pyeti; A është nona mirë? Më pas shkova dhe te Shefi i Kuadrit që ishte tip pelivani. Ky i fundit edhe kur u largova nga puna në nëntor 1990 në drejtim të Italisë në librezë më shkroi; “Braktisje e vendit të punës” ,- kujton Irma. Më 2 korrik 1990 plasi ajo që gëlonte prej kohësh, futja masive e rreth 5 mijë shqiptarëve në ambasadat e huaja në Tiranë. Fill pas kësaj Xhelil Gjoni bëri një miting të madh në shesh ku ata u quajtën huliganë. Pas kësaj nisën mbledhjet në të gjitha ndërmarrjet. “Na lajmëruan se pas pune do bëhej një mbledhje e madhe me gjithë punëtorët e ndërmarrjeve te Agjencia e Shpërndarjes së Lëndës së Drurit, se si e shihte klasa punëtore hyrjen në ambasada. U nisa të shkoja e aty takoj një magazinier që punonte tek ne. Quhej Binak Demalia, oficer i lartë i sigurimit, i burgosur për disa vite e më pas më 1978-n e sollën te ne. Ai ishte komunist në mendim por burrë i drejtë jo dashakeqës. Kur më takoi direkt më tha; Pse ke ardh a e dëgjove ça tha ai dje në miting. Ik se kanë me t’masakru. I sajoj unë atyre një arsye, ti ik mos rri... Dhe unë ika. Pasdite mora një shoqe pune në tel dhe ajo më tha se nëse do isha aty do të më hanin me gjithë lecka” . FRIKË E MBROJTJE NË AMBASADË Ditët si brenda e jashtë ambasadës dukeshin pafund. Asnjë komunikim mes familjarëve dhe 6 djemve që qëndronin në Ambasadën Italiane. Mundësia për ti bërë ndonjë puç të rinjve ekzistonte. Në rrëfimin për gazetarin italian, Fatosi i ka treguar se selia diplomatike u rrethua sërish nga policia dhe një ditë sytë e tij ishin hasur me një efektiv përtej rrugës që ia kishte bërë me shenjë; Nëse të kapim do të bëjmë copë-copë. Rreziku u bë më konkret kur në ambasada nisi dyndja masive. Pikërisht këtë ngjarje ai e ka komentuar me të motrën ndërsa i ka treguar se kur në ambasadë me 2 korrik 1990 nisën të kapërcenin muret edhe qytetarë të tjerë, Ambasadori i kishte thënë që të bënin kujdes sepse mes qytetarëve të thjeshtë mund të kishte dhe elementë të sigurimit që kërkonin hakmarrje. Sipas rrëfimeve të Fatosit disa tipa të dyshimtë i kishin thënë të dilte jashtë godinës së ambasadës në oborr, por ata ishin treguar të rezervuar duke marrë për bazë fjalët e diplomatëve. TAKIMI I PARË ME MAMËN “Fatosin bashkë me shumë të tjerë i çuan në kampin e Brindisit dhe ato ditë doli fjala që ata kishin një numër telefoni. Meqë detyra ime në ndërmarrje ishte të lidhesha në telefon me pikat e shpërndarjes së lëndës së drurit dhe merrja informacion nga çdo rreth, gjeta numrin dhe fola me dikë në kampin e Brindisit. Ai më tha ta marr pas pak. Pas gjysmë ore e marr sërish dhe del Fatosi. Folëm të përmalluar. Ne nuk kishim telefon shtëpie ndaj Fatosi më kërkoi numrin e Zyber Konçit. Që nga ajo ditë Fatosi merrte në telefon ose te Zyberi ose te Nikolina Kovaçi një zonjë grua, komshije me ne, për të folur me mamën”, - kujton Irma. Sa i përket takimit të parë mes nënës e të birit, ka ndodhur në vitin 1992. Fatosi nuk u kthye kurrë në Tiranë, deri sa u nda nga kjo jetë, ndaj familjarët i shkonin atje. Fiqerete Kaceli, nëna e Fatosit mori një vizë dyjavore përmes një organizate. “Mama erdhi me traget në Trieste dhe Fatosi bëri 600 kilometra për ta marrë. Kishim dy vjet pa u dhe ishte një takim shumë i bukur e plot mall. Nga ajo ditë mami nuk iku deri në vitin 1994. Ishte viti që unë e Fatosi u vendosëm në Trieste. Pastaj mama vinte herë pas here se bëmë dhe bashkim familjar ”,- tregon Irma Kaceli. JETA NË ITALI Në kohën që Fatos Kaceli ishte në ambasadë e në 2 korrik pati një dyndje të madhe të qytetarëve të tjerë brenda selisë diplomatike italiane, ai pati mundësi të fliste me djalin e dajës, Sadik Tabakun të cilit i kërkoi t’i sillte në ambasadë të shoqen. Aty Fatosi njohu dhe një djalë tiranas inxhinier, Astrit Spahiun, i cili ishte i martuar me dy fëmijë. Ky i sugjeroi që Fatosi të shkonte në veri të Italisë se atje kishte shumë industri dhe kishte shumë mundësi punësimi. Kështu fillimisht bashkë me një grup refugjatësh ata shkuan në Torino më pas 24 shqiptarë mes të cilëve 23 djem dhe një vajzë që ishte nusja e Fatosit u vendosën në Cuneo një qytezë në Piemonte. Një zonjë italiane i ofroi punë e strehim familjes së Fatosit ku në fillim ai punoi në një fabrikë të përpunimit të hekurit e më pas një një fabrikë gomash. Në vitin 1994 ai me djalin Alen, që lindi më 26 shtator 1991 dhe gruan si dhe e motra me dy fëmijët e bashkëshortin u zhvendosën në Trieste. Aty Fatosi hapi një firmë transporti me Shqipërinë e cila zgjati disa vite, ndërsa punën në Shqipëri e ndiqte Genci i vëllai. Pas vështirësive të hasura ndër vite firma u mbyll dhe deri në fund njeriu që theu rrethimin e ambasadës italiane me kamion punoi në portin e Triestes si shofer i një makinerie që nxirrte kontenierët nga anijet e transportit. Fatos Kaceli ndërroi jetë më 6 gusht 2025 në qytetin e Triestes në Itali ku dhe prehet trupi i tij. Kjo ishte historia e të riut rebel që i dha një shkundje të madhe sistemit komunist në Shqipëri përmes veprimit të guximshëm që bëri, ndërsa në kujtim të tij u shkrua dhe një artikull në gazetën e Triestes “Il piccolo” me titullin “Lamtumirë shqiptarit Fatos, që me një kamion rrëzoi rrëgjimin komunist”. GAZETARI ANTONIO CAIAZZA RRËFEN: TAKIMI IM I FUNDIT ME FATOS KACELIN Kur nisa të shkruaja për revistën “Neës Bomb” artikullin mbi djalin tiranas Fatos Kaceli që shpërtheu rrethimin e Ambasadës Italiane në Tiranë më 23 qershor 1990, më ra në duar libri i gazetarit dhe shkrimtarit italian Antonio Caiazza dhe lexova me shumë interes përshkrimin e tij për Shqipërinë e atyre viteve dhe veprimit të Fatosit. Kështu u lidha me të për t’i shkëputur një ndjesi personale në raport me personazhin tonë që nuk rrëzoi thjesht një mur fizik por rrëzoi themelet e një sistemi të kalbur që mbahej ende në këmbë. Çfarë karakteri kishte Fatosi, si u njohe me të? Siç e tregoj në faqet e para të librit tim, e kisha takuar Fatosin rastësisht. Po kërkoja një shofer kamioni për t'i çuar një pako me libra një miku në Tiranë. E gjeta në një han në Portin e Vjetër të Triestes, ku në atë kohë ankorohej trageti për në Durrës. Ishte zhytur në një re tymi nga cigarja e tij e ndezur vazhdimisht. Dhe zbulova historinë e tij. Nuk ishte e lehtë ta bëja të hapej. Më shumë se i turpshëm, ishte i heshtur dhe ndoshta më shumë se i heshtur, donte ta mbante atë histori të fshehtë. Por sapo vendosi të më besonte, u bë si një lumë në vërshim të plotë. U takuam disa herë që të më tregonte me hollësi për ato ditë dhe ato orë. Ai ishte krejtësisht i pa interesuar për zhurmën që bëri me hyrjen me kamionin e tij në Ambasadën Italiane dhe e mbajti në heshtje, nuk kërkoi gazetarë, as shqiptarë dhe as italianë. Donte të harrohej dhe u ngatërrua me qindra, madje mijëra, shqiptarë që filluan aventurën e panjohur të një jete në Itali. Donte të zhdukej dhe ia doli mbanë. Herë pas here, në përvjetorët e ndryshëm të rënies së komunizmit në Shqipëri, e kërkoja dhe më shumë për një nder ndaj meje sesa për ta kënaqur, ai pranoi të më jepte ato pak intervista që zhvilloi për RAI-n. A jeni në dijeni të arsyes pse Fatosi nuk erdhi kurrë në Shqipëri? Ai nuk donte kurrë të kthehej në Shqipëri. Si një person inteligjent, ai imagjinonte tronditjen që do të pësonte, pas kaq shumë vitesh dhe kaq shumë transformimesh, duke parë Tiranën e tij kaq të ndryshme nga ajo nga e cila iku në verën e vitit 1990. Është trauma që përjetojnë shumë emigrantë italianë, duke u kthyer në pleqëri në vendet e tyre ku nuk i njohin më vendet apo njerëzit, gjithçka është fshirë ose transformuar në mënyrë të pashmangshme: ndihesh sikur e ke humbur tokën e rrënjëve të tua. Prandaj është më mirë të kultivosh dhe të çmosh dashurinë për atë tokë, aromat e saj, tingujt e saj, në kujtesë. Por në takimin tonë të fundit, në një bar në bregdetin e Barcolës (Riviera e Triestes), kisha vënë re disa çarje delikate në atë vendosmëri për të mos u kthyer në atdheun e tij. "A do të shkosh në Shqipëri?" "Jo"-ja e zakonshme e drejtpërdrejtë ishte bërë "Nuk e di... le ta shohim..." Ai ishte i sëmurë, ai vetë e dinte rëndësinë e sëmundjes së tij dhe ndoshta thellë brenda tij po fillonte të hapej ndaj mundësisë për ta parë përsëri Shqipërinë dhe miqtë e shumtë që kishte atje. Isha shumë i vetëdijshëm për shifrat e emigrimit masiv shqiptar në Itali, Greqi dhe në çdo cep të botës. Por me Fatosin, kuptova për herë të parë se nëse do të dish copëza të historisë së Shqipërisë, shumë nga protagonistët, dëshmitarët, nuk gjenden gjithmonë në Tiranë, por jashtë vendit. Madje edhe kujtesa është përhapur në të gjithë botën. Bashkimi motër e vëlla, Irma Kaceli: Patentën e Fatosit ma dhanë mua bashkë me vizën Më 1 shtator ‘90 nisi dhënia e vizave për shqiptarët, por sigurisht duhej të kishe garantor. “Letrën arsyetuese ma shkroi një vajzë e re. Për ta bërë më të besueshme më thanë fut edhe një foto se burri i kishte thënë që jam motra e Fatosit. Kur u futa në ambasadë ishte një diplomate italiane që e kishte emrin Gabriele që e kujtoj me shumë mall e respekt. Përkthyesi i dha dosjen dhe ajo pa foton e Fatosit dhe i tha përkthyesit të më thotë që personi që më priste të shkruante se fëmija im kishte nevojë për kurim dhe ai merrte përsipër shpenzimet”, - kujton Irma Kaceli. Motra e Fatosit tregon se i shoqi i saj kishte pasur një takim të rastësishëm me Gabrielën te 15-katëshi dhe diplomatja italiane i kishte thënë që të nesërmen të shkonim për të marrë vizën. “Pas ngjarjes së 23 qershorit 1990 vetëm dy-tre ditë më vonë shteti shqiptar tërhoqi kamionin që çau rrethimin e Ambasadës Italiane dhe ata kishin dashur të merrnin dhe patentën e Fatosit, por diplomatët italianë iu kishin thënë se patenta është personale dhe e kishin mbajtur në ambasadë. Kur mora vizën më dhanë bashkë me të dhe patentën e Fatosit që t’ia çoja”, - thotë Irma. I gjithë grupi i shqiptarëve që shkoi në Trieste me vizë në 9 nëntor 1990 kërkoi azil politik. Irma Kaceli bashkë me familjen vetëm sa u paraqit në Tireste, pasi i mori Fatosi në Cuneo. “Në kuesturë na pyetën mua dhe tim shoq se çfarë ishim dhe ne i thamë burrë e grua dhe unë e kisha mbiemrin nga ai Çika, por ata insistuan të dinin mbiemrin tim dhe i thashë që të vajzërisë e kisha Kaceli. Çdo dokument që doli më pas nga zyrat e shteti italian mua më figurojnë me Irma Kaceli. Ajo u pajis me dokumente të rregullta në prill të 91-shit dhe që atëherë ajo bashkë me të vëllain dhe familjet përkatëse jetuan në të njëjtin qytet. Detaje SHOKËT E FATOSIT Në mes të korrikut 2025, kur u mor vesh se nuk kishte asnjë lloj shprese për të kuruar sëmundjen e Fatosit, shokët e tij kudo ku ishin, e lanë një ditë takimi dhe i shkuan në spital duke i bërë një surprizë që me vërtet për të ishte shumë domethënëse. Edhe pse ishte në karrocë me rrota e shumë i rënduar nga gjendja shëndetësore ai u ngrit në këmbë për ti dhënë atyre përqafimin e fundit. Ndërsa nga grupi i parë që u futën në Ambasadën Italiane rrojnë 4 shokë ndërsa i pari që ndërroi jetë ishte Burhan Kalaja më 2010 në moshën 60 vjeçare e pas tij Fatos Kaceli 65 vjeç. NJË EPISOD NGA BURONI KACELI Fatosi ishte djalë shumë i mirë me shumë humor dhe garip. Mbaj mend një herë se pse ndodhesha në Durrës për punë e kur mbarova ndalova te Plepat nga rruga e Ndroqit me prit ndonjë makinë. Nuk kishte asnjë lëvizje, asnjë makinë. Vetëm kur pas disa minutash kaloi një Ziz në drejtim të Kavajës. Sigurisht që meqë nuk më interesonte nuk e ngrita dorën sepse unë isha për Tiranë. Kur pas 20 metrash ndalon kamioni e zbret Fatosi dhe më thotë; Buron çfarë po pret këtu? E kur ia sqarova mu kthye; për ty e kthej makinën në vend... PSE QAU FATOSI PËR HERË TË PARË Irma, motra e Fatosit, tregon herën e vetme që e ka parë të vëllain të qajë. Në ambasadë italiane në Tiranë në vitet ‘90 punonte një diplomate që quhej Gabriele e cila e ndihmoi shumë familjen e Fatosit për t’ju bashkua atij në Itali. “Fatosi po fliste në telefon me Astrit Spahiun që ishin njohur në Ambasadë dhe ai i tha se pas Shqipërisë atë e kishin nisur me mision në Afrikë ku dhe e kishin vrarë grupet rebele. Është hera e parë dhe e vetme që e kam parë Fatosin duke qarë”,- thotë Irma Kaceli.

“Kamioni” që rrëzoi Komunizmin

Rezarta Delisula

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Lufta me Bulevardin

“ALBANIAN FILES”: 4 çështjet e debatueshme

Vajzat e humbura

Librazhdi, qyteti që nuk njihni, me bujtina dhe aventura që ju lënë pa mend

Mariglen Disha, njeriu pas vizionit të ri për Librazhdin!

Përtej Zvërnecit

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

JETA E NATËS NË VITET ’90, NGA DISKO ALBANIA DHE MARIKAJ TE BUZUKËT E PARTYT RAVE

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?

“Kamioni” që rrëzoi Komunizmin

Rezarta Delisula

Mbështetni autorët dhe abonohuni në përmbajtje

Shkarko

Zblloko Artikullin

Artikuj të ngjashëm Artikuj

Artikujt më të lexuar

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?