Me Tanin - përtej Fundit! - Revista Newsbomb

Kërkoj të shkruaj fjalë, dhe fjalë nuk gjej, pikërisht aty ku ai do gjente. Ai për mua nuk ishte vetëm baba, ai ishte një pikë referimi, dhe mendoj që edhe unë - deri diku - isha pikë referimi për të. Ai nuk fliste me absolute, dhe unë e kundërshtoja, mendoja që disa rregulla ishin gjithmonë të shkruajtura në gur. Ai thoshte që vdekja lë gjithmonë pishmane. Jam e nderuar të them që do e kundërshtoj edhe një herë të fundit. Mendoj që kjo ishte e vetmja vdekje që mund të ketë ndodhur pa pishmane. Unë pata nderin të kaloja një fundjavë perfekte. Me të dy prindërit dorë për dore, nëpër muzeume, kisha, dhe në mesin e një qyteti të ri. Nuk mendoj që në jetën time do ketë një fund më të lumtur sesa fakti që për një herë të fundit arrita ti mbaja dorën Tanit, teksa më shpjegonte për stilet dhe arkitekturën, me mendje të kthjellet dhe sarkazmën që na ndiqte kudo. Nuk e di sesi e bëri, por ja doli të më bënte një dhuratë të fundit, pikërisht siç e doja. Atë e trembte vdekja, edhe pse me shumë nihilizem thoshte që është thjeshtë pjesë e ciklit si të gjitha të tjerat. Thoshte që jetët tona janë të vogla, në figurën e madhe, dhe në fund do të bëheshim dhé dhe do na hanin mizat. Ato miza që jetojne brenda nesh dhe një ditë presin të na hanë mbrapsht. Ky ishte një nga subjektet që ne stërhollohonim së bashku. Ai mendonte shumë për fundin e gjyshit te tij. Kur unë i thoja "vdekja është gjithmonë një fund i lumtur" ai më thoshte që Fahredini kishte akoma kohë për të jetuar, dhe thjesht fati i tij ishte i zi. Vdekjen e Adilit neve nuk e diskutuam asnjëherë. Kur krahasoj fundin e trishtë të Fahredinit pas një dite emocionale, dhe fundin e Adilit vetëm në spital, fundi i tij, pas një fundjave perfekte me mua dhe mamin, i rrethuar nga shokët e ngushtë dhe plane për të ardhmen, unë e kundërshtoj dhe them vdekja e tij ishte e lumtur. Na pëlqenin këto diskutime të vështira, si pak njerëz, sepse të dy e shihnim që ishin të nevojshme. Nuk e dinim që do ishin kaq shpejt, por tani, duke parë në të shkuarën, diskutimi jonë i lehtë mbi vdekjen, natyrën, ciklin, tragjedinë, trashëgiminë e ka bërë këtë proces të pranueshem dhe të paqësishëm. Kam nderin të them që si pak njerëz, arrita ti diskutoja këto subjekte në mënyrë mendjehapur dhe me ndihmën e mençurisë së dikujt që, për mua, kishte jetuar disa qindra jetë nëpërmjet historisë. Nuk e di ku është tani, nuk e di a më degjon, por dua kudo që është, të jetë duke bërë një dorë muhabet me Napoleonin, dhe duke stivosur medjalet me sistemin e tij, që unë e quaja gjithmone të prishur. I lumtur dhe me paqen shpirtërore që mendja e tij nuk ja lejonte ta kishte. Ishte miku im i ngushtë, në një mënyrë që nuk ishte për asnjeri tjetër. Ai më formoi kështu dhe më la mbrapa me një bagazh plot dituri dhe batuta që unë mund t’ja përcjell të tjerëve; një hallkë e nje zinxhiri që unë shpresoj do e rikujtojë atë dhe në breza të ardhshëm. Mezi pres, që kur ti bashkohem, ta nisim aty ku e lamë dhe të ngrindemi përsëri për ate apo këtë, vetëm që ta zgjasnim muhabetin edhe pak.

Me Tanin – përtej Fundit!

Nga Lisia Lame ( vajza e Artan Lames )

Artikuj të ngjashëm Artikuj

In memoriam për Rezarta Reçi

Turbulloje që të kullojë

Artikujt më të lexuar

Zvërneci, investimi që do ndryshojë historinë e turizmit shqiptar

Përtej Zvërnecit

Gjergj Luca, kryeoligarku i Shkrimsit, rebeli që grisi diplomën për t’u bërë biznesmen

Vajzat e humbura

Lufta me Bulevardin

Gjiri i Kakomesë, “Bukuroshja” e braktisur bëhet gati për TURIZËM

PROTESTA E MEMEVE TË TALLESH NË ZGRIPIN E PAMUNDËSISË

Kontaktet

Kategori

Mirëse u ktheve!

Hapni një llogari të re!

Merrni fjalëkalimin tuaj

Je i sigurt që dëshiron ta zhbllokosh këtë artikull?

Are you sure want to cancel subscription?